Nooit eerder voelde ik me mee ongemakkelijk tijdens het lezen van een awkward gesprek. Waar Kevin met vallen en opstaan probeert prins charming te zijn, worstelt Rosalie met zichzelf. Het wordt niet duidelijk wat ze met hem aan wil.
Hij zal in elk geval nog heel hard zijn best moeten doen.

Wat in elk geval opvalt, is dat Rosalies gedachten naar Julia blijven gaan. Tot op het moment dat ze in slaap valt.
“Ik val op mannen.” Hoe lang kan je het blijven herhalen? Tot je eindelijk toegeeft dat vrouwen ook een optie zijn?

Zoals bij de vorige 22 delen was ook dit verhaal weer een kunstwerkje van subtiele en minder subtiele menselijkheid!

Het heeft enkele reeksen geduurd, maar Luuk heeft eindelijk iemand ontmoet die seksueel zijn meerdere is. Gelukkig is hij niet te beroerd om dit snel in te zien en alles in het werk te stellen om bij te leren.

Met mijn geestelijke blocknote in de aanslag nam ik notities. De cursus “Vrouwen verwennen 2.0” van drs. Zazie is buitengewoon interessant! 😊
En opwindend natuurlijk…

@Munard: Dit verhaal komt van Zazie!

De kans bestaat dat ze het gaat ontkennen, maar een verhaal van dit niveau is voor mij wat hoog gegrepen!

“Bdsm en het echte leven, als mensen eens wisten hoe dicht dat bij elkaar lag.”

Dankzij deze reeks besef ik het maar al te goed. Dat is jouw verdienste, Francisca. Al 22 delen lang toon je het ons.

Je trekt de sluier die Julia verbergt voor een groot gedeelte opzij. Een dans om psychische pijn te verwerken, veroorzaakt lichamelijke pijn. Maar we komen wel weer een stap dichter bij het wezen van haar zijn.
Ook Tyler wordt duidelijker. Met mondjesmaat voed je ons met inzicht in de drijfveren van de personages die steeds menselijker worden.

De appelalinea is schitterend. Als een heuse taalvirtuoos creëerde je een woordendans doorheen de danse macabre die door Julia en Tyler wordt geoefend.

Ik kan het enkel blijven herhalen: Wauw!

Dit soort bruiloft klinkt veel leuker dan met een zakdoek boven je hoofd zwaaien op de tonen van ‘Les lacs du Connemara’.
Toch?

Hier en daar strooi je in je verhalen broodkruimels in het rond. Ze wijzen de weg die je zal uitgaan. Vaak is het pas veel later in een ander verhaal dat duidelijk wordt dat het een hint naar het verdere verhaal was.
Ook in dit deel is dat het gevolg

Heerlijk!

Het maakt me geen moer uit dat het er vingerdik op ligt wie Harley is. Je gebruikt dit gegeven zelfs om een ander soort spanning te creëren.
Heerlijk verteld!

😮
Bij het vorige deel schreef ik: “ Wat is een Dom? Wat is zijn rol?
Het klinkt contradictorisch (maar dat is het niet), maar eigenlijk hij/zij degene die dienstbaar is voor de ander. Een moeilijke taak.”

En wat lees ik nu? “De subjes bepalen hoe of wat. Die zijn eigenlijk de baas.”

Het is dezelfde gedachte, maar anders bekeken. Je verhaal wekt inzichten op, nog voor je ze effectief uitspreekt. 😊

Als kers op de taart verpak je ze in een verhaal waarin de spanning mondjesmaat toeneemt. Je speelt met verwachtingen en de onzekerheid of ze ook zullen worden ingelost.
Klinkt bekend… 😁

Dus: waar is dat dorp? 😁

Kon het allemaal maar zo simpel zijn…

Wat is een Dom? Wat is zijn rol?
Het klinkt contradictorisch (maar dat is het niet), maar eigenlijk hij/zij degene die dienstbaar is voor de ander. Een moeilijke taak.

Met elk verhaal wordt de link met bdsm duidelijker. Het mooie is dat je het heel duidelijk verwoordt.
Ik blijf in de ban… 😊