Anita🥰 - 06-09-26 @ 21:13

Lieve Paul,
Wat heb je weer een heerlijk verhaal geschreven…
Elke zin voelde alsof je met warme, geduldige handen over mijn huid gleed.
Ik las het in één adem, en ergens halfweg merkte ik dat ik mijn lippen nat maakte zonder het te beseffen.
Die stille blikken van Markus, de nauwe rode broeken die bijna te eerlijk waren, de hand van je moeder die stiekem bleef zoeken… het was zo subtiel en toch zo duidelijk.
Je laat de spanning niet exploderen, je laat haar zachtjes rijpen.

Alsof je met je vingertoppen precies weet waar ik het warm krijg.
En die avond die nog komen gaat…
Ik voelde al hoe de kamer zich vult met verwachting.
Hoe de bedden nog leeg staan, maar de lichamen al weten wat er gaan gebeuren.
Je schrijft het zo natuurlijk, zo vanzelfsprekend, dat ik me even afvroeg of ik zelf niet stiekem in die kleedruimte had moeten staan.

Dank je wel, Paul.

Voor deze avond.
Voor dit langzame, hete verlangen dat je tussen de regels legt.
Voor de manier waarop je mij, zonder het te weten, even meekuste met je woorden.
Ik ga straks met een glimlach naar bed.
En ik denk dat die glimlach van jou is.
Met warme groet,
en een zachte, licht verlangende knipoog,

Anita💋💋💋