Je bent een geboren verteller. Niet de eerste keer dat je dit hoort. Het is wel zo. Je trekt ons als lezer mee in de wereld die in jouw hoofd is ontstaan. En wat een wonderlijke wereld is dit!
Het heeft iets sprookjesachtig. Een heel opwindend sprookje welteverstaan.

Eén gedachte domineerde mijn gedachten tijdens het lezen: ik wil Rob zijn!

Wat ik te gek vindt aan jullie verhalen, is het onomwonden vertellen. Alles is wat het is. Zalig vind ik dat.
Er is een sterk realisme. Dat ligt aan jullie schrijfstijl. Het spanningsveld met de vraag of het ook effectief gebeurd is (want dat weet je op deze site nooit zeker) maakt het extra opwindend.

Dit verhaal was weer het wachten waard.

Vanaf de eerste zin zet je de intieme sfeer juist. Als een bubbel van tedere lust tussen twee mensen. Je bouwt de bubbel op met prachtige woorden.
En dan ontdekken we in een eerste twist dat de bubbel een illusie was. Op dat moment is de opwinding te groot om dit erg te vinden.
Met de laatste zin creëer je verwarring. Op wie?

Dit verhaal is een pareltje!

Wat is het moment waarop de opwinding het overneemt van het verstand? Wat is de rol van drank en drugs? Hoe verslavend is geilheid?

In je heldere en beeldende taal geef je een antwoord op deze vragen. Een antwoord. Niet het antwoord. Want dat bestaat niet.
Ik bevestig wat anderen hier reeds zeiden. Het draait om gevoel. En dat verwoord je meesterlijk!

Het afschuwelijkste en het mooiste in één verhaal.

Het verschil hier is, net als bij de leraar en de examinator, dat het hier je keuze niet is. Jammer. Je draagt je leed wel met opgeheven hoofd. Knap!

Is het pure lust, je roeping als troostmeisje of een verslaving aan het zinderende gevoel? Of allemaal?
God, wat kan jij genieten!

Kan het zijn dat je mama je schuldgevoel aanvoelde en dit probeerde te verzachten door ook Ben te laten kennismaken met het menselijke verlangen?
Ze is immers zelf ook een troostmeisje.

Hoe mooi en teder dit ook allemaal is, ik vrees dat Ben (hoewel hij je zelf leerde kennen als troostmeisje) dit niet zou begrijpen. Ik hoop dat ik mis ben.

Weer een mooi verhaal.

“Ze was zoals ik.”
Zoals je het zegt, klinkt het bijna negatief. Het is het niet.
Weer een bijzonder verhaal...