Misschien lukt het ons nooit om volledig te doorgronden wat ons echt drijft, reikt ons vermogen tot zelfreflectie maar zover: ver genoeg om de voorspelbaarheid te miskennen omdat we liever geloven in de narratieven die we delen; maar nooit voorbij het punt waarop we achter de verhalen kunnen kijken.
De eerste beweging uit deze nieuwe compositie gebruikt een toonzetting die meteen naar de diepte gaat, een melodie die dwingt te luisteren omdat geen van de maten zich laat raden, woorden die samenklanken vormen waar je als lezer niet onbetrokken kan naar luisteren.
k&c

Mooi geschreven!

Dit is weer zo beeldend beschreven. De lezer wordt meegenomen in de interactie tussen zintuigelijke waarneming, fantasie en emotionele beleving. Een thriller.

Wat een mooie en boeiende opbouw weer, geweldig hoe je schrijft Leen. Het maakt het aantrekkelijk om te lezen, trekt je er helemaal in

Dit wordt een heerlijke serie ;)

Dag Leen,
jouw verhaal heeft mij heel diep geraakt en daardoor heb ik een stuk van mijn verleden herbeleefd.
Op weg naar mijn laatste levensmoment omdat ik niet verder kon, maar de trein kwam niet, was uitgevallen.
Bij een tweede poging werd ik door een auto aangereden, niets ernstigs. Ik was met mijn geest heel ergens anders en had de auto niet eens opgemerkt.
Mijn eenzaamheid had mij opgevreten en niemand zou mij missen. Ik wilde weg van de pijn die ik al zoveel jaren moest verdragen en warover ik niet mocht klagen.
Ik kan jouw pijn niet voelen en jij niet de mijne, maar toch delen wij iets samen en dat delen geeft een klein beertje troost.
JE BENT NIET DE ENIGE, ook al heb je daar niets aan.
Dank voor jouw verhaal.
peter

Mooi. Je wist me te raken met de waarheid van Mark de bassist. Alleen wordt datgene wat de band ook heeft nu Elena ontnomen, haar camera.
Benieuwt naar een vervolg.

Heerlijk verhaal. Simpel. Voorspelbaar. Maar prachtig beschreven.

Heerlijk kort verhaal weer Leen!

Wat weer een heerlijk verhaal Leen je weet precies de juiste "snaar" te raken ;-)