Dat het uiteindelijk toch gebeurd is en dan nog wel op zo’n achteloze manier, maakt het op een of andere manier mooi. Geen spelletjes of dreigementen. Gewoon twee opgewonden mensen die elkaar bevredigen op een moment dat ze elkaar nodig hebben.
Mooi.

Het is pas in dit tweede deel dat de echte Linsey zich openbaart. Na het eerste deel konden we enkel raden.
In elk geval is het duidelijk dat zowel Linsey als Michael schrikken van zichzelf. Ze ontdekken iets nieuws in zichzelf dat door de ander wordt wakkergemaakt.

De manier waarop je dit allemaal verwerkt in de gevoelens en gedachten van twee verschillende personages, is subliem.
Ik weet nog niet waar dit naartoe gaat, maar ik ben zeker dat het een weg is die we na het eerste deel hadden verwacht.
Zazie, jij bent en blijft een topper!

Je bracht ons het verhaal van de Heilige Drievuldigheid: de moeder, de dochter en de Geilige geest.

Sorry voor dit flauwe mopje, ik kon het niet laten. Toch is de vergelijking terecht.
Wat vaak vergeten wordt door godsdiensten, is dat God liefde is. Jouw liefdevolle geest inspireert deze gezinsleden tot een mooie expressie van hun liefde voor elkaar. Vertrekkend vanuit het gunnen van wat werd gemist.

Je doet dit op de typische Floormanier: beeldend en onomwonden. Als lezer plaats je ons midden in het gebeuren zodat we deelgenoot worden van je fantasie en je geilheid.
Dat ik me in je opwinding heb ondergedompeld, spreekt voor zich. Het is niet te weerstaan.
Amen.
😘

Leuk verhaal. Zoals jij het vertelt, Danny, klinkt het in mijn oren alsof Christel dit allemaal zo had gepland. Jij was een vogel voor de kat. Een gelukkige vogel weliswaar. Met een prachtige kat.
Ik hoop dat jullie nog meer van jullie gebeurtenissen delen.

Ik volg Zara.
Door het slaan zou ik het ook bij extreem plaatsen. Anders had dit hier wel gepast.

Je bouwt de spanning mooi op. Telkens een stapje verder. Het verlangen voedend.

Prachtig. Er is een zweem van melancholie die heden en verleden verbindt. Maar uit elke zin spreekt een goed gevoel.

Ik zag net dit tweede deel verschijnen en keek even snel terug naar het eerste om me in te lezen. Ik besefte dat ik het vorige niet had uitgelezen. Waarom was dat nu weer? Ik herlas het eerste deel.
Het ligt niet aan je taal. Geen fouten, mooi opgebouwde zinnen, vlot leesbare tekst. Je schrijft goed. Ligt het aan het feit dat je een jij-verhaal hebt geschreven. Niet iedereen ligt dat. Soms kan ik daar wel van genieten. En toen zag ik het. Wat voor mij ontbreekt, is gevoel. Nu lees ik een opsomming van handelingen, als een verslag.
Voeg aan je verhaal passie, verlangen, emotie, lichamelijke gewaarwordingen toe. Dan wordt je verhaal een bom die ons meesleept naar een ontploffing.

Je creëert een sfeer. Eentje van een verlangende verwachting die de kop wordt ingedrukt. Teleurstelling. Vanuit dit gevoel ontstaat de opwinding die enkel toeneemt door de aanvankelijk subtiele verleiding. En dan is er genot. Enkel genot. Beschreven op de manier waar jij zo goed in bent.

Dank je voor dit verhaal. Weer top. Weer een 10!

Bijna 3 maand heb je ons hierop laten wachten. Het was het wachten meer dan waard.
Heerlijk hoe je Christen opvoert als de dirigente van deze symfonie, waarbij ze alle instrumenten zorgvuldig probeert op elkaar in te laten spelen om het mooiste en zuiverste muziekstuk te creëren.

Je licht al een tipje van de sluier van het familiegeheim op.
Schitteren geschreven. Hopelijk volgt het volgende deel sneller. Zolang het maar even goed is.
Een 10!

Prachtig geschreven. Heel herkenbaar en realistisch. Het duel tussen hoofd en hart, tussen twijfel en geilheid, is treffend verwoord.