Er is een groot probleem met je verhalen. Ze zijn veel te lang en zitten volgepropt met waarheden, levenslessen, boeiende gebeurtenissen, heerlijke personages…
Ik heb de gewoonte om in een reactie bij een verhaal mijn gedachten bij het lezen neer te schrijven.
Jij doet me zoveel denken dat ik aan het eind van het verhaal rondzwem in een meer vol gedachten. Als ik ze wil grijpen, vloeien ze door mijn vingers heen en dringen andere gedachten zich weer op.

Ik zal het dan maar kort houden (oeps, te laat 😁): ik ben onvoorwaardelijk fan van deze reeks. Fan van jou als schrijver. Fan van Julia, een droomvrouw die geen droom wil zijn, laat staan fans hebben.
Weer een prachtdeel!!!

Dit is waar al je fans op hoopten.
Dit is wat zo moet zijn.
Alle belangrijke mensen samen.
Familie.
Maar vooral ook de vrienden.
Liefde.

Dat is wat een Dannyverhaal zo goed maakt!

Lieveke toch! Prachtig hoe je met beelden duidelijk maakt hoe het genot deel is geworden van het verhaal-Lieveke.

“… terwijl ik nog maar net onder mijn broer in misschien wel alle oer-brokjes van het heelal uit elkaar ben gespat.”
Dit is zo nog maar slechts één beeld. Het verhaal staat er vol van. Heerlijk!

De laatste veldslag in Liesjes hoofd is gestreden. De ontkennende fase is bij deze afgesloten.
Mariska’s idee ligt open en bloot op tafel. Het enige dat we als lezer nog niet weten, is hoe haar plan in elkaar zit.

Dat komt nog wel. Eerst kijken hoe de dagen en nachten in Blankenberge verlopen.

Ik blijf Stef wel argwanend in het oog houden. Om een of andere reden vertrouw ik hem voor geen meter.

Weer een prachtverhaal, Brechtje. Ik ben geen fan van Blankenberge, maar jij doet me er wonderwel zin in krijgen. 😮 Grootse prestatie!

Dit verhaal is geen echt verhaal.
Het is een manier om de aandacht van de schrijfster (Aphrodite) te trekken. Zij is een van de schrijvers waar ik bewondering voor koester.

Xaviera liet me weten dat ze op deze site volledig verdwenen is. Al haar verhalen zijn weg. Dat zal haar eigen keuze zijn, maar dit verdwijnen met de Noorderzon, zonder laatste groet en kans op een vaarwel, vind ik jammer.

Laat dit verhaal een ode aan haar verhalen zijn. Ze bezorgden me uren leesplezier, en zoveel meer.

Zelfs het harde neuken lijkt in dit verhaal op liefdevol beminnen. Het draait allemaal om geven en gunnen.
Je brengt het weer zo opwindend en geil dat ik er zeker van ben dat alle lezers Luuk of Vicky zouden willen zijn.

10!!!

Heerlijk!
Je voert een dissectie uit. Zorgvuldig ontleed je de relatie tussen Dom en sub. Je ontdoet het van alle balast en toont het in zijn puurste vorm: liefde.
Al dan niet bezegeld met een collar.

Aan het eind van dit verhaal gun je ons weer een nieuw inkijkje in Julia. Een straffe madam (zoals we in Vlaanderen wel eens zeggen) en tegelijk zo fragiel.

Een nieuw verhaal van Lizaaa! En wat voor een!
Gezamenlijke onschuld die plots iets meer wordt. Bijna per ongeluk.
Mooi en opwindend verteld.

Het idee dat onze emoties en gevoelens hun grondslag hebben bij de chemische werking van “stofjes” blijft confronterend. Het lijkt ons te reduceren tot willoze subjes van de stofjesDom in onze hersenen.
Toch leg ik me er niet zomaar bij neer. De wetenschap hoe dit alles werkt, kan helpen om het te sturen en jezelf (of een te beschermen sub) net des te beter te begrijpen en een betere versie van jezelf te creëren. Kan…

Voor mij was dit deel geen les. Het was alweer een boeiend inzicht in het doorgronden van bdsm. Deze reeks is een puzzel. In elk deel leg je puzzelstukjes op tafel. Soms passen ze, soms nog niet. Maar het beeld van Julia, Rosalie en bdsm wordt telkens duidelijker.

Laten we het belangrijkste niet vergeten: God, wat is dit goed geschreven!

Vertrouwen. De basis.
Doorheen de vorige delen is ernaartoe gewerkt. Volgens mij is het nu bereikt. Julia waagde de gok waar ze zelf doodsbang voor was. Rosalie deed het juiste.

Elk verhaal is begeesterender dan het vorige. Heerlijk!