Mocht dit een op zichzelf staand verhaal zijn, dan zou ik het waarschijnlijk na enkele zinnen weg geklikt hebben. Ik zou gedacht hebben: "weer zo'n over-the-top-incestverhaal waar een oversekste papa zijn sletterig dochtertje platneukt."

Ik weet echter wat er in de vorige 4 delen is gebeurd. Ik heb de verleiding meegemaakt. Ik heb de nederlaag beleefd van de allergrootste veldslag ooit tussen hoofd en hart. En dit is het enige onvermijdelijke gevolg. En ik vond het HEERLIJK! Zo fout en stout dit alles ook moge zijn, zo graag liet ik me even onderdompelen in het idee. Waarom ook niet. Dat is het mooie aan verhalen.
Net het overdrevene haalde de scherpe randjes eraf en maakte het luchtig genoeg om met een grijns op mijn gezicht volledig mee te gaan in het verhaal.

Maar nu. Nu kijk ik gespannen uit naar het volgende deel. Het deel waar je e al sinds het tweede deel reikhalzend naar uit laat kijken.
De confrontatie. De tergend pijnlijke woorden uit het tweede deel die zich zullen herhalen. De confrontatie.
Of weet je eerst nog een andere verrassing uit je mouw te schudden?

Een 10? Natuurlijk. Een 10!

Dit zat eraan te komen. De rol van Milou wordt hoe langer hoe belangrijker.
Het wordt nu ook duidelijk dat de "afspraak" een gevaarlijk spel is om te spelen gezien de borderline. Hoewel het helemaal geen spel is.

Of met andere woorden: ik blijf stevig onder de indruk van je verhalen. Dit is veel meer dan een verhaaltje over een overspelige en seksverslaafde vrouw met borderline.
Dit is een verhaal over misverstanden, over hoe slecht mensen soms met elkaar communiceren. Het toont dat het leven een grote zoektocht is. Een zoektocht naar geluk. Geluk voor onszelf en de mensen rondom ons.

Manon begint zich onder de begeleidende en beschermende handen van Daniel uit te trekken. Ze wacht niet meer af op wat haar aangeboden wordt. Ze neemt zelf de touwtjes in handen, wat resulteert in twee uiterst opwindende scenes.

En dan komt er een groot kantelmoment in de hele serie. Daniel bereikt naast bdsm een tweede grens. Hij ziet Manon verlangen om die te overschrijden. Hij beseft dat Manon niets meer van hem kan leren. En hij gunt het haar.

Alweer voerde je ons mee naar de wondere wereld die in je hoofd leeft. Ook ik had het moeilijk om Manon de volgende stap te zien nemen. En toch wond het idee me op.
Deze reeks is geen kabbelend beekje. Het is een woeste rivier. Toch in mijn hoofd. Soms vergeet ik dat onze helden niet echt bestaan. Wat een deksels goede schrijver ben je, Eline!

Wat een kerstdiner!

Je maakte er geen standaard orgie van. Je introduceerde enkele nieuwe personages met hun eigen persoonlijkheid en hun eigen fetish. Je bouwde een verrassing in.
Eigenlijk verliep alles zelfs sereen op het voelmoment na, een beetje als een ceremonie.

Nu ben ik wel benieuwd. Ga je de spanning in de volgende delen nog verder kunnen opbouwen na dit groepsgebeuren? Dat ziet er een leuke uitdaging uit.

Lieve Marlies

Je had dit verhaal al een paar keer aangekondigd in je vorige verhalen. Nu was het zover. Je stelt ons niet teleur.
Je trakteert ons op een bijzonder opwindende beschrijving van iets waar veel vrouwen van dromen.

Ikzelf droomde weg bij de woorden die vertelden wat dit avontuur met jou deed. Jouw genot was even het mijne.
Weer een verhaal zoals we dit van jou gewend zijn: eentje die ons doet verlangen naar meer.

Je doet het weer. Alsof het niet is.

Je schetst een nieuwe Zazie-wereld met realistische personages. Geen bordkarton, maar mensen met hun goede kanten, hun slechte kanten, hun gevoeligheden, verwachtingen, de hele mikmak.

Het spel met toen en nu werkt enorm goed in dit verhaal. Het verklaart de schijnbare arrogantie van Fynn, die daarna ogenblikkelijk ontkracht met het bezoek aan de grootouders.
Geen zwart/wit-personages maar, zoals wij allemaal, mensen op zoek naar kleur in de grijze zone tussenin.

Tel daarbij je meeslepende schrijfstijl, en je weet dat je weer garant staat voor een topreeks.
Of jij nu vertelt vanuit mannelijk of vrouwelijk standpunt, je zit er steeds pal op.

Het is pas bij dit verhaal dat het me opvalt: jij bent een benenman, he, Keith? Ook in Mini was er die begrijpelijke fascinatie voor (vrouwelijke) benen.

Nu begrijp ik waarom ik na het lezen van je verhalen steeds zo’n zin heb om de benen van mijn vrouw te strelen. Dat is niet het enige, natuurlijk, want je weet hoe je woorden moet gebruiken om ons lezers in de ban te brengen van de wereld die je creëert.

Een verhaal rond Robin.
Eindelijk wederzijds genot met Jennifer. Daar heb je ons lang op laten wachten. Niet erg, want die afwachtende spanning verhoogt het genot.
Even weer uitgebreid rollebollen met Laura. Heel uitgebreid. Niet erg, want dromen we er niet allemaal van om hele hele huis in te wijden?

En dan dat einde! 😎 Is dit het begin van het einde van het stiekeme?
In mijn hoofd zal Jennifer aansluiten bij Robin en Laura. Jennifer kan deze ontdekking ook gebruiken als legitimering om voluit te gaan met Bas.
Maar eerst: het vervolg op deze eindscene. En cut! Of is het kut? 😊

Voor mij was dit een 10 waard...

De herneming van Writer’s block buiten beschouwing gelaten, was het lang geleden dat we van je schrijftalent mochten proeven.

Ook nu weer vergastte je ons op een prachtig geschreven verhaal. Je gaf ons een detective story, een heel opwindende scene en een plottwist die kan tellen. Als surplus deed je ons nadenken over de macht van de verleidelijke vrouw. Of was het de onmacht van de man?

Ik ben blij dat je terug bent. Ik ben fan.
Een 10. Overduidelijk!

Ik blijf dit een bijzondere reeks vinden. Je slaagt erin om heelder scenes te schrijven die strak staan van de spanning.
Je houdt de gebeurtenissen heel goed in de hand. Hierbij creëer je een intieme sfeer waarin enkel gezegd wordt wat moet worden gezegd. De test van de dialogen schemert door in handelingen, gebaren, gevoelens en gedachten.
Hoewel Mick in het centrum van de plot ligt, draait dit verhaal vooral rond de verhoudingen en geheimen tussen de drie vriendinnen.

De scene in de caravan was een bom van ingehouden opwinding. Hierdoor vergrootte je de spanning tot hij net niet meer houdbaar was.

Subliem. Een 10!