Hendrik-jan werd wakker met de zware, zoete geur van seks die nog in de kamer hing, vermengd met de muffe lucht van het oude pastoriebed en de zwakke geur van wierook die altijd uit zijn kleren leek te komen, alsof de mis hem bleef volgen tot in zijn eigen laken.

Hij lag op zijn rug, de dekens tot aan zijn kin opgetrokken, en voelde het warme, slanke lichaam van Lotte tegen zijn flank. Haar adem ging regelmatig, diep, met af en toe een zacht snurkje dat hem deed glimlachen in het halfduister van de vroege ochtend. Negentien jaar. Nauwelijks meer dan een kind nog in de ogen van de parochie, maar vannacht had ze hem alles gegeven wat ze had, na die biecht die was begonnen met snikken en was geëindigd in gegil.

Hij dacht eraan terug terwijl zijn hand traag over zijn eigen buik gleed, over de grijze haren die daar groeiden als onkruid op een verwaarloosd graf. De biechtstoel, gisterenavond laat, toen de laatste gelovigen allang naar huis waren.

Lotte had geklopt, haar gezicht rood van huilen, de ogen gezwollen. Ze had verteld over de jongen die haar had laten zitten, over de schaamte, over de zonde die ze voelde branden tussen haar benen. En hij, de pastoor, had geluisterd met die lage, kalmerende stem die hij zo goed beheerste, terwijl zijn lul al hard werd in zijn soutane. Hij had haar de absolutie gegeven, haar hand vastgehouden, en toen had ze hem aangekeken met die natte, smekende ogen en gezegd dat ze zich wilde reinigen, echt reinigen.

Hij had haar mee naar boven genomen, naar zijn kamer met de hoge ramen en het kruisbeeld boven het bed.

Daar had hij haar uitgekleed, langzaam, als een priester die de misgewaden aflegt. Haar borsten waren stevig en jong, de tepels hard van spanning.

Hij had ze in zijn mond genomen, gezogen alsof hij de hostie proefde, terwijl zijn vingers tussen haar benen gleden en haar natte spleet vonden. Ze was zo strak geweest, zo heet. Hij had haar eerst geneukt op de gewone manier, diep en hard, tot ze schreeuwde en haar nagels in zijn rug zette.

Toen had hij haar omgedraaid, haar knieën opgetrokken, en zijn dikke, grijze pik in haar kont gestoken. Ze had gejammerd, gebeden bijna, maar ze had zich open gehouden, haar handen die de lakens grepen terwijl hij haar vulde, dieper en dieper, tot zijn ballen tegen haar billen klapten.

En tot slot, toen ze beiden bijna klaar waren, had hij haar op haar knieën gezet en zijn lul in haar mond geduwd, tot ze stikte en speeksel en sperma over haar kin droop. Hij had haar overal genomen, in alle gaten, zoals ze gevraagd had, tot ze leeg was en hij ook, en ze samen in een natte, plakkerige hoop op het bed waren gevallen.

Nu lag ze daar, slapend, met een dunne korst gedroogd zaad op haar dij.

Hendrik-jan voelde zijn pik alweer langzaam hard worden bij de herinnering. Zeventig bijna, dacht hij, en nog steeds zo geil als een jongen van twintig. De Heer gaf en de Heer nam, maar deze lust nam Hij blijkbaar niet.

Onder de dekens bewoog iets. Een natte, warme tong. Het kleine hondje, het witte terriërtje dat Lotte gisteren had meegenomen omdat ze het niet alleen thuis wilde laten.

Het beestje had de hele nacht aan het voeteneind geslapen, maar nu was het onder de dekens gekropen, aangetrokken door de geur van seks en zweet. Hendrik-jan voelde de kleine, ruwe tong over zijn balzak glijden, over de zachte huid, omhoog langs de schacht van zijn halfharde lul.

Hij hield zijn adem in. Lotte bewoog niet. Het hondje likte gretig, met kleine, snelle bewegingen, alsof het de resten van de nacht proefde. De tong ging over de eikel, rondjes, nat en warm, en Hendrik-jan voelde de lust als een hete golf door zijn onderlijf trekken.

Hij duwde de dekens een stukje omhoog, net genoeg om te kijken. Het witte kopje tussen zijn benen, de roze tong die in en uit zijn schaamhaar verdween, de kleine snuit die tegen zijn ballen drukte.

Hij legde een hand op de kop van het beest en duwde het zachter tegen zich aan. De tong likte sneller, gretiger. Zijn pik werd steenhard, dik en zwaar, de aderen gezwollen. Hij dacht aan Lotte’s mond van gisterenavond, aan hoe ze had gestikt, aan de manier waarop haar keel zich om hem had gesloten.

Nu was het dit kleine, warme snuitje dat hem likte, zonder schaamte, zonder zonde.

Hij voelde het komen, snel en heftig, zoals het bij hem de laatste jaren ging. Geen lange opbouw meer, maar een plotselinge, gewelddadige golf. Hij greep de dekens vast, beet op zijn lip om geen geluid te maken, en spoot. Het sperma schoot in dikke stralen uit zijn lul, recht in het open snuitje van het hondje.

Het beestje schrok even, schudde met zijn kop, maar likte door, slikte, likte de rest van zijn eikel schoon terwijl nog meer zaad eruit droop, over de tong, over de snuit, in de kleine bek.

Hendrik-jan kreunde zacht, een laag, tevreden geluid, terwijl de laatste stoten door zijn lichaam trokken. Het hondje likte alles op, netjes, gretig, tot er niets meer over was dan een glimmende, natte snuit en de geur van verse zaad onder de dekens.

Hij liet het beestje even liggen, ademde diep, en keek naar Lotte. Ze sliep nog steeds, haar mond een beetje open, een dunne draad speeksel in de mondhoek. Hij streelde haar wang met zijn vrije hand, voelde de zachte huid, en dacht aan hoe hij haar straks opnieuw zou nemen, misschien terwijl het hondje toekeek. De ochtendzon viel door de gordijnen, legde een streep licht over haar ontblote schouder.

Buiten zong een merel. Hendrik-jan glimlachte, moe en voldaan, en duwde het hondje zachtjes weg. Het beestje likte nog even aan zijn vingers, proefde het laatste restje, en kroop toen weer naar het voeteneind.

Hij lag daar, de oude pastoor, met het jonge lichaam naast zich en de geur van zijn eigen zaad en het hondje onder de dekens, en dacht dat de zonde misschien wel de enige echte genade was die hem nog restte.