wat Nico met Eline doet, lijkt heel simpel. Hij laat haar verlangen naar genot. Hunkeren naar gegunde seks. Hij doet dit door niets of bijna niets te doen. Eline wacht zichzelf de geilheid in.

Zoals ik zei, het lijkt simpel. Want dit is opgebouwd en aangeleerd. Heel even schoot het beeld van de hond van Pavlov door mijn hoofd. De vergelijking gaat niet helemaal op. Want om Eline geil te houden moet ze verrast blijven. Telkens een stap verder.

Een stap met als intro foto’s en uiteindelijk de kennismaking met pijn. Dit laatste deed me huiveren. Je beschrijving van het genot ervan deed me verder lezen. Je woorden maakten het draaglijk en zelfs bevattelijk. Het is als wintertenen. Je voelt dat je leeft.

Je ontdekkingsreis blijft me mateloos boeien.

Rollen keren om. Nu is het aan Daniel om als bemiddelaar wijze dingen te doen. En hij doet het met verve.

De helingseks is zo mooi en liefdevol beschreven. Het kan niet anders of Anita had dit nodig. De bevestiging dat het zo mooi en zacht kan zijn. Ook het gevoel om zelf even terug de touwtjes in handen te hebben.

De liefdesbetuiging bleef wat onderbelicht. Manon reageerde met “ik jou ook”, maar wat denkt ze erbij? Ik zou weer een Manondeel willen lezen.
En waarom komt Sofie weer een paar keer op de proppen? Verwarring alom in mijn hoofd. Net in een deel waar rust en genezing het hoofdthema zijn.

Eline, weer een prachtverhaal.

Wie wenst dit niet? Dit klinkt als pure zaligheid.
Zucht.

Ga verder, Keith.

Je geeft ons twee verhalen voor de prijs van één.

Het eerste verhaal is het kortste, maar heeft voor mij het meeste spanning. Er gebeurt ook het meest in.
Marloes doet aan introspectie en ontdekt haar lichamelijke geilheid voor mannen en vrouwen.
Kitty betrapt Marloes, zonder te weten waarmee precies. is haar kwaadheid omdat het vlakbij Arend gebeurt?
Arend heeft een wel heel openhartig gesprek met Marloes. Hij bekent dat Karen hem wel iets doet. Hoe groot is de stap om ook zo over Marloes te denken?
Allemaal onderhuidse spanning.

Het tweede verhaal dient voor ons als lezer als ontlading van die opgebouwde spanning. Heel opwindend beschreven. De bijna logische stap na de verleiding uit het vierde verhaal in deze reeks.

Vanaf hier kan je veel richtingen uit. Ik ben benieuwd wat jij zal kiezen. Een 10 van mij.

Het feit dat we niet weten of Jordan liegt of niet over de toestemming van Henry, verhoogt de spanning drastisch. En er was al zoveel spanning door het ongepaste verzoek, de plotse aanrakingen, het onverwachte genieten.

Weer een rilverhaal!

We noemen het beestje bij de naam. Vanaf deze tot de allerlaatste zin voelde ik opwinding tijdens het lezen. Een toestand die enkel toenam.

Vooral de beschrijvingen van je eigen genot brachten me in een roes van geiligheid. In mijn verbeelding was ik Floris én Nisa en laafde ik me aan je zaligheid.
Als ik ooit nog een oppas nodig heb, ben je de eerste aan wie ik denk.

Om maar te zeggen dat je er weer in geslaagd bent om je verhaal zo tot leven te wekken dat we er als lezer aan deelnemen. Je doet dromen.

Na de ruzie volgt een nieuw zoeken naar evenwicht. Er zijn hiervoor geen handleidingen. Is het goed of fout? Zoiets weet je altijd pas nadien.

Weer gaf je ons een beeld op het leven van Maaike volgens Maaike, prachtig verwoord door Maaike A.

Gelukkig ben je van plan om dit hele verhaal stap voor stap te beschrijven. Het is lekker spannend. De onwennigheid is duidelijk weg, wat de opwinding nog meer doet stijgen. Het besef van het verbodene helpt hier natuurlijk bij. Maar het is overduidelijk dat ze hier allebei naar verlangen.

In de allerlaatste zin duikt plots de moeder weer op. Is dit de aankondiging van een heel spannend volgend deel? Ik hoop van wel.

Een 10 voor de spannende opwinding.

De dualiteit in Fynn is groot.

Er is de gevoelige Fynn die beseft hoe zijn leven fucked up is. De Fynn die zijn zusje niet wil ontmaagden uit liefde voor haar. De Fynn die in Marie een uitweg vermoedt.

Daarnaast is er de Fynn die op een wraaktocht is op alles en iedereen die hem dit aandoet. Dat hij daarbij alle meisjes aan zijn kleedkamer ermee in betrekt, daar heeft hij geen weerstand tegen.

De twee Fynns lopen vlot in elkaar over. Net zoals hun gedachten. Met momenten is het bijna akelig.

Zazie, met elke reeks word je beter en beter.
Ik voelde even een flard van teleurstelling toen ik las dat er nog maar 1 deel volgt. Ik ga er echter van uit dat je ons daarna een nieuw Zazie-universum schenkt.

Ik was aan dit verhaal begonnen. Na de eerste alinea was ik al overtuigd. De lengte hield me tegen. Dit wou ik niet in stukjes lezen.

Vandaag begon ik er weer aan. Ik heb er geen gram spijt van. De geleidelijke evolutie van pure ontkenning tot totale aanvaarding is fenomenaal.

Het is niet helemaal duidelijk wie uiteindelijk de touwtjes in handen heeft. Ergens hoop ik niemand. Het alternatief zou de schoonheid van dit verhaal schaden. Voor mij is dit de volbrenging van een langzaam gegroeid verlangen. Wederzijdse hoop die werkelijkheid wordt.

Zo mooi dat ik niet minder dan 10 kon geven.