Bierpong

Wauw Leen, wat een verpletterend verslag. Maar verhelderende toelichting ook.
Al blijft het moeilijk helemaal te bevatten, zelfs als je zelf jarenlang huiselijk geweld van heel dichtbij hebt meegemaakt.

Hoewel medelijden onwillekeurig op de loer ligt, ook al zat en zit je daar natuurlijk niet op te wachten, overheerst toch vooral diepe bewondering en respect. Zelf zag je het toen vast niet zo, maar wat een ongelofelijk sterke vrouw ben je dat je het zo lang hebt volgehouden, in die vijftien jaar maar ook in de loodzware periode erna, en de verleiding hebt weerstaan de 'nooduitgang' te nemen.
Natuurlijk ook veel bewondering, respect en dankbaarheid voor Kristof, dat hij zo goed aanvoelde waar je behoefte aan had.
Misschien alleen wat egocentrisch gedacht, die dankbaarheid, want die slaat ook op het feit dat wij hier allemaal mede dankzij zijn zo knap 'op maat gesneden' steun nu nog kunnen genieten van jouw enorme veelzijdigheid en creativiteit. Zoals die spreekt uit je (op verschillende manieren) zo pakkende verhalen, foto's, video en nu ook in muziek.

Zelfs uit die stikdonkere periode weet je nog iets meeslepend moois te maken.

Liefs en een virtuele knuffel,
'Gerard'

Hiervoor zijn geen wijze woorden of goed bedoelde handelingen.
Hier heerst de ondergang onvermijdelijk en onontkoombaar.
Ik herken dit van een goede vriendin zij won en dat is al meer dan 15 jaar geleden.
De pijn voel ik nog steeds.

Stilaan vind ik mijn stem terug. Die was meegesleurd in de genadeloze geut van grenzeloze woede, van verpletterende machteloosheid. De verstomming werd gevuld met herinneringen aan geleende wijsheden. Beschreef Henry de Montherlant niet de macht die wie door zelfvernietiging opgeslorpt wordt toont aan wie niet wil zien? En Foucault, die wie durft te weten toont hoe bedreven we zijn, vilein en badend in schijnheiligheid, telkens we instituties die we voorstellen als zaligmakend inzetten om ons de beelden van lijdende zielen te besparen. Of Fromm, die echte liefde een ambacht noemt, de vaardigheid om de ander te zien en te laten in het anders zijn.
Leen heeft deze verwijzingen niet nodig. In woorden die zin na zin krachtiger worden, duidelijker vertolken, spiegels worden... dwingt ze om naar onszelf te kijken, terwijl wij snakken naar splinters waarover we ons vrolijk kunnen maken.
En nu ga ik weer zwijgen. Herlezen, beseffen dat ik niet weet. En zwijgen.

… briljant idee trouwens, bierpong als therapie.

Zelfvernietiging als middel om af te rekenen met 15 jaar mishandeling. Wat een trieste paradox. Zo onvoorstelbaar triest, maar tegelijk ook zo helder beschreven. Diep respect voor je moed Leen.

Lieve Leen,

Ik herken zoveel in jouw verhaal dat ik er kippenvel van kreeg. Mensen die niet dit soort traumatische ervaring meegemaakt hebben, beseffen vaak niet dat je als slachtoffer geen behoefte hebt aan woorden als: 'Het komt allemaal wel weer goed.' Of: 'Je moet het proberen te vergeten.' Vooral als die woorden komen van personen die al die tijd langs de kant hebben gestaan en weggekeken hebben, alsof er niets aan de hand was.

Ik ben trots op je dat je ons deelgenoot hebt durven maken van jouw levensverhaal.


Liefs, Tony.