heerlijk op klaar gekomen

Mooie omschrijving "Onze stijve pikkies konden het goed met elkaar vinden".

beestachtig geil geschreven

heeerlijk geil

Wow, je weet weer een fantastisch verhaal op te bouwen... Kijk al uit naar deel 3

Wat een heerlijk 2de deel, ik ben benieuwd naar het volgende, en tot hoe ver hij mee gaat in haar cam carrière

Mooie opbouw,

super

Tja het leger, die kant was er ook nog. En dan wedstrijdschieten, Kees en Fred. Dat word lachen, nee geen slechte scores. Maar er gaan gegarandeerd weer gekke, vreemde dingen gebeuren. Maar Nu we toch weer terug bij het leger zijn, hoe zit het met die centrale?

Zo weer een los eindje boven water, of er iets mee gebeurt, Keith zal het wel weten. 👍 👍

Ik keek toevallig op de site van Opwindend.Net en daar zag ik staan Mini 404 met de datum van vandaag, verrek een nieuw deel lekkah tjakka!!

Tja Mocca is een uitgekookte zodra het commando smullen maar!’ had geklonken, gaf hij een harde ruk aan de mat, zodat een deel van de brokjes over de vloer vloog. Dan had hij de helft binnen zonder te moeten zoeken. De slimmerd… tja Mocca is een uitgekookte. Toen de mat ook helemaal leeg was, liet ik ‘m uit. Ja dan gaan mijn herrineringen zo'n 30 jaar terug me kind was toen Lex de Boxer dat was rond 1996 Lex was toen net 3 jaar en toen begon ook de allereerste epileptische aanval de allereerste ergens net na mijn verjaardag in maart we schrokken ons rot daar lag die op de bank te schudden en te kwijlen. Toen het afgelopen was na zo'n 20 minuten lebberde hij zowat zijn hele waterbak leeg en kwam naar ons toe en keek ons vebaast aan. Ja Lex wat was dat nou, je leek wel 'Shakin Stevens' tjeetje we zijn de volgende dag naar de dierenarts gegaan en die heeft naar zijn hart geluisterd zijn bloed gecheckt en later was de uitslag dat ze niets konden vinden. We moesten het maar in de gaten houden hoe frequent die aa nvallen kwamen. In september 1996 kwam er weer eentje die duurde ook zo'n 20 minuten maar naarmate hij ouder werd ging ook de frequentie omhoog en het laatste jaar was het iedere maand en dan duurde het maar zo'n 10 minuten. Nu wisten we inmiddels wel dat hij in zijn koppie een grote tumor had zitten en een operatie was een te groot risico. Uiteindelijk hebben we de dierenarts laten komen en is hij bij ons thuis ingeslapen... ondanks het 30 jaar geleden is vreet dat toch nog aan mij en doet het me nog steeds veel verdriet. Straks draai ik het nummer 'Stairway to Heaven' dat geeft mij veel troost...

Maar Keith hartelijk dank voor deel 404 ik en vele onder ons hebben er van genoten. Je bent en blijft een top schrijver Keith, groet Ron