Weer een overheerlijk deel van deze reeks waarin het verlangen centraal staat. Gerekt verlangen met opdrachten waarin af en toe een beetje vals wordt gespeeld. En dat maakt het nog lekkerder.
Het genot primeert. En zo hoort het.

Dit is het vervolg waar ik op hoopte. Je bent er voor beide meiden en geeft ze allebei wat ze nodig hebben, waar ze naar verlangen. En ook jij wordt beloond. Heel erg beloond zelfs.

Weer prachtig, rustig en emotioneel beschreven. Ik ben fan.

Heeeeerlijk!

De geile spanning die door Maddy werd opgewekt, resulteert in seks met Leander. Geen gewone seks maar fantastische Stanzieseks.
Als een film!

Als schrijver voel ik me ook een dwerg als ik je verhalen lees. Ook nu weer. Met enkele woorden veroorzaak je opwinding en geilheid, waarna je de lezer laat meekijken naar een intens genot. Je doet de lezer meegenieten en dromen.
Meer net hierdoor voel je je als lezer groots. Dus schik ik me in mijn rol als kerstelf en droom ik van een heerlijk blond kerstvrouwtje dat haar cadeautjes voor me uitpakt.

Blijf je woorden met ons delen, lieve Marlies.

Het zit hem vaak in onverwachte ontmoetingen, een vriendelijk woord, een lief gebaar. Mensen worden geraakt door menselijkheid. En dan is er die vonk. Hij doet verlangen naar meer. Een streling, een knuffel, een kus. Of het nu in een auto is of op een bankje in het park, dat maakt niet uit. Het is het warme gevoel dat telt.
De opwinding en het genot zijn de kers op de taart. En bij jou zijn die kersen steeds sappig en zoet, Eline! 🍒

Mooi verhaal vol menselijkheid. As usual.

Verdiende loon voor Guy.

Mijn hoop ging uit naar Joy. Nomen est omen?
Helaas. Man noch vrouw blijven bespaard van de gevaren van macht. Laten we de schuld maar aan Pazuzu geven. Het alternatief maakt me bang.
Ben ik naïef? Ik mag hopen van niet.

Prachtig vervolg. Een waardig eerbetoon aan Vlinders verhaal.

Nooit heb ik er meer naar verlangd dan nu om Ruben te heten. Nooit zal ik nog stracciatella-ijs eten zonder aan Floortje en dit verhaal te denken.
Steeds weer doen je woorden een groot verlangen, een hunkering in me opwakkeren naar de aloverheersende en wederzijdse geilheid die alle personages in je verhalen beleven.
Steeds weer ben ik onder de indruk van je hartverwarmende liefheid die de voedingsbodem van je verhalen is. Ook nu het hoofdpersonage niet Floortje heet en zich bewust is van een eenzaamheidsgevoel, blijft de ware geest van een heerlijke schrijfster aanwezig!

Dit verhaal (en met uitbreiding elk verhaal van jou) is als engelenhaar dat mijn lezershart zacht omarmt en versiert. Niet het vieze spul uit je verhaal, wel de ragfijne woordkeuze die de verloren hoop weer doet opleven en de romantische erotiek in me doet oplaaien.

Hartverwarmend mooi!

Wat begint als een sprookje waarin het magische kerstlot twee zoekende zielen een handje helpt, eindigt als een intense passionele ontmoeting waarbij de geilheidszenuwen strak gespannen staan. Ik moest je zinnen woord voor woord laten binnenkomen. Ze namen me in een wurggreep.
Waar verlang jij naar, vraag je. Het antwoord is simpel, Roberteros. Deze overgave. Deze inname. Dit genot.

Niemand weet het beter dan jij: zonder genieten geen genot, en zonder genot geen genieten.
Jij deed me genieten,

Het verdriet vol leegheid van Suzanne nam bezit van me tijdens het lezen. Langzaam voelde ik weer sprankeltjes hoop en leven in me druppelen.
Woorden vol waarheid over leven, lijden en liefde.

Dit verhaal is mooi, heel erg mooi. Het deed me aan die van Yourcaptain denken. En dat is een groot compliment!