Je tweede verhaal en weer zo’n heerlijk intens verhaal. Je vorige verhaal was een fantasie van me. Ditmaal heb je een fantasie aan mijn lijstje toegevoegd.

Ik gaf een 10. Voor de spanning, het meeleven en de opwinding.

Een mooier slot kon je niet voorzien. De romanticus in mij houdt van happy ends.
Hopelijk lezen de wereldleiders deze reeks, want in enkele alinea’s voorzie je ons van enkele simpele (in theorie) basisregels om een planeet leefbaar te houden.

Als Vlinder en Pam het kunnen, waarom wij dan niet?

Na het eerste deel was ik blij, zelfs een beetje trots. Ik vond het fijn dat ik recht werd aangedaan in mijn gedachten.

Ik ben net klaar met dit deel en voel me net zo verscheurd alsof de pear of anguish in mijn hoofd zijn werk heeft gedaan.
Zou ik Lotte in haar machteloosheid gestreeld hebben? De magic wand langs haar huid hebben laten glijden? Afgaand op de beschreven geilheid in haar ogen en haar genot, denk ik het wel. Na wat innerlijke strijd.
Ik moet toegeven dat haar beloften en dirty talk wel binnen kwamen. Mocht ik nog staan twijfelen, dan had dit me overtuigd.
Toch sluimert er nog enige afschuw in me. Ik googlede de peer. Slik! Ik betwijfel of ik Lotte zou hebben achtergelaten. De ridder op het witte paard die in mijn hart leeft, zou haar hebben willen bijstaan. Tot op het eind, om haar dan een dikke doch zachte knuffel te geven.

Dank je voor dit verhaal en mijn deelname. Het raakt me. Op verschillende manieren.

Heerlijk opwindend!
Het licht naïeve van het zusje verhoogt de spanning.
Een vervolg zou fijn zijn.

Je deed het!
Je liet ons (mij in elk geval) hunkeren naar deze ervaring. Ik beleefde je verlangenmee, maar ook die van de man. Ik voelde en werd gevoeld.
En dat zacht en traag. Op het ritme van jouw woorden.

Zet de deur maar weer op een kier.

En alweer was er dat woordje “slot” dat musketiergewijs zijn degen in mijn hart plantte. Gelukkig was het een schampschot, want ik weet dat er weldra een nieuw Zazie-verhaal op ons af zal komen.

Ondertussen droom ik over Anne-Sophie, Claire, Isabelle en alle andere droommeisjes uit deze geweldige reeks. En over Zazie natuurlijk...

The circle of life.
Als ouder voed je je kind op tot het zelfstandig verder kan. Hier ga je een stap verder. Je vertelt het alsof de normaalste zaal van de wereld is. Waarom niet in een ideale wereld?

Lotte zei het ooit al in een reactie bij een van haar verhalen: Roberteros slaagt er wonderwel in om uit mails elementen te halen die een mens definiëren, en deze dan te gebruiken in een verhaal. Hierdoor wordt het verhaal persoonlijker en lijkt het nog meer of je het vertelde meemaakt.

@Roberteros: tot op heden heb je me alle eer aangedaan. Ik ben heel benieuwd naar het vervolg.

@Lotte: dank je voor deze kans om je eindelijk beter te leren kennen, om ook in je hoofd te mogen kijken. Ik leer bij, elke dag.

Heel realistisch. Dit komt vooral door de geleidelijke opbouw van gedachten. Ze vloeien in elkaar over waardoor de logica van het moment lijkt te kloppen.
Prachtig verwoord.

Een vervolg zou welkom zijn, maar pak dit even rustig aan. Laat ons hunkeren naar meer, zoals je ook in dit deel deed.

Ooooooh Daisy!

Dit is fenomenaal. Het leest met momenten als poëzie.
De vertwijfeling die gaandeweg omslaat in een oncontroleerbare lust waarin alle grenzen vervagen, behalve die van het genot. Geen taboes meer. Alles is goed om genot te schenken en te ontvangen.
En jij verwoordt dit op zo’n emotionele, intieme en doordringende manier dat je er als lezer bij bent en mee opgaat in het moment.
En dan heel even schaamte en besef van de consequenties, die dan door de slaap worden verdrongen om het besef van het grotere genot een kans te geven.

Dit was zo mooi!!!