Er was eens een heks met een prachtige bloementuin. Elke dag passeerden er mensen die een blik op de bloemen gooiden en weer verder wandelden. Soms was er iemand zo in de ban van al die schoonheid dat hij of zij of het de tuin binnenwandelde en zich tegoed deed aan de kleuren- en geurenpracht. Ze wisten echter niet dat ze nu verloren waren. Door een toverspreuk verloren ze hun wil om verder te gaan. Ze bleven in de tuin rondwandelen en konden niet meer weg. Elke avond kwam de heks uit haar huisje en veranderde de mensen in haar tuin in bloemen. Zo werd de tuin nog mooier, waardoor er de dag nadien nog meer mensen in de tuin belanden.
De heks sloot elke dag af met een wandeling door haar tuin en eindigde steevast bij de bloem waar alles mee begon. Het was een roos. Het was er eentje van de familie Rosalia Juliana.
Met een glimlach sloot heksje Francisca nadien haar huisje af, wachtend op de volgende dag.

Ik ben ook al een tijdje een bloem in dat tuintje. Ook ik wil niet meer weg.

Hoe langer hoe meer begin ik mezelf te herkennen in Rosalie. Je verhaal houdt ons allemaal een spiegel voor. Met 4 zulke uiteenlopende personages kan het bijna niet anders.

En toch herken ik ook dingen van Julia, Kiki en Lexie.

Damn, jij bent goed!

Mijn hoofd zit weer vol met indrukken, met gedachten, met een wirrewar aan emoties en gevoelens die allemaal tot hetzelfde leiden. Een enorm ontzag voor dit verhaal en de schrijfster ervan.

Bij een van de vorige delen vergeleek ik het met een puzzel waar je voortdurend nieuwe stukjes aan toevoegde.
Het heeft ook iets van een toren dat gebouwd wordt. Steeds hoger ga je. Je hebt de basis zo solide gemaakt dat ik er op geen enkel moment bang voor ben dat de toren zal omvallen of instorten. Niet te geloven dat je slechts enkele delen vooruit bent met het schrijven. Alle respect voor de architect!

Laatste gedachte (toch voor dit verhaal 😁): iedereen zou een Dom moeten hebben!

@Rick: Oele is het met je eens! 😊

Nog steeds slingeren de gedachten en gevoelens van Lies heen en weer. Nog steeds weet je me op het puntje van mijn stoel gekluisterd te houden. Nog steeds is dit een schitterende reeks!

En dan is er verontwaardiging. Waarom krijgt dit verhaal zo’n lage score? Omdat hij vlekkeloos in een vlotte taal is geschreven? Omdat het spannend, een beetje dreigend en totaal heerlijk is?

Ik gaf een 10! Volgens mij terecht.

Wat moest hij nu doen?

Who cares! Zolang jij het ons maar op dezelfde opwindende manier vertelt.
Samen met mij hebben alle lezers wel een heel goed idee wat er staat te gebeuren. Iets om naar uit te kijken.
😊

Heden en verleden ontmoeten elkaar
Het lichamelijke en het geestelijke
Een dubbele opbouw van spanning, die van het genot dat wordt uitgerekt in de tijd, en die van de prachtige woorden en zinnen van dit verhaal.

Twee vrouwen, dominant en onderdanig, in een moment van samenhorigheid met de man als speelbal van hun verlangen.

Teleurstelling toen de laatste zin was gelezen. Ik hoopte op nog meer.

In de “onderafdeling van het aards paradijs” brengt Luuk Madelin naar het “voorportaal van haar eerste orgasme”.
En dat temidden van 64 hormonenbroeihaardjes (er zijn er 5 niet opgedaagd).

Niet mijn hemelse woorden (op die haardjes na, maar die zijn eerder hels, zeker nu er twee heerlijke duivelinnetjes onze Adam van dienst komen verleiden met hun appeltjes, maar dat is voor de volgende keer), maar wel woorden van Zazie, verhalenengel van de opwindend-hemel.

Een overvloed aan indrukken stuur je op ons af. Ze zetten onze verbeelding aan het werk. Zoveel mogelijkheden en dan zorgt Madelin voor verkoeling. Of is het eerder verhitting?

Heerlijk, Zazie. Zoals steeds…

Het was een fijne verrassing om weer een deel van deze reeks te zien opduiken. Een nieuw probleem met een gepaste behandelmethode. Alles lijkt te werken.
Heel erg benieuwd welke verrassingen er nog uit de lucht zullen vallen.

Heerlijk! Alweer!

Een mooie, opwindende en ronduit geile afsluiter van een memorabele dag.
Vriendschap, liefde en geluk. De hoofdingrediënten van de geheime kruidenmix van deze reeks.
Hemels!