En weer kies je niet voor de geijkte paden.

Jennifer had zo kunnen aansluiten. In veel andere verhalen zou dit zo zijn gebeurd. Jij laat haar menselijk (lees: overmand door gevoelens) reageren. Het gesprek tussen moeder en dochter verloopt zoals dit tussen moeder en dochter kan verlopen en wordt uiteindelijk begripvol.

En dan het sluwe plannetje. Hemels! Opwindend beschreven. Schitterend opgebouwd.

En dan volgt nu een gesprek. Zal Laura opbiechten wat ze al een tijdje met Robin doet? Nu dat er na de recente neukbeurt nog veel onbegrip kan zijn, natuurlijk.
Ik kijk als wel naar dit gesprek uit. Ik ben er zeker van dat hier weer een onverwachte wending in zal zitten. Of niet?

De dubbele openheid is prachtig. Twee liefdevolle gezinnen staan op het punt elkaar te leren kennen. Het is me nu al duidelijk dat dit ook dubbel plezier wordt.

Leuk en origineel verhaal.

Nu ook Isabelle voor de bijl is gegaan, dacht ik even: dat was het dan. Niets is minder waar. De aanwezigheid van de moeder geeft genoeg spanning.

Wat ik vooral leuk vind, is het onderscheid met Fleur. Het zachte en voorzichtige met Isabelle maakt het zoveel liefdevoller en speelser.

En nu ben ik weer benieuwd naar het volgende deel. Hoe gaat het komende weekend opgevuld worden? Afwisselend of samen?

Banaan, you rock!

Eenzaamheid hangt als een sneeuwtapijt over je verhaal. Het maakte me melancholisch. Ik voelde je wanhoop.

Even verwarde het surrealisme me, maar ik liet me meeslepen. Waren dit de laatste gedachten voor de vriesdood intrad, dacht ik even. Je koos een andere uitweg. Veel prozaïscher dan het visioen, maar wel veel warmer en menselijker.
Volgens mij was je redster ook eenzaam. Hoewel ze niet alleen was.

Iets te laat, maar het maakt niet uit: Ik wens je een fantastische kerst, Captain!

Captain, weer verblijd je me met een meesterwerk. Elke woord lijkt doordacht, geproefd en bijgekruid om de juiste sfeer en het juiste effect te creëren.

Je gooit een seksueel moment in de harde werkelijkheid. Als een steen in het water. En dan beschrijf je de rimpels die uitdijen. Eerst vertelde je ons over de steen, en je toonde ons het meertje waar de steen in zou verdwijnen. Hiermee warmde je ons op. Het verdwijnen van de steen was ontnuchterend. Voor je personages en voor ons.

Ik gaf een 10. Zonder twijfel!

Prachtig hoe je na het vorige deel de twijfels van Daniel weet te verwoorden.
Eindelijk durft Daniël te spreken. Hij vraagt meer dan dat hij zegt. Maar de antwoorden van Manon creëren duidelijkheid. Eindelijk.

Ik heb net een fles slagroom aan mijn boodschappenlijstje toegevoegd. Dank je voor de tip!

Ik heb net gegild. Het moet afschuwelijk geklonken hebben, want er zat vreugde in vanwege de laatste zin. Terzelfdertijd klonk er ook frustratie in door. Is dit nu een moment om te stoppen?

Als je nu zou durven zeggen dat je een tijdje stopt met schrijven, dan ga ik met dingen gooien. 😁

Weer een topverhaal.

Waar ik al uitkeek naar een geweldig creatieve JohnDoe-ingreep waarbij John er op slinkse wijze in slaagt Wendy te laten voorstellen om Marije te laten meedoen, kies je onder het motto eerlijk duurt het langst voor de openheid.

Even was ik teleurgesteld. Toen zag ik de mogelijkheden. In principe kan en mag nu alles. Hopelijk kan je de spanning er vanaf nu in houden. Het was immers het stiekeme dat voor een deel van de opwinding zorgde.
Misschien komt er nu ook een antwoord op de vraag waarom Noa’s vader Johns taak niet kon uitvoeren. 😎

Ik kijk uit naar het vervolg!

Je creëert een sfeer die gek genoeg past bij de twee verhalen die hierin zitten.

Enerzijds heb je het verlaten huis, waar de ik-persoon probeert te ontspannen en heel minimaal dingen gewaarwordt. Als een nevel hangt er een hele lichte dreiging op de achtergrond. Als achtergrondmuziek hoor ik hier een enkele viool of een cello die iets aankondigt dat staat te gebeuren.

Aan de andere kant heb je de genotsscenes waarin een vrouw verwend wordt zoals vrouwen dienen te worden verwend. Met volledige aandacht voor het genot van hun hele lichaam. Je beschrijft dit op zo'n erotische manier dat ik in mijn hoofd verlangde om de genotgever in kwestie te mogen zijn.

Mooi. Echt mooi.

Slechts twee woorden doken in mijn gedachten op na het lezen van de allerlaatste zin: Holy shit!

Wat was dit? Van het eerste tot het laatste woord sleur je de lezer mee in een wildwaterbaan van intense emotie, van-de-pot-gerukte dialogen en neukprestaties om u tegen te zeggen.

Waar de eerste delen realistisch overkwamen, lijk je nu naar een parodie vol slapstick over te gaan. Daar is helemaal niets mis mee, want ik heb je verhaal met een grote grijns op mijn gezicht geamuseerd zitten lezen. Dit was 100% puur entertainment.

En toen dat einde! Een hele duidelijk WTF-moment. Is je reeks gedaan? Ik hoop echt van niet. Graag meer!