Fifi - 29-08-2026 om 19:34
Hoi Corree,
Late reactie op een oud verhaal, maar ik kwam hier terecht door jouw reactie op mijn verhaal Herinneringen - 2. Ik dacht: Eens even kijken wie die Corree is. Wat is dat voor mannetje... 😏
Als jouw, jullie seksleven nog steeds zo is als je hier beschrijft...
Ik kan me voorstellen dat dit een ontzettend frustrerende situatie voor jou (én je vrouw) moet zijn en dat daar waarschijnlijk ook best wel wat verdriet bij komt kijken.
Ik heb het probleem niet met mijn man... Hij had dat probleem met mij. Ik was zoals jouw vrouw. Geen seks, niet of anders bijna nooit. En mijn man kon aan zijn trekken komen in de wereld van porno en hentai.
Ik heb, tot een paar jaar geleden, nooit echt van seks genoten. Het deed pijn. Ik kende mijn eigen lichaam niet. Eigenlijk vond ik het walgelijk...
Maar ja, ik heb in mijn jeugd te maken gehad met seksueel geweld en heb daar jarenlang over gezwegen. Hoe langer ik er over zweeg hoe erger ik seks ging haten. Ik heb er ruim 20 jaar niet over gesproken. Met niemand en met niemand bedoel ik niemand. Er waren er drie die het wisten: Ik en de 2 daders.
Ik ben 25 jaar samen met mijn man. Kun je nagaan hoe lang hij in een situatie gezeten heeft waarin seks bijna op afspraak ging. Nooit eens initiatief van mijn kant. Altijd discussies: "Waarom wil je niet."
En weet je wat nog wel het ergste was? Het verdriet wat beide kanten ervan had.
Voor hem: Hij begreep het niet. De onzekerheid. Want áls we dan seks hadden, dan genoot ik er toch van? En vervolgens wees ik hem weer af. Vond ik hem niet aantrekkelijk? Hield ik niet van hem? (Hij wist beter trouwens, maar ja als je partner nóóit genegenheid toont komt die twijfel ook vanzelf, hoe goed de ander ook zijn best doet.)
Voor mij: Ik voelde me gigantisch te kort schieten. Ik wist wat hij nodig had. Niet neuken en klaar laten komen. Maar connectie, genegenheid en ja intimiteit en ik kon dat niet geven. En dat kwam door de vicieuze cirkel waar ik in zat. Om seks te hebben, had ik extreme fantasieën nodig om opgewonden te raken, fantasieën aan geweld en dwang, als ik dan zo ver was kon ik me laten gaan, als mijn man mij een orgasme bezorgde fantaseerde ik hoe ik verkracht werd... En daarna voelde ik me ongelooflijk smerig. Iets wat met geen water of zeep weg te schrobben was. Dus dan sloot ik dat weer af, hopend dat ik die boot af kon houden. En dat had tot gevolg dat ik alles af hield. Want wanneer ik hem een knuffel gaf, zat binnen 2 tellen zijn lul alweer tegen mij aan te drukken. Dus afstand... Vooral niet aanraken... Apart slapen...
Bij ons is alles verandert toen ik eindelijk mijn eigen demonen onder ogen kon gaan zien en eindelijk deels kon vertellen over de gore shit van toen. Toen ik stopte met mezelf te haten maar begon met helen.
Ik kan je niet helpen met jouw situatie, maar je bent niet alleen. Het is alleen een gruwelijk eenzame plaats om te zijn. Voor jullie allebei. En ik denk dat je dat wel tegen je vrouw mag zeggen. Ik geloof voor geen seconde dat zij er vrede mee heeft.
Dat kán niet als je van elkaar houdt als partners. Want dan gun je elkaar de wereld. En als je daar dan niet toe in staat bent, om wat voor reden dan ook, dan doet dat iets met je, ook al houd je je groot.
Ik hoop oprecht voor jullie dat dit gaat veranderen. ❤️
Reactie op: Mijn Verhaal (Familie)
ImFromy (47)
Nitia (58)
Tuttebelli (29)
Martertje (35)