De Gokschuld Van Haar Vriend

De bus had ons afgezet in een smalle straat in Brugge, waar de straten glommen van een miezerige motregen. Timo sjouwde onze twee rugzakken alsof ze niets wogen, zijn hoodie was al vochtig aan de schouders. Ik liep een stap achter hem met mijn handen diep in de mouwen van mijn trui gestoken. Het was de eerste keer dat we samen op reis gingen. Niet ver, alleen maar naar België, maar voor ons voelde het als iets groots. We hadden maandenlang elke euro apart gelegd van onze bijbaantjes, en nu waren we hier.

Het B&B was een oud herenhuis met een krakende houten deur. De eigenaar, een man met een grijze baard en een dikke wollen trui, gaf ons een sleutel aan een touwtje en wees de trap op. “Jullie hebben het kleine kamertje rechtsboven. Badkamer en keuken zijn beneden, samen met de anderen. Ontbijt om acht uur, als je wilt.”

Ons eigen slaapplek was eigenlijk niet meer dan een zolderkamertje met een schuin dak. Er stond een tweepersoonsbed dat een beetje doorzakte in het midden, een klein raam met uitzicht op de binnenplaats en een stoel waarop we onze spullen konden leggen. Het rook er naar oud hout en lavendel. Timo liet zich meteen op het bed vallen en grijnsde.

“Dit is wel oké, toch? Voor ons eerste tripje.”

Ik glimlachte en ging naast hem zitten, mijn knieën opgetrokken. “Ja, het is leuk.” Het klonk oprecht, en dat was het ook. Toch voelde ik die bekende kriebel in mijn buik. Niet alleen van opwinding over de reis, maar ook van iets anders. Iets wat ik niet hardop durfde te zeggen: dat alles hier gedeeld was. De badkamer met die onbekende mensen, de keuken waar iedereen aan dezelfde tafel zat, de smalle gangen. Alsof we plotseling in een huis woonden met vreemden.

Beneden hoorden we al stemmen. Iemand lachte hard, een vrouw met een Frans accent. Een andere stem, lager, antwoordde in het Engels. Timo merkte het niet op. Hij pakte zijn telefoon en begon alvast te kijken welke frietkraam we vanavond konden proberen. Ik bleef even zitten luisteren naar het geroezemoes onder ons. Mijn vingers speelden met de zoom van mijn trui.

Ik was blij dat we hier waren. Timo was lief, voorspelbaar en hij voelde veilig. Hij vroeg nooit te veel, drong nooit aan. Precies wat ik dacht nodig te hebben na het chaotische eerste jaar op de academie. Maar terwijl ik naar zijn kalme gezicht keek, voelde ik die andere kant van mezelf alweer roeren. Die kant die ’s nachts wakker lag en zich afvroeg hoe het zou voelen om eens niet alles binnen te houden.

“Zullen we onze spullen uitpakken?” vroeg ik zacht.

Timo knikte en trok me even tegen zich aan. Zijn arm was warm en zwaar om mijn schouders. Ik leunde tegen hem aan, sloot mijn ogen een paar seconden en probeerde dat onrustige gevoel weg te duwen. We waren hier om samen iets moois te doen. Dat was genoeg.

De spullen waren snel uit de rugzakken gehaald. Timo vouwde zijn hoodies netjes op en legde ze in de kleine kast, terwijl ik mijn truien en schetsboek op het stoel­tje legde. Daarna trokken we de deur van ons zolderkamertje achter ons dicht en gingen we de stad in.

Brugge voelde als een ansichtkaart die tot leven was gekomen. De stenen, de grachten, de oude gevels. We slenterden hand in hand door de straatjes, en voor even voelde alles licht en eenvoudig. Timo kocht een ijsje voor ons bij een klein kraampje. Vanille voor hem, stracciatella voor mij. We likten eraan terwijl we verder liepen, en ik moest lachen toen hij een klodder ijs op zijn kin kreeg. Hij veegde het weg met zijn mouw en grijnsde verlegen.

We kwamen langs een rijtje souvenirwinkels. De etalages stonden vol met kant, bierglazen en prullaria met Brugge erop. Timo stelde voor om even naar binnen te gaan bij een van de grotere winkels. “Misschien vinden we iets leuks om mee terug te nemen,” zei hij.

Binnen rook het naar wierook en stof. Er hingen T-shirts aan rekken, er stonden rekken met magneten en sleutelhangers. Ik dwaalde wat rond, keek naar de prenten aan de muur. Toen viel mijn oog op een vitrine achterin de winkel, een beetje apart van de rest. Mijn voeten bleven vanzelf staan.

Het was een glazen kast met seksspeeltjes. Dildo’s in allerlei vormen en kleuren. Sommige glad en realistisch, andere met ribbels en rare bobbels. Er waren er die zo groot waren dat ik mijn ogen niet kon geloven. Ze lagen daar gewoon, uitgestald tussen flesjes glijmiddel en kleine vibrators. Mijn wangen begonnen meteen te gloeien. Ik voelde het bloed naar mijn gezicht stromen. Hoe groot sommige waren. Hoe gedetailleerd. Ik staarde ernaar met een mengeling van afschuw en een vreemde, stiekeme fascinatie die ik meteen probeerde weg te duwen.

Opeens voelde ik Timo achter me. Zijn hand gleed om mijn middel.

“Je mag er een uitzoeken, hoor,” zei hij met een grote, jongensachtige glimlach. “Als je wilt. Voor dit weekend.”

Ik schrok zo dat ik bijna het ijsje uit mijn hand liet vallen. Mijn hart bonkte in mijn keel. Snel schudde ik mijn hoofd, harder dan nodig was. “Nee,” zei ik meteen, mijn stem hoger dan normaal. “Timo, nee. Dat wil ik niet.”

Hij lachte zacht, alsof hij het grappig vond hoe rood ik werd. “Het was maar een grapje. Relax.”

Maar het voelde niet als een grapje. Niet helemaal. We hadden een paar keer gezoend, ja. Lange, lieve zoenen in zijn studentenkamer of bij mij op de bank. Dit weekend zou het misschien eindelijk gebeuren, dat hadden we stilletjes afgesproken. Voor het eerst. Ik was zenuwachtig, maar ook een beetje nieuwsgierig. Toch was dit iets heel anders. Dildo’s. Het idee alleen al maakte me ongemakkelijk.

Ik draaide me snel om en liep verder de winkel in, mijn blik strak op een rek met ansichtkaarten gericht. Timo kwam achter me aan. Hij zei niets meer over de vitrine, maar ik voelde dat hij het wel grappig vond dat ik zo geschrokken was.

We kochten uiteindelijk alleen een doosje Belgische pralines en liepen weer naar buiten. De frisse lucht voelde lekker op mijn warme wangen. We zochten een klein eettentje op voor een portie friet met stoofvlees en zaten daar een tijdje zwijgend te eten. Timo vertelde over de toren die we morgen wilden beklimmen. Ik knikte en probeerde mee te lachen, maar in mijn hoofd bleef dat beeld van die vitrine hangen. En dat vreemde, warme gevoel dat ik niet wilde erkennen.

Na het eten liepen we terug naar het B&B. De motregen was weer begonnen. Timo sloeg zijn arm om me heen en ik leunde een beetje tegen hem aan. Veilig. Lief. Precies zoals het hoorde.

De kamer was warm en knus toen we terugkwamen. Buiten werd het al donker en de motregen tikte zacht tegen het dakraam. Timo plofte neer op het bed met zijn boek over Belgische geschiedenis, een dikke pil die hij al weken meesleepte. Ik kroop in de oude fauteuil bij het raam, mijn benen opgetrokken onder mijn trui, en sloeg mijn schetsboek open. Eigenlijk was het meer een dagboek vol losse tekeningen en losse gedachten. We lazen allebei, af en toe een blik werpend naar elkaar. De stilte voelde prettig.

De tijd gleed weg zoals dat gaat op zulke avonden. Voor ik het wist was het al bijna tien uur. Mijn ogen werden moe van het schetsen en ik rekte me uit. Timo legde zijn boek weg en schoof wat dichter naar me toe op het bed. Zijn hand gleed over mijn been, langzaam en een beetje onhandig zoals altijd.

“Marith…” zei hij zacht, met die halve glimlach die hij trok als hij iets durfde te vragen. “We zijn nu toch hier. Met z’n tweeën. Dit weekend zou toch… je weet wel.”

Hij liet de zin hangen. Zijn vingers speelden met de zoom van mijn trui. Ik voelde mijn wangen meteen warm worden. Die hint was duidelijk genoeg. Seks. We hadden het er al weken over, voorzichtig, alsof het iets was wat we samen moesten plannen als een uitje. Ik slikte.

“Ik… ik wil liever wachten tot morgen,” zei ik zacht. Mijn stem klonk kleiner dan ik wilde. “Het is onze eerste avond hier. Ik ben nog een beetje moe van de reis. Morgen, oké?”

Timo zuchtte. Niet boos, maar wel duidelijk teleurgesteld. Hij trok zijn hand terug en liet zich achterover vallen op het bed. “Ja, tuurlijk. Morgen dan.” Hij mokte een beetje, staarde naar het plafond. Het was zo typisch Timo. Hij drong nooit echt aan, maar hij liet je wel merken dat hij het jammer vond. Na een paar minuten haalde hij zijn schouders op en pakte zijn boek weer op, alsof hij het losliet.

Ik voelde me schuldig, maar ook opgelucht. Die afstand had ik even nodig. “Ik ga even in bad,” zei ik. “Even ontspannen.”

Hij knikte. “Oké. Ik loop wel even rond in het gebouw, kijken hoe het hier is.”

Ik pakte mijn toilettas en een handdoek en liep de smalle trap af. De gezamenlijke badkamer was beneden, aan het eind van de gang. Gelukkig was hij vrij. Ik glipte naar binnen, draaide de deur stevig op slot en ademde diep uit. Eindelijk alleen.

Het bad was oud maar groot, met een kraan die even sputterde voordat het warme water begon te stromen. Ik liet het vollopen, goot een scheut badschuim erin en keek hoe de bubbels omhoog kwamen. Mijn kleren legde ik netjes op de stoel. Even aarzelde ik voor de spiegel, mijn armen om mezelf heen geslagen. Bleek. Sproetjes. Haar dat voor mijn ogen viel. Ik stapte snel in het water voordat ik te lang naar mezelf zou kijken.

Het warme water omhelsde me. Ik zonk erin weg tot aan mijn kin, de bubbels zacht kriebelend tegen mijn huid. Mijn spieren ontspanden langzaam. De geluiden van het huis vervaagden: voetstappen ergens verderop, een deur die dichtging, het zachte gemurmel van stemmen in de keuken. Hier was alleen ik. Ik sloot mijn ogen en liet mijn hoofd tegen de rand rusten.

De vermoeidheid van de dag kwam ineens opzetten. De reis, de wandeling, de winkel met die vitrine die nog steeds ergens in mijn hoofd rondspookte. Ik sluimerde weg, half in slaap, half wakker. Mijn gedachten dreven. Timo’s teleurgestelde gezicht. Morgen. Die dildo’s in de vitrine. Die rare warmte die ik voelde toen ik ernaar keek. Ik lag daar met gesloten ogen, mijn gedachten langzaam wegdrijvend, toen mijn voet per ongeluk tegen iets aan stootte op de rand van het bad. Een knop. Er klonk een zacht gebrom en ineens schoot er een krachtige straal water uit een van de nozzles in de badwand.

Ik schrok zo dat ik bijna overeind schoot. De straal raakte hard mijn bovenbeen, een verrassende, pulserende druk. “Shit,” fluisterde ik, en ik tastte snel naar de knop om hem uit te zetten. Maar in plaats van meteen op de knop te drukken, bleef ik even stil liggen. De straal was niet onaangenaam. Sterker nog. Hij was warm, stevig en ritmisch. Een lichte lach ontsnapte me terwijl de schrik wegebde. Dit was eigenlijk best lekker.

Voorzichtig draaide ik mijn heup een beetje. De straal gleed hoger over mijn dij. Ik beet op mijn lip. Niemand kon me zien. De deur was op slot. Dit was alleen voor mij. Langzaam, bijna alsof iemand anders het deed, liet ik mijn benen iets uit elkaar zakken. De waterstraal vond zijn weg tussen mijn benen en raakte me precies daar.

Een zachte zucht ontsnapte uit mijn keel. Het voelde intens. Het warme, pulserende water masseerde me op een manier die ik nog nooit had gevoeld. Mijn lichaam reageerde meteen. Een warme golf trok door mijn onderbuik. Ik sloot mijn ogen weer en liet mijn hoofd achterover zakken. Mijn hand hield de zijkant van het bad vast terwijl ik mijn heupen een klein beetje bewoog, de straal precies waar ik hem wilde hebben.

Het was alsof al die opgekropte spanning van de dag, van de reis, van die stomme vitrine in de winkel, ineens een uitweg vond. Het gevoel bouwde zich snel op. Steeds strakker. Steeds warmer. Mijn ademhaling werd sneller. Ik voelde het orgasme naderen, als een golf die steeds hoger klom. Nog ietsje meer, nog ietsje…

Plotseling ging de deur open.

Een man stapte naar binnen. Lang, donker haar, een handdoek over zijn schouder. Hij verstijfde meteen. Zijn ogen werden groot toen hij mij in het bad zag liggen, naakt, met mijn benen iets uit elkaar en de massagestraal nog steeds luidruchtig borrelend.

“Mon Dieu… pardon!” stamelde hij in het Frans. Zijn wangen kleurden rood. Hij keek een fractie van een seconde te lang, geschrokken maar ook zichtbaar verrast, voordat hij zich omdraaide en de deur snel achter zich dichttrok. “Excusez-moi!”

Het moment was weg. Het orgasme dat zo dichtbij was geweest, zakte meteen weg. Ik bleef even zitten, mijn hart bonkend in mijn keel, nu niet van opwinding maar van pure schaamte. Het warme water voelde ineens veel te heet. Hoe had de deur open kunnen gaan? Ik wist zeker dat ik hem op slot had gedraaid. Of had ik dat alleen gedacht?

Met trillende benen stapte ik uit bad. Het water klotste over de rand. Ik greep mijn handdoek en sloeg hem strak om me heen, mijn armen om mezelf heen geslagen alsof ik mezelf wilde verstoppen voor de hele wereld. Mijn wangen gloeiden. Die man had me gezien in die positie.

Snel droogde ik me af, trok mijn trui en legging weer aan en durfde bijna niet meer naar de spiegel te kijken. Mijn haar was nat en viel in slierten voor mijn gezicht. Ik haalde diep adem, probeerde de schaamte weg te slikken, maar het bleef branden in mijn borst.

Dit was precies waarom ik me meestal zo klein mogelijk maakte. Omdat zodra ik me even liet gaan, de wereld meteen binnenkwam.

Ik pakte mijn toilettas en glipte de badkamer uit, hopend dat ik die man niet meer tegen zou komen vanavond.

Ik had mijn lange nachtjapon aangetrokken, een witte katoenen met de lange mouwen die ik altijd meenam als ik ergens sliep. Hij viel tot over mijn knieën en gaf me het gevoel dat ik me kon verstoppen, ook al was het maar een dun laagje stof.

Toen ik de deur van ons zolderkamertje opendeed, was Timo er niet. Het bed was nog precies zoals we het hadden achtergelaten, zijn boek lag open op het kussen. Ik wachtte even, dacht dat hij misschien naar de wc was of iets te drinken haalde. Maar na een kwartier was hij er nog steeds niet. Ik kroop onder de deken, trok mijn knieën op en probeerde te slapen. Het lukte niet. Elke keer als ik mijn ogen sloot, zag ik die man weer voor me in de badkamer. Die geschrokken blik. Die seconde dat hij te lang keek.

De minuten tikten weg. Een uur. Twee uur. Het huis was stil geworden, op een vaag gerommel beneden na. Ik werd onrustig. Waar bleef hij? Timo was nooit iemand die zomaar verdween. Ik stond op, trok mijn nachtjapon recht en sloeg een vest om mijn schouders. Met blote voeten sloop ik de trap af.

Beneden was het schemerig. Alleen een paar lampen brandden nog. Ik hoorde stemmen uit de gemeenschappelijke woonkamer komen. Geroezemoes. Een lage, boze toon. Voorzichtig liep ik dichterbij en keek om het hoekje van de deur.

Timo zat aan een houten tafel. Drie mannen tegenover hem. Kaartspel, chips, een paar lege bierflesjes. Een van hen, een stevige kerel met een baard, leunde dreigend naar voren. Timo had een blauw oog. Hij kromp ineen op zijn stoel, zijn schouders opgetrokken alsof hij kleiner wilde worden.

“Hoe denk je dit op te lossen, jongen?” gromde een van de mannen. “Je hebt een schuld van vijfduizend euro. En nu zeg je dat je niet kunt betalen?”

Mijn hart sloeg over. Vijfduizend? Dat kon niet. We hadden samen nog geen vijfhonderd opzij gelegd voor deze trip. Ik stapte naar binnen voordat ik er goed over na had gedacht.

Alle hoofden draaiden mijn kant op.

Timo’s gezicht werd lijkbleek toen hij me zag. Hij kromp nog verder ineen, zijn handen trillend op tafel. “Marith… ga terug naar boven,” mompelde hij zwak.

De drie mannen keken me aan. Hun ogen gleden over mijn lange nachtjapon, mijn bleke benen, mijn natte haar. Er verscheen een andere glans in hun blik. Niet alleen boos meer. Iets hongerigs. Iets wat me meteen een koude rilling over mijn rug joeg.

De oudste van de drie, een man met kort grijs haar en een litteken op zijn kaak, leunde achterover en glimlachte langzaam. “Kijk eens aan. Is dit je vriendinnetje?”

Ik sloeg mijn armen om mezelf heen, voelde me plotseling naakt ondanks de lange stof. Mijn wangen brandden.

“Je vriend heeft een schuld van vijfduizend euro bij het pokeren,” zei de man kalm, terwijl hij me van top tot teen opnam. “En hij wil niet betalen. Hoe gaan jullie dat oplossen?”

De stilte die viel was zwaar. Timo durfde me niet aan te kijken. Een van de andere mannen grinnikte zacht, zijn ogen bleven hangen bij de hals van mijn nachtjapon.

Ik stond daar, midden in die vreemde kamer, met mijn hart in mijn keel en dat bekende, verwarde gevoel in mijn buik. Schaamte. Angst. En ergens, diep weggestopt, diezelfde brandende nieuwsgierigheid die me eerder in het bad had overvallen.

Ik wist niet wat ik moest zeggen.

De stilte in de kamer was verstikkend. Alle ogen waren op mij gericht. Ik voelde mijn wangen gloeien en mijn handen trilden langs mijn lichaam. Mijn lange nachtjapon voelde ineens veel te dun.

“Ik… ik weet het niet,” stotterde ik. Mijn stem was nauwelijks meer dan een fluistering. “We hebben geen vijfduizend euro. Dit… dit is een misverstand.”

De man met het grijze haar en het litteken trok een wenkbrauw op en deed me na met een hoog, spottend stemmetje: “Ik weeet het nieeet.” De andere twee lachten kort. Voor ik kon reageren, haalde hij uit en gaf Timo een harde klap tegen zijn hoofd. Timo kreunde en kromp nog verder ineen, zijn hand tegen zijn gezicht gedrukt. Het blauwe oog zag er nu nog erger uit.

Ik schrok zo dat ik een stap naar voren deed. “Niet doen!”

De man leunde achterover, zijn ogen nog steeds op mij gericht. Diezelfde hongerige glans was er nog, maar nu ook iets berekenends. “Luister, meisje. We hebben opties. We zoeken nog een model voor een fotoshoot, een danseres voor een privéfeestje, of een hoer. Jij mag kiezen hoe je vriendje zijn schuld gaat aflossen.”

Mijn maag draaide zich om. Model. Danseres. Hoer. De woorden echoden na in mijn hoofd. Ik keek naar Timo, die me met betraande, smekende ogen aankeek. Hij zei niets. Hij durfde niets te zeggen.

Ik slikte moeizaam. Mijn keel was kurkdroog. “Model,” fluisterde ik uiteindelijk. Het klonk het minst erg. Dat kon ik misschien aan. “Ik kies model.”

De man glimlachte langzaam, tevreden. Een van de anderen gaf Timo nog een klap tegen zijn schouder, harder dan nodig. Timo zakte bijna van zijn stoel.

“Morgenochtend tien uur precies hier beneden,” zei de man met het litteken. “Geen minuut later. Anders komen we jullie persoonlijk ophalen. Deze man, hij wees naar de eigenaar van het B&B, heeft alle gegevens. Jouw adres, je naam, alles wat je bij de reservering hebt opgegeven. Dus geen domme dingen doen, begrepen?”

Ik knikte snel, mijn armen strak om mezelf heen geslagen. Timo kwam wankelend overeind. Zijn gezicht was bleek en hij durfde me nauwelijks aan te kijken. Samen strompelden we de kamer uit, de trap op. Zijn hand lag slap in de mijne. Ik voelde me misselijk.

Boven in ons zolderkamertje deed ik de deur dicht en leunde er met mijn rug tegenaan. Timo liet zich op het bed vallen en staarde naar de vloer. Geen van ons zei iets. De stilte was zwaar, vol met alles wat er net was gebeurd. Mijn hart bonkte nog steeds in mijn keel.

Ik trok mijn vest dichter om me heen en kroop naast hem in bed, maar slapen leek onmogelijk. In mijn hoofd tolden de woorden rond. Model. Fotoshoot. Wat had ik gedaan? En wat ging er morgen gebeuren?

De volgende ochtend stonden we om precies tien uur beneden in de hal. Timo zag bleek en hield zijn blik op de vloer gericht, het blauwe oog nog steeds goed zichtbaar. Ik had mijn trui en een donkere legging aangetrokken, alsof die laagjes me konden beschermen tegen wat er ging komen. Mijn hart bonkte zo hard dat ik het in mijn oren hoorde. We zeiden geen van beiden iets. De spanning hing dik in de lucht.

De man met het grijze haar en het litteken kwam precies om tien uur de hoek om. Hij grijnsde breed toen hij ons zag, alsof dit allemaal één groot vermakelijk spel was. “Mooi. Jullie zijn braaf. Kom mee.”

We liepen achter hem aan door een smalle steeg achter het B&B. Het miezerde weer. Aan het eind stond een oud wit busje met donkere ramen. Hij schoof de deur open en gebaarde dat we moesten instappen. Timo aarzelde even, maar een harde duw in zijn rug was genoeg. Ik kroop naast hem op de koude bank. De deuren sloegen dicht en we reden weg. Niemand zei iets. Ik staarde naar mijn handen in mijn schoot en probeerde niet te hyperventileren.

Na een minuut of twintig stopten we bij een vervallen pand aan de rand van de stad. De ramen waren vuil, de muren vol scheuren. We werden naar binnen geleid, door een donkere gang, tot we in een grote, stoffige ruimte kwamen. Een paar statieven met flitsers stonden opgesteld. Er hing een muffe geur van sigarettenrook en oud zweet. Tegen een muur stond een kledingrek met heel weinig stof eraan.

En daar stonden ze. Vier oude mannen. Vieze, ongeschoren gezichten, goedkope camera’s in hun handen. Ze keken meteen naar mij. Hun blikken gleden over mijn lichaam alsof ze me al uitkleedden. Ik huiverde zichtbaar en sloeg mijn armen om mezelf heen.

De man met het litteken wees naar het kledingrek. “Trek dit aan.”

Hij gooide me een kort rokje toe, nauwelijks meer dan een strookje zwarte stof, en een dun wit blouseje dat doorschijnend leek. Geen bh. Geen jasje. Niets om er fatsoenlijk onder te dragen.

Ik staarde naar de kledingstukken in mijn handen. “Dit… dit kan ik niet aan,” fluisterde ik.

“Jawel, dat kun je wel,” zei hij kalm. “Of wil je dat we je vriendje nog wat extra blauwe plekken geven? Kleed je om. Achter dat scherm daar.”

Timo durfde nog steeds niets te zeggen. Hij stond daar maar, ineengekrompen, met zijn handen in zijn zakken. Ik liep met trillende benen naar het gammele kamerscherm in de hoek. Mijn vingers voelden koud toen ik mijn trui en legging uittrok. De lucht in de ruimte voelde kil op mijn blote huid. Ik trok het korte rokje aan. Het zat veel te strak en bedekte amper mijn billen. Het witte blouseje was zo dun dat mijn tepels er duidelijk doorheen schemerden. Ik trok het toch aan en knoopte het dicht, mijn armen meteen weer om mijn borst geslagen.

Toen ik achter het scherm vandaan kwam, werd het stil. De vier mannen keken me aan met openlijke honger. Een van hen likte zelfs over zijn lippen. De flitsers gingen alvast aan, fel licht dat me deed knipperen.

De man met het litteken knikte goedkeurend. “Goed zo. Je ziet er precies uit zoals we nodig hebben. En nu… poseren.”

Ik stond daar, midden in die stoffige ruimte, met mijn bleke benen bloot en mijn hart in mijn keel. Schaamte brandde in mijn wangen, maar ergens vanbinnen voelde ik ook dat verraderlijke gekriebel. Dezelfde kriebel die ik gisteravond in het bad had gevoeld, vlak voordat die deur openging.

Dit was helemaal niet veilig. Dit was helemaal niet wat ik me had voorgesteld bij “model”. Maar ik had gekozen. En nu kon ik niet meer terug.

De flitsers gingen af, fel en genadeloos. Ik stond daar in dat veel te korte rokje en dat doorschijnende witte blouseje, mijn armen half voor mijn borst geslagen. Elke keer als het licht explodeerde, knipperde ik en trok ik mijn schouders nog verder op. Mijn poses waren stijf en onnatuurlijk. Ik wist niet waar ik mijn handen moest laten, hoe ik mijn benen moest zetten. Ik voelde me een klein, bleek dier dat in een hoek was gedreven.

De mannen mompelden onder elkaar. Ze waren duidelijk niet tevreden. De man met het litteken gebaarde ongeduldig. “Knoop dat blouseje eens wat los. Laat ons wat meer zien.”

Ik schudde meteen mijn hoofd, mijn stem trilde. “Nee… alsjeblieft. Dit is al te veel.”

Hij zuchtte alleen maar, draaide zich om en gaf Timo een harde klap in zijn gezicht. Timo kreunde en struikelde bijna. Bloed druppelde uit zijn neus. Hij keek me niet eens aan, te bang, te verslagen.

Mijn ogen werden vochtig. Met trillende vingers begon ik de knoopjes van het blouseje los te maken. Eén. Twee. Drie. Het dunne witte stof viel een beetje open en toonde de aanzet van mijn borsten. De mannen kwamen meteen dichterbij. De camera’s klikten sneller, flitsers schoten als bliksem door de stoffige ruimte. Ze hoopten duidelijk dat het blouseje nog verder open zou vallen, dat ze meer zouden zien. Ik voelde hun blikken op mijn huid branden.

“Mooi zo,” gromde een van hen. “En nu die string. Trek hem uit.”

Mijn adem stokte. “Nee,” fluisterde ik meteen. “Dat kan ik niet.”

De man met het litteken keek dreigend naar Timo en balde zijn vuist. Ik zag hoe Timo ineenkromp, zijn handen beschermend voor zijn gezicht. De angst won het van mijn schaamte.

Snel, voordat ik me kon bedenken, liet ik mijn hand onder het korte rokje glijden. Ik trok mijn string naar beneden, stapte eruit en liet het kleine stukje stof op de vloer vallen. Het rokje was zo kort dat ik meteen het koude luchtje tussen mijn benen voelde. Ik stond daar, naakt onder dat dunne lapje stof, mijn wangen brandend van vernedering.

Een van de oudere mannen liet zich meteen op de grond zakken, vlak voor me. Hij ging op zijn rug liggen en richtte zijn camera omhoog. De lens wees recht onder mijn rokje. Hij grijnsde breed, zijn tanden geel en ongelijk.

“Ja… zo,” hijgde hij terwijl hij foto’s maakte. “Blijf staan. Benen iets uit elkaar.”

Ik beefde over mijn hele lichaam. Mijn handen hielden de zijkanten van het rokje vast, probeerden het wanhopig iets naar beneden te trekken, maar het hielp niet. Elke flits voelde als een aanraking. De schaamte was overweldigend, bijna misselijkmakend. Toch was er, ergens diep in mijn buik, dat verraderlijke warme gevoel weer. Datzelfde gevoel uit het bad. Datzelfde gevoel dat ik haatte en tegelijk niet kon negeren.

Ik durfde Timo niet aan te kijken. Ik durfde niemand aan te kijken. Ik stond daar maar, blootgesteld, terwijl de camera’s klikten en de mannen hun hongerige blikken over me lieten glijden.

De man op de grond grijnsde nog breder en stak plotseling zijn hand uit. Zijn vingers sloten zich om mijn enkel, ruw en klam. Hij trok mijn been een stukje opzij, probeerde me open te spreiden terwijl hij van onderaf foto’s bleef maken. Die aanraking, die brutale, vieze hand op mijn blote huid, deed iets in me knappen.

Een felle, hete woede schoot door me heen. Zonder na te denken trok ik mijn been los en trapte ik hard naar voren. Mijn voet raakte hem vol in zijn gezicht. Hij kreunde en viel achterover, zijn camera kletterde op de vloer.

Ik draaide me om en liep boos weg, mijn armen strak om mijn borst geslagen. Het korte rokje fladderde gevaarlijk omhoog bij elke stap.

“Wat de fuck?!” schreeuwde een van de mannen. “Betalen we daar vijftig euro voor? Kom terug, trut!”

De man met het litteken riep me na, zijn stem laag en dreigend. Ik bleef staan, draaide me om en keek hem recht aan. Voor het eerst voelde ik geen angst, alleen pure, brandende verontwaardiging.

“Vijftig euro?” beet ik hem toe, mijn stem hoger en scherper dan normaal. “Dat duurt eeuwen voordat we dat afbetaald hebben. Fuck you!”

Ik liep boos op hem af, mijn vuisten gebald langs mijn lichaam. Mijn wangen gloeiden, mijn haar hing wild voor mijn ogen. Het dunne blouseje hing nog half open, maar op dat moment kon het me niks schelen. Ik was het zat. Ik was het zo ontzettend zat om me klein te maken.

De man met het litteken bleef staan waar hij stond. Hij keek op me neer en er verscheen langzaam een brede, geamuseerde grijns op zijn gezicht. Alsof hij precies op dit moment had gewacht.

“Tsja…” zei hij kalm, bijna geamuseerd. “Je kan ook iets anders kiezen, meisje. Als dit je niet bevalt.”

Hij liet de woorden even hangen. De andere mannen waren stilgevallen. Zelfs Timo, die in de hoek zat, keek nu op met een mengeling van angst en verbazing.

De man met het litteken boog zich iets dichter naar me toe, zijn stem laag en intiem. “Dus wat wordt het? Blijf je hier poseren als een braaf modelletje? Of kies je voor iets anders om die schuld sneller af te lossen?”

Zijn ogen gleden langzaam over mijn lichaam, van mijn blote benen onder het veel te korte rokje tot het openhangende blouseje. De stilte in de stoffige ruimte was zwaar. Ik voelde alle blikken op me. Mijn hart bonkte wild. De woede was er nog steeds, maar daaronder kroop weer dat verraderlijke gevoel omhoog. Datzelfde gevoel dat ik haatte. Datzelfde gevoel dat me vertelde dat een deel van mij veel te nieuwsgierig was naar wat “iets anders” precies inhield.

Ik slikte. Mijn mond was droog.

En ik wist niet wat ik nu moest antwoorden.

De woede brandde nog steeds heet in mijn borst. Ik stond daar in dat belachelijk korte rokje, het blouseje half open, en keek de man met het litteken recht aan. Mijn handen trilden, maar niet meer alleen van schaamte.

“Prima!” beet ik hem toe. “Dan maar danseres! Maar het moet beter betalen. Veel beter. Ik doe dit niet voor vijftig euro per uur.”

De man grijnsde traag, zichtbaar tevreden dat ik eindelijk uit mijn schulp kwam. “Dat ligt aan jezelf, meisje. Dat heb je dan zelf in de hand. Hoe goed je danst. Hoe ver je gaat. Hoe graag je die schuld wilt aflossen.”

Ik gaf geen antwoord meer. Zonder iets te zeggen liep ik terug naar het kamerscherm, rukte het rokje en het doorschijnende blouseje van mijn lijf en trok mijn eigen kleding weer aan. Mijn trui, mijn donkere legging, mijn vertrouwde laagjes. De fotografen stonden er wat verbouwereerd bij. De man die ik had getrapt hield nog steeds zijn neus vast en keek me vuil aan, maar niemand durfde iets te zeggen. Zelfs Timo staarde me aan alsof hij me niet herkende.

We werden weer in het busje geduwd. Deze keer duurde de rit langer. Ik zat zwijgend naast Timo, mijn armen strak om mezelf heen geslagen. Hij durfde nog steeds niks te zeggen. Af en toe voelde ik zijn blik opzij, maar ik keek strak voor me uit. De woede had plaatsgemaakt voor een zenuwachtige, holle spanning in mijn buik.

Uiteindelijk stopten we in een armere buurt. Neonlicht knipperde licht tegen de bewolkte hemel. Titties Bar stond er in grote, goedkope roze letters boven de deur. Het zag er precies zo uit als je zou verwachten: trashy, smerig, met afgebladderende verf en een paar mannen die buiten stonden te roken. Hard bassgedreun kwam door de muren naar buiten.

De man met het litteken schoof de deur van het busje open en duwde ons naar buiten. “Naar binnen. Jij gaat dansen.”

Ik aarzelde heel even op de drempel. De geur van sigaretten, goedkoop bier en zweet sloeg me al tegemoet. Timo kreeg een harde por in zijn rug, waardoor hij struikelend naar binnen ging. Ik volgde hem, mijn hart bonkend in mijn keel.

Binnen was het schemerig en plakkerig. Rode en paarse neonbuizen verlichtten een klein podium met een paal in het midden. Er zaten een stuk of vijftien mannen aan de bar en aan lage tafeltjes. Sommigen keken op toen we binnenkwamen. Hun blikken gleden meteen over mij heen. Alsof ze al aan het inschatten waren wat ik waard was.

De man met het litteken duwde me naar een kleine kleedkamer achterin. Er hing een gescheurde spiegel, een kledingrek met strings en glittertopjes, en een paar paar hoge hakken die eruitzagen alsof ze al honderd keer gedragen waren.

“Je hebt een half uur om je klaar te maken,” zei hij. “Daarna dans je. En doe het goed. Hoe beter je bent, hoe sneller die schuld van je vriendje daalt.”

Hij sloot de deur achter zich.

Ik stond alleen in dat vieze hokje, staarde naar mijn bleke gezicht in de gebarsten spiegel. Mijn donkerbruine haar hing half voor mijn ogen. Mijn wangen waren rood. Met trillende vingers trok ik de piepkleine bikini aan die ze voor me hadden klaargelegd. Zwart, met dunne bandjes die amper iets bedekten. Mijn bleke huid stak er scherp tegen af, mijn sproetjes leken ineens extra zichtbaar. Over de bikini heen trok ik het doorschijnende jurkje aan. Het was zo dun dat je de zwarte bikini er duidelijk doorheen zag, bijna alsof ik niets aanhad. Het viel net over mijn billen en bij elke beweging schoof het omhoog.

Timo stond in de deuropening te wachten. Hij zei nog steeds bijna niets. Zijn blauwe oog zag er pijnlijk uit onder het tl-licht.

“Kom,” zei ik zacht. “Laten we even kijken hoe de anderen het doen.”

Samen liepen we de zaal in. We bleven achterin staan, half verscholen in de schaduw. Op het podium danste een vrouw met lang blond haar. Ze bewoog soepel rond de paal, liet haar heupen draaien, boog zich ver achterover zodat haar borsten bijna uit haar topje vielen. De mannen aan de tafeltjes floten en schreeuwden. Een andere danseres liep tussen de tafels door, liet zich aanraken voor een paar euro extra, lachte gemaakt terwijl handen over haar billen gleden.

Mijn moed zakte als een steen in mijn schoenen. Dit was geen dansen. Dit was iets anders. Iets waar ik helemaal niet voor gemaakt was. De tranen sprongen in mijn ogen. Ik voelde ze warm over mijn wangen lopen en veegde ze snel weg met de rug van mijn hand.

“Ik wil niet,” fluisterde ik. Mijn stem brak. “Timo, ik kan dit niet. Laten we weggaan. Alsjeblieft.”

Ik draaide me om, wilde terug naar de kleedkamer, weg van die neonlichten en die hongerige blikken. Maar Timo pakte mijn pols vast. Zijn hand was klam en trilde.

“Alsjeblieft, Marith,” zei hij zacht en smekend. Hij probeerde te glimlachen, maar het zag er vooral zielig uit. “Doe het alsjeblieft. Voor ons. Voor mij. Het is de enige manier om hier weg te komen.”

Ik keek hem aan. Die lieve, passieve Timo. De jongen die altijd veilig voelde. Nu zag hij eruit als een bang jongetje. En ik haatte hem er een beetje om. Maar ik haatte mezelf nog meer omdat ik toch aarzelde.

Op dat moment klonk de stem van de dj door de speakers, hard en schel.

“Mannen! We hebben vanavond iets speciaals voor jullie. Een nieuwe dame die voor het eerst optreedt! Geef een warm applaus voor Marith!”

Er klonk wat gejoel en gefluit. Niet overdreven enthousiast, maar genoeg om mijn maag in een knoop te draaien. Een paar mannen klapten, anderen keken nieuwsgierig op.

Mijn benen voelden als lood. Elke stap kostte moeite. Het doorschijnende jurkje plakte aan mijn huid. Ik voelde de blikken van de hele zaal op me rusten terwijl ik langzaam naar het podium liep. De paal glom onder de spotlights. Mijn hart bonkte zo hard dat ik bang was dat iedereen het kon horen.

Achter me hoorde ik Timo nog een keer zacht zeggen: “Het komt goed…”

Maar niets voelde goed. Ik stapte het podium op, de muziek dreunde door mijn lichaam, en ik stond daar, met mijn armen slap langs mijn zij, mijn haar half voor mijn ogen, terwijl tientallen mannen naar me keken. Wachtend.

De muziek dreunde door de speakers. Ik begon te bewegen op het podium. Kleine, ongemakkelijke pasjes. Mijn heupen wiegden wat, mijn armen bewogen stijf langs mijn lichaam. Ik voelde me belachelijk. Alsof ik een kind was dat voor het eerst een dansje deed op school. De mannen keken, maar ze waren niet onder de indruk. Een paar mompelden, anderen dronken gewoon verder.

Dat maakte het alleen maar erger. Hoe meer ik voelde dat het niet goed ging, hoe houteriger ik werd. Mijn benen leken te zwaar, mijn bewegingen te klein en te voorzichtig. Het doorschijnende jurkje plakte aan mijn huid en het zweet brak me uit.

“Kom op, schatje! Laat eens wat zien!” schreeuwde een man ergens vooraan.

Een andere kerel, een dikke vent met een rood gezicht, kwam half overeind en deed een overdreven gebaar: hij trok zijn eigen shirt omhoog en schudde zogenaamd met zijn borsten, terwijl hij me grijnzend aankeek. Alsof hij wilde zeggen: doe mij na. De mannen om hem heen lachten hard.

Ik keek hem recht aan. Mijn wangen brandden, maar deze keer niet alleen van schaamte. Er kwam iets anders omhoog. Ongemak. Boosheid. Een koppig, opstandig gevoel dat ik al de hele dag onderdrukte.

Fuck it.

Ik stapte naar de rand van het podium, recht op hem af, en zonder nog een seconde te aarzelen trok ik in één beweging het doorschijnende jurkje over mijn hoofd en gooide het op de vloer. De zwarte bikini was nu het enige wat ik nog aanhad. De zaal explodeerde. Fluitjes, gejoel, harde klappen. Het geluid golfde over me heen.

Even stond ik daar, ademloos. Maar ergens… ergens diep vanbinnen voelde ik een klein, warm vonkje. Ze keken naar me. Niet als dat verlegen meisje dat zich altijd verstopte in oversized truien, maar als iemand die sexy was. Gewild. Het was een vreemd, nieuw gevoel. Het gaf me net genoeg zelfvertrouwen om door te gaan.

Ik begon weer te dansen. Nog steeds ongemakkelijk, mijn bewegingen niet vloeiend zoals die van de andere meisjes, maar nu met iets meer vuur. Met plezier bijna. Ik draaide om de paal, liet mijn heupen wat meer rollen, liet mijn handen over mijn lichaam glijden. Het voelde eng. Het voelde verkeerd. Maar het voelde ook spannend. Mijn bleke huid gloeide onder de neonlichten. Mijn donkerbruine haar viel voor mijn ogen terwijl ik me bewoog.

De mannen juichten harder. Een paar riepen dingen die ik niet helemaal verstond, maar de toon was duidelijk. Ze vonden het leuk. Ze vonden míj leuk.

Ik durfde Timo niet aan te kijken. Ik durfde niet te denken aan wat dit allemaal betekende. Maar voor het eerst die dag voelde ik iets anders dan alleen schaamte. Een klein, gevaarlijk soort opwinding dat langzaam door mijn buik kroop en zich daar nestelde.

Mijn handen trilden nog steeds, maar er was iets veranderd. Die aanmoedigende kreten uit de zaal, dat gejoel, die hongerige blikken. Het gaf me een vreemd soort energie die ik niet wilde toegeven. Ik draaide langzaam rond de paal, beet op mijn lip en besloot het te doen.

Met een diepe ademteug trok ik aan de touwtjes van mijn zwarte bikini-topje. Het knoopje kwam los. De dunne bandjes bungelden nu los langs mijn ribben, maar ik hield het topje nog stevig tegen mijn borsten gedrukt met mijn handen. De mannen begonnen harder te roepen, te fluiten, aan te moedigen.

“Ja! Goed zo!”

“Doorgaan, schatje!”

Ik voelde mijn wangen branden, maar de opwinding won het langzaam van de schaamte. In één beweging trok ik het topje onder mijn handen vandaan en liet het op de vloer vallen. Nu bedekten alleen nog mijn eigen handen mijn borsten. Mijn tepels waren hard en priemden duidelijk tegen mijn handpalmen. Mijn hart klopte zo wild dat ik het in mijn keel voelde.

Ik draaide me om, zodat de zaal alleen mijn rug zag. Mijn lange, golvende haar viel over mijn schouders. Even aarzelde ik nog. Toen gooide ik, in een plotselinge impuls, mijn handen de lucht in.

Mijn borsten waren vrij. Helemaal bloot onder de neonlichten. Het voelde zo vreemd. Zo naakt. Zo opwindend. Een warme golf trok door mijn onderbuik. Ik hoorde de zaal losbarsten. Hard gejuich, gefluit, vuisten op tafels.

Langzaam draaide ik me weer om. Mijn armen hingen nu langs mijn lichaam. Mijn bleke borsten met de fijne sproetjes waren voor iedereen zichtbaar. De mannen juichten geweldig, sommigen stonden zelfs half op. Het geluid spoelde over me heen als een warme deken. Voor het eerst voelde ik me niet alleen maar vernederd. Ik voelde me sexy.

De opwinding kroop dieper. Ik deed mijn best. Ik liet ze kijken. Mijn handen gleden langzaam over mijn borsten, streelde ze zacht, bijna verlegen. Ik kneep er voorzichtig in, liet mijn duimen over mijn harde tepels glijden. Een klein zuchtje ontsnapte me, te zacht voor de zaal om te horen, maar ik voelde het zelf des te harder.

Mijn bewegingen werden iets losser, iets sensueler. Ik was nog steeds onhandig, nog steeds niet zo ervaren als de andere meisjes, maar het vuur was er nu. Die brandende nieuwsgierigheid die ik altijd had weggestopt, was losgebroken.

Het nummer was afgelopen. De zware bas viel abrupt stil en er daalde een korte, bijna onwerkelijke stilte neer over de zaal. Ik stond daar, midden op het podium, mijn borst nog snel op en neer gaande van het dansen. Zonder de muziek voelde alles ineens veel te rauw. Al die ogen die nu zwijgend naar me keken, vooral naar mijn ontblote borsten. Het voelde alsof de naaktheid nu pas écht tot me doordrong. Alsof de muziek een soort schild was geweest dat nu was weggevallen.

Snel sloeg ik mijn armen voor mijn borst, mijn handen drukten mijn borsten plat tegen mijn lichaam. Mijn wangen brandden van schaamte.

Toen barstte de zaal los.

Een enorm gejuich ging op, harder dan daarvoor. Mannen floten, stampten met hun voeten en begonnen geld te strooien. Briefjes van tien en twintig euro vlogen het podium op. Sommige dwarrelden neer bij mijn voeten, andere raakten mijn benen. Ik bukte snel, nog steeds met één arm voor mijn borst, en raapte het geld op. Af en toe voelde ik een hand over mijn dij of mijn billen glijden als ik te dicht bij de rand kwam. Dan schrok ik en schoof ik snel weg, mijn hart bonkend in mijn keel.

Ik griste het laatste geld bij elkaar en vluchtte het podium af, terug naar de kleedkamer. Mijn benen trilden. Achter me hoorde ik het gejuich nog naklinken.

In de kleine, smerige kleedkamer liet ik me op het krukje zakken en telde het geld met trillende vingers. Tweehonderd euro. Tweehonderd euro in één nummer. Het was meer dan ik in een hele maand bij mijn bijbaantje verdiende. Maar het voelde nog steeds als een druppel op een gloeiende plaat vergeleken met die vijfduizend.

De deur ging open. De man met het litteken leunde tegen de deurpost, zijn armen over elkaar. Hij keek me geamuseerd aan.

“En? Prinsesje? Heb je genoeg?”

Ik schudde langzaam mijn hoofd, mijn haar viel half voor mijn ogen. “Nee nog lang niet.”

Hij knikte, alsof hij dat antwoord al verwacht had. “Dit was een klein publiekje. Vanavond komt het echte werk. Dan zitten hier vierhonderd mannen. Dorstige, geile mannen met dikke portemonnees. Dat gaat de opbrengst flink helpen.”

Ik staarde naar de briefjes in mijn handen. Vierhonderd mannen. Het idee alleen al maakte me duizelig. Maar de gedachte aan die enorme schuld, aan Timo’s blauwe oog, aan hoe diep we hierin zaten… het duwde alles weg.

Ik slikte en keek op.

“Ik doe het,” zei ik direct. Mijn stem klonk verrassend vast. “Vanavond. Ik dans nog een keer.”

De man met het litteken grijnsde traag, zichtbaar tevreden. Hij liet zijn blik even over mijn halfnaakte lichaam glijden en knikte.

“Goed zo. Kleed je even om als je wilt. Over een uurtje of twee begint de grote show. Zorg dat je er klaar voor bent, meisje. Dit wordt jouw avond.”

Hij liet de deur achter zich dichtvallen.

Ik bleef zitten, starend naar het geld in mijn schoot. Mijn tepels waren nog steeds hard. Mijn lichaam gloeide. Die mix van schaamte, angst en dat vreemde, brandende opwindende gevoel was sterker dan ooit.

Ik had net mijn borsten laten zien aan tientallen vreemde mannen.

En over een paar uur zou ik het voor vierhonderd doen.

Trefwoord(en): Cuckold, Exhibitionisme, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!