Beste Maaike, dit lijkt mij ook de verstandigste beslissing, ofschoon riskant. Ik bedoel, Marck op het toneel te laten verschijnen. Wat Lars betreft, die zou ook zijn best hebben kunnen doen met wat voorbereidende porno, al dan niet samen met zijn lief, want op dit moment lijkt hij wel compleet impotent. En... dan bestaat er tegenwoordig ook nog iets nieuws: VIAGRA ( ja, inderdaad van Pfizer, ofschoon die op dit moment druk zijn met coronavaccinatie 😍) of voor mijn part Cialis. In alle serieusheid, daar had hij al lang zijn voordeel en vooral die van Maaike kunnen doen. Dan was het mogelijkerwijs niet zo ver gekomen. Maar alla...het is en blijft een onderhoudend verhaal.

Wederom mij complimenten. Hoe goed Maaike ook haar best probeert te doen, het gaat onvermijdelijk mis. Er is seksueel een te groot verschil tussen haar en Lars, die overigens ook zijn best niet lijkt te doen. Daar helpen geen 10 Miloes tegen. Wil deze relatie stand houden, dan zal er toch iets anders moeten gebeuren. Je kunt van Maaike niet verwachten, dat ze haar libido overboord gooit. Een oplossing, zoals voorheen met Marck, lijkt geen goed idee. Ik verwacht eigenlijk, dat die nog wel een keer op het toneel verschijnt, met alle gevolgen van dien. Ellen schrijft over het "opnieuw in de fout gaan" van Maaike, maar is dit wel in de fout gaan. Zij is nu een maal zo en zou niet ontrouw zijn als haar man wat beter met haar matchte. Of zij met hem. Maar dat is nu een maal niet zo. En je kunt niet van haar verwachten, dat ze een soort chemische castratie, voor zover je daar bij een vrouw van kunt spreken, zal ondergaan. :Larsje zal beter zijn best moeten doen of een geleidde, seksuele relatie van zijn Maaike moeten toestaan of zelfs organiseren.
Ofschoon er in het verleden veel door diverse personen op Maaike gescholden is, begin ik nu toch wat meer begrip voor haar probleem te krijgen. Die hormonale toestand kun je niet straffeloos veranderen. Schrijfster Maaike, ik hoop, dat jij een oplossing op het oog hebt, want ik zou het niet weten. Ik wens je er heel veel succes bij.

Wederom een goede vertelling. Helaas schilder je een dreigende sfeer en zie je het aankomen, dat het misloopt op termijn. Met Marck of anderen. Als je zo ziek bent, dan werken een paar sessies met zo'n therapeut (?) niet. Jammer, maar het is niet anders!!!

Beste Tinar, ik vindt, dat je goed en onderhoudend schrijft, maar in eerdere verhaallijnen heb je ook nog wel eens de neiging om vrouwen vreemd te laten gaan en altijd een excuus te verzinnen. Want wat blijkt...de man is inmiddels al geruime tijd vreemd gegaan, wat door de vrouw, die van niets wist, toch als excuus wordt gebruikt. Dat vind ik heel goedkoop. Vrouwen kunnen nooit iets verkeerd doen. Kijk eens naar dna onbekend. Hoeveel veronderstelde vaders blijken niet de echte vaders te zijn.
M.i. zijn mannen en vrouwen even erg, wat trouw betreft.

Beste Tinar, ik heb je hele oeuvre gelezen. Complimenten voor inhoud en stijl. Daarnaast zeer onderhoudend. Er is echter een ding, dat mij stoort. De dames beginnen zonder scrupules vreemd te gaan, maar je weet het steeds zo te draaien, dat vroeger of later de schuld steeds bij de kerels komt te liggen. Hebben die vrouwen nu allemaal BORDERLINE. (zie serie Borderline).

Ik ben het absoluut niet eens met de lage waardering. Je beschrijft, bijna griezelig correct, de zieke gedachten van Maaike. En ondanks deze benadering voel ik toch constant een erotische spanning. Prima gedaan. Hoe krijg je haar zover, dat ze in gaat zien, dat er iets in haar hersenen mis is? Zoals dat geldt voor iedere verslaving. Hoe dan ook een 10 met een griffel. Chapeau, zeker voor je schrijverskwaliteiten.

Beste Maaike, je houdt consequent vast aan het enigszins gestoorde karakter van ons " lieve, onbetrouwbare meisje". Dat heeft wel wat, want ze heeft t.g.v. haar borderline niet in de gaten, dat ze de echte schuldige is. Maar je voelt aankomen, dat de geschiedenis zich gaat herhalen en daarna weer, weer en weer, tot het misloopt. Dat was nu al bijna het geval, dus onvermijdelijk gaan we op de ondergang af. Weer een prima stuk, ofschoon het niet je beste was. Of is dit het einde ? Maar, einde of niet: complimenten.

Je bent inderdaad heel consequent in het handhaven van het toch enigszins gestoorde karakter van " ons meisje" . Ze ziet absoluut niet in, dat de primaire fout bij haar ligt. Dus: de geschiedenis zal zich blijven herhalen... Tot het op een keer echt verkeerd afloopt. Verder natuurlijk weer prima geschreven.

Beste Schrijver, ik heb dit soort verhalen ook gelezen en daarom vind ik je reeks zo prikkelend. Goed geschreven en onderhoudend. Maar, mede omdat ik in verhalen en reacties daarop ontdek, dat er mannen en vrouwen zijn die echt zo leven, ontstaat bij mij een unheimisch gevoel. Er is geen sprake van gelijkwaardigheid en ik vraag me altijd af, hoe men zich voelt en gedraagt na zo'n nacht, aan het ontbijt... Onvermijdelijk is het feit, dat er op een gegeven moment ook een gevoel van minachting ontstaat. In zekere zin beschrijf je dat zelf al door opmerkingen als "Jij ruimt de hotelkamer wel even op, ik rijd met je dochter mee naar huis" of "maak het logeerbed maar klaar, jij komt vannacht niet in mijn bed, daar komt je schoonzoon". Daar druipt de minachting toch vanaf, verpakt in een lief toontje. En ik ben bang, dat je de spijker op zijn kop slaat en dat het dikwijls zo gaat. Op korte of langere termijn is normaal gedag (wat is normaal??) tegenover elkaar niet meer mogelijk. Een en ander laat onverlet, dat ik je serie met belangstelling volg, maar het levert me wel iedere keer een vreemd gevoel op. Wat mij betreft mag je doorgaan, graag zelfs, ook al is het puur uit nieuwsgierigheid.

Afgezien van een goed geschreven serie vraag in me af, hoe deze mensen in het dagelijks leven met elkaar omgaan. Het kan toch niet zo zijn dat dit niet doorijpelt. Vernedering, al dan niet afgesproken, verandert in minachting. Goed verhaal, maar kriebel in de onderbuik!!!