Ik weet niet of jullie deze Vlaamse uitdrukking kennen, maar dit verhaal is er knal op!

Je voelt vanaf het begin waar het verhaal naartoe gaat. Dat is helemaal niet erg, want wat hier heel belangrijk is, is de manier waarop. Het werken met flashbacks, de mails en berichten naar elkaar, de kettingbriefpersonages die plots aliassen worden, de spanning van het gedeelde geheim, de kleine hints in de gesprekken die aangeven dat er meer is dan gezegd wordt... het werkt allemaal. En hoe!

Van mij mag dit een lange reeks worden als je op dit elan verdergaat!

Dit verhaal is één en al gevoel. Elke zin baadt in verlangen naar aanraking, hunkering naar genot, overgave aan de geilheid van de onverwachte opwinding.

In gedachten was is Nico. Wilde ik Nico zijn. Wilde ik degene zijn die als hoofddoel had je naar het volgende orgasme te leiden en je te laten snakken naar meer.

Dit deel gaat voor mij niet over de onderdanigheid van Eline die Nico gehoorzaamt, maar wel over de dienstbaarheid van Nico die Eline de sterren van de hemel toont.

Als een verhaal bovenstaande gedachten, gevoelens en verlangens losweekt, verdient de schrijfster alle respect.
Die van mij heeft ze!

Wat een finale!

Dit is niet de richting die ik oorspronkelijk dacht dat het verhaal zou uitgaan. Uiteindelijk slaag je erin om als moraal van het verhaal te verkondigen dat je als man maar best een grote en dikke penis hebt als je een vrouw echt wil verwennen.

De verpakking waarin je deze demotiverende boodschap hebt verpakt, was in elk geval wel enorm opwindend.
Ik blijf dus met een dubbel gevoel achter.

Maar het was heel goed geschreven!

Elk woord van dit verhaal lijkt doordacht. Gekozen om poëtisch te klinken en de intieme dromerige sfeer te creëren waar wij ons als lezer in mogen onderdompelen.
En hoe jullie het doen, weet ik niet, maar mijn brein injecteerde de smaak van chocolade naar mijn verbeelding, die de gebeurtenissen als in een videoclip op de tonen van Besame Mucho op mijn netvlies projecteerde.

Dank je voor dit smakelijke genotsmoment.
Een 10 voor het eten. Een 10 voor sfeer en gezelligheid.

Voor mij verveelt deze reeks geen moment. Alweer liet je me verlangen naar de opwindende intimiteit uit je verhaal. Je laat het me in mijn hoofd beleven. Mee-beleven.
Was het maar zo eenvoudig.

Na het vorige deel had ik niet verwacht dat er een vervolg zou komen. Je verhaal leek af.
Wat ben ik blij dat je niet bent gestopt. Zonder overdrijven, dit is Literatuur.

Je laat je hoofdpersonage een strijd voeren met zichzelf. Een gevecht tussen wie hij is en wie hij wil zijn. Rondtollend in een kamer vol emoties, niet wetend welke echt zijn en welke echt mogen en kunnen zijn.
Dat leidt tot ontroerende momenten, herkenbare ogenblikken en grappige gedachten.
Je toont twee mensen die ontdekken dat ze elkaar nodig hebben maar dit (nog) niet tegen elkaar zeggen. Dus doen ze het enige wat er hen rest: genieten van elkaar alsof het de laatste keer is.

Fenjah, je verhalen raken me.

In mijn vorige reactie stelde ik de vraag of het nog groter kon.
Ja dus! 😁

Je bent volledig los aan het gaan, Maria.

En weer geef je een originele draai aan het kaartjesidee. Ik blijf dit een leuke reeks vinden.

Het contrast in grensverlegging is groot. Net dit versterkt de spanning die er sowieso al is.
Ook het verschil in seksuele openheid en geweten zorgen voor een leuke dualiteit.

Geweldig dat je origineel blijft in je verhaal!
Hoever zal het nog gaan? Nu ben ik heel nieuwsgierig.

Je voorziet het einde van een heel leuke twist. Net als de ik-persoon had ik iets heel anders in gedachten.
Je blijft verrassen. Leuk.