Ik kan niets zeggen dat hieronder nog niet is gezegd.

Wie niet opgewonden geraakt van dit te lezen, geraakt nooit opgewonden. De opbouw, de stijgende spanning, het verlangen en de lust die worden ingewilligd, het samenspel van gedachten, emoties en gevoel.
Dit verhaal is een afrodisiacum.

Ook ik gaf een 10 maar wou veel meer geven!

Je verhalen gaan steeds over verandering. Ook nu voel je hoe de twee protagonisten, ondanks hun verschillen en de onderliggende dwang, al naar elkaar toe evolueren.
Dit alles in een andere tijd en plaats. Waar mannen en vrouwen uiteindelijk willen wat hier en nu ook nog steeds het geval is.
Je verhalen zijn tijdloos, Zazie.

Heerlijk!
Doordat het zicht weg is, blijven er enkel gedachten en gevoelens over. Meer dan genoeg om je te wentelen in opwinding en geilheid.

Jammer dat je andere verhalen weg zijn.

Heerlijk hoe je je geile gevoelens en gedachten weet uit te spreken. Hopelijk blijft dit voor jou geen fantasie. Je verdient dit genot.
Probeer wel om gesproken tekst tussen aanhalingstekens te zetten. Dat leest wat vlotter.

Ergens heb ik het gevoel dat Jeroens vrouw het toch niet zo heel erg zou vinden, mocht ze het weten...
Misschien komen we het te weten in een vervolg? Ik zou dit wel leuk vinden.

Heerlijk stout en fout. Een tikkeltje over the top. Net dat maakt deze reeks zo leuk. In het diepst van mijn verbeelding lijkt een bezoekje aan dit bordeel me te gek. Daar kan en mag het. Net als in je verhaal.
Ik heb weer genoten.

De scene met de gedachtenvertelling is heerlijk eerlijk. Het toont, net als in het vorige verhaal, wat er in je leeft als je de confrontatie met je ziekte aangaat. Ik kan me onmogelijk voorstellen hoe het moet zijn. Toch slaag je erin om ons als lezer een glimp te geven van je moed en sterkte doorheen ook je zwakke momenten.
Prachtig geschreven!
En alweer stijgt mijn respect voor je...

Twee meesterwerken op een dag. Je verwent ons.

Ook nu weer een samengaan van twee harten die elkaar vinden. Passioneel verlangen, overgave asn de lust hoogdravende gedachten. En dan de ontnuchtering. Of toch niet?

Jouw verhalen zijn paradijsjes vol menselijke emotie. Ze tonen ook de andere kant van liefde, lust en verlangen. Soms met een mooi einde, soms een open einde. Af en toe doe je ons slikken. Net zoals nu. Maar steeds overdonder je ons met je woorden.
Wat een talent!
Hoe kan ik minder dan 10 geven? Niet!

Heerlijk hoe Lana langzaam maar zeker onder de huid kruipt van Veerle. Of Lana er zich van bewust is en het misschien zelfs in de hand werkt, moet nog blijken. Wat wel zeker is, is dat dit een prachtige verhalenreeks is waarin het belang van perceptie en gedachten niet mogen worden onderschat.
De spanning sluimert als een nevel over de velden. Ik kijk uit naar het volgende deel.