Ik begrijp Steven wel. Hoe lief en aanhankelijk Lieve ook is, hij er ook alles mag mee doen, het op de duur gaat vervelen. Wel heeft hij een andere smaak dan ik. Ik zou het meer voor Steffie hebben met haar grote tieten en haar spuitende kut. Jonge meisjes achtige vrouwen zoals hij Ieneke en Dana beschrijft hebben me nooit echt kunnen boeien. Maar dat is persoonlijk en doet helemaal niets af van het prachtige verhaal dat spannend blijft om te lezen.

Het is duidelijk dat niet enkel de verhalen maar ook de omgang met Lieve hun afsluiting naderen. Zal dit blijven lukken zonder haar te kwetsen?
Toch hoop ik nog te ontdekken wat er met Ieneke is gebeurd.

Nu weten waarom het slipje met de rode hartjes zo vaak terugkeert... De verhaaltjes aan Lieve blijven boeiend en zijn een verhaal binnen het verhaal

'Silke heeft me haar kut gegeven...' Van een bizarre droom gesproken. Wordt die verderop ook nog waarheid?

Inderdaad, intiemer kan het niet voor Steven. Zijn zaad in haar kut en haar anus en later in haar mond. Dat is het ultieme één worden.

Ieneke en Silke…
Een wit slipje met roze hartjes
Een prachtig verhaal

Wat Steven ervaart wanneer Monique hem onverwacht de borst geeft is een geval van herinnering aan iets dat door het verstand vergeten moest worden. De toestand zoals beschreven was traumatisch voor de moeder zowel als voor het kind. De moeder wilde absoluut zogen en de kleine Steven voelde zich getroost en weer het moederskindje.

Steven zit meer met de situatie rondom Silke, dan ik gedacht had. Hij lijkt langzamerhand toch wel wat van instelling ten aanzien van relaties te veranderen. ten minste als hij daar zoveel over moet nadenken, dan denk ik aan een omslagpunt. Maar goed, jij bent de schrijver en bepaalt dus welke richting het verhaal uitgaat. Ik kijk met spanning uit naar het volgende deel.

Wow dit is in deze reeks het mooiste verhaal vind ik. Heerlijk hoe Steven en Monique met elkaar omgaan. Zo geil en tevens ook zo teder. Wat een heerlijke vrouw is Monique.

Silke blijft sudderen terwijl we andere maaltijdgangen voorgeschoteld krijgen.
De appetijt blijft!