Hoofdmenu
Alle Sexverhalen
Doe ook mee!
Onze Schrijvers
Door Pauline
Ik stap uit de lift en voel meteen hoe de lucht hierbeneden anders is: koel, schoon en doodstil. Geen enkel geluid van de buitenwereld dringt door. Dit is zijn bunker, tientallen meters onder de grond.
Ik ben Pauline Harper, zevenentwintig jaar, en ik voel me op dit moment zowel professioneel als een beetje nerveus. Ik draag een strakke witte blouse die net genoeg decolleté laat zien om vrouwelijk te blijven zonder onprofessioneel te worden, een donkerblauw kokerrokje dat tot net boven de knie valt, en zwarte hoge hakken. Mijn lange donkere haar heb ik in een nette lage knot gebonden, met een paar losse lokken die langs mijn gezicht vallen. Ik heb lichte make-up op: een subtiele eyeliner en een zachte rode lippenstift. In mijn rechterhand houd ik mijn leren tas met recorder, notitieblok en telefoon stevig vast.
Hij staat me al op te wachten in de grote, ronde ontvangstruimte. Lang, breedgeschouderd, gekleed in een perfect zwart overhemd met opgerolde mouwen. Zijn aanwezigheid vult de hele ruimte. Hij kijkt me rustig en taxerend aan terwijl ik naar hem toe loop.
“Juffrouw Harper,” zegt hij met een diepe, rustige stem. “Welkom.”
“Dank u,” antwoord ik met een professionele glimlach en steek mijn hand uit. “Ik stel het enorm op prijs dat u me toelaat in uw bunker. Dit is een unieke kans.”
Zijn hand is warm en groot als hij de mijne schudt. Hij houdt hem iets langer vast dan nodig is voordat hij me loslaat en me gebaart plaats te nemen op de comfortabele bank tegenover hem. Tussen ons in staat een lage glazen tafel met een fles water en twee glazen.
Ik ga zitten, sla mijn benen elegant over elkaar en haal mijn recorder tevoorschijn. “Vindt u het goed als ik dit opneem?”
“Voorlopig wel,” antwoordt hij.
Het interview begint. Ik stel mijn voorbereide vragen, eerst over de technische aspecten van de bunker: hoe diep hij ligt, hoe de luchtzuivering werkt, de energievoorziening, de waterrecycling. Hij antwoordt kalm en gedetailleerd, met een lage stem die bijna hypnotiserend werkt in deze volledig geluiddichte ruimte. Af en toe voel ik zijn blik iets langer op me rusten — op mijn gezicht, mijn hals, de lichte beweging van mijn borsten onder mijn blouse als ik ademhaal.
Ik voel een lichte spanning in mijn buik die ik probeer te negeren. Dit is gewoon werk, houd ik mezelf voor. Toch is er iets aan de manier waarop hij naar me kijkt… iets intens, bijna bezitterigs.
Na een kwartier leunt hij iets naar voren en vraagt: “Waarom bent u eigenlijk zo geïnteresseerd in deze bunker, Juffrouw Harper? U hebt maandenlang onderhandeld voor dit interview. Was het puur journalistieke nieuwsgierigheid… of is er meer?”
Ik voel dat mijn wangen een beetje warm worden. Ik glimlach en probeer professioneel te blijven.
“Het is een fascinerend project,” zeg ik. “Een volledig zelfvoorzienende bunker op deze schaal… dat is uniek. Mensen willen weten wie de man is die zoiets bouwt en waarom.”
Hij kijkt me een paar seconden zwijgend aan. De stilte voelt zwaar in de bunker.
“Interessant,” zegt hij uiteindelijk. Zijn ogen glijden langzaam over mijn lichaam en dan weer terug naar mijn gezicht. “U bent een goede leugenaar, Harper. Maar ik denk dat we straks wel eerlijk tegen elkaar kunnen zijn.”
Hij schenkt wat water bij in mijn glas en leunt weer achterover, ontspannen maar volledig in controle.
“Ga door met uw vragen.”
Ik ben Pauline Harper, zevenentwintig jaar, en ik voel me op dit moment zowel professioneel als een beetje nerveus. Ik draag een strakke witte blouse die net genoeg decolleté laat zien om vrouwelijk te blijven zonder onprofessioneel te worden, een donkerblauw kokerrokje dat tot net boven de knie valt, en zwarte hoge hakken. Mijn lange donkere haar heb ik in een nette lage knot gebonden, met een paar losse lokken die langs mijn gezicht vallen. Ik heb lichte make-up op: een subtiele eyeliner en een zachte rode lippenstift. In mijn rechterhand houd ik mijn leren tas met recorder, notitieblok en telefoon stevig vast.
Hij staat me al op te wachten in de grote, ronde ontvangstruimte. Lang, breedgeschouderd, gekleed in een perfect zwart overhemd met opgerolde mouwen. Zijn aanwezigheid vult de hele ruimte. Hij kijkt me rustig en taxerend aan terwijl ik naar hem toe loop.
“Juffrouw Harper,” zegt hij met een diepe, rustige stem. “Welkom.”
“Dank u,” antwoord ik met een professionele glimlach en steek mijn hand uit. “Ik stel het enorm op prijs dat u me toelaat in uw bunker. Dit is een unieke kans.”
Zijn hand is warm en groot als hij de mijne schudt. Hij houdt hem iets langer vast dan nodig is voordat hij me loslaat en me gebaart plaats te nemen op de comfortabele bank tegenover hem. Tussen ons in staat een lage glazen tafel met een fles water en twee glazen.
Ik ga zitten, sla mijn benen elegant over elkaar en haal mijn recorder tevoorschijn. “Vindt u het goed als ik dit opneem?”
“Voorlopig wel,” antwoordt hij.
Het interview begint. Ik stel mijn voorbereide vragen, eerst over de technische aspecten van de bunker: hoe diep hij ligt, hoe de luchtzuivering werkt, de energievoorziening, de waterrecycling. Hij antwoordt kalm en gedetailleerd, met een lage stem die bijna hypnotiserend werkt in deze volledig geluiddichte ruimte. Af en toe voel ik zijn blik iets langer op me rusten — op mijn gezicht, mijn hals, de lichte beweging van mijn borsten onder mijn blouse als ik ademhaal.
Ik voel een lichte spanning in mijn buik die ik probeer te negeren. Dit is gewoon werk, houd ik mezelf voor. Toch is er iets aan de manier waarop hij naar me kijkt… iets intens, bijna bezitterigs.
Na een kwartier leunt hij iets naar voren en vraagt: “Waarom bent u eigenlijk zo geïnteresseerd in deze bunker, Juffrouw Harper? U hebt maandenlang onderhandeld voor dit interview. Was het puur journalistieke nieuwsgierigheid… of is er meer?”
Ik voel dat mijn wangen een beetje warm worden. Ik glimlach en probeer professioneel te blijven.
“Het is een fascinerend project,” zeg ik. “Een volledig zelfvoorzienende bunker op deze schaal… dat is uniek. Mensen willen weten wie de man is die zoiets bouwt en waarom.”
Hij kijkt me een paar seconden zwijgend aan. De stilte voelt zwaar in de bunker.
“Interessant,” zegt hij uiteindelijk. Zijn ogen glijden langzaam over mijn lichaam en dan weer terug naar mijn gezicht. “U bent een goede leugenaar, Harper. Maar ik denk dat we straks wel eerlijk tegen elkaar kunnen zijn.”
Hij schenkt wat water bij in mijn glas en leunt weer achterover, ontspannen maar volledig in controle.
“Ga door met uw vragen.”
Jack - 11-05-26 @ 12:25
👍+1
Vandaag komt Pauline Harper mij bezoeken. Weer zo’n jonge journaliste. Ze probeerde al maanden een afspraak te maken. Pech voor haar want ik ben al een tijd geleden gestopt met het geven van interviews. Ten eerste heb ik ondertussen meer dan genoeg publiciteit gekregen. Mijn bunker is nu bijna klaar en het hele land kent dit project nu wel. Ten tweede begon het me te vervelen, elke week weer hetzelfde. Een mooie jonge vrouw die “zogenaamd” een interview kwam doen. En dat terwijl ik dat helemaal niet nodig heb. Ik ben groot, zie er redelijk goed uit, zakelijk gaat het prima en sinds ik met dit bunker project ben begonnen, sta ik constant in de schijnwerpers. Dus vrouwelijk schoon om me heen is niet het probleem
Het probleem is veel meer, dat ik nogal kieskeurig ben. En ik heb het gevoel ik met dat deze Pauline Harper wel iets kan. Net zoals al die vrouwen ziet ze er fantastisch uit maar er is meer. Ze was niet zo opdringerig als de meeste vrouwen, ze is niet dom en ze blijkt haar werk als journaliste serieus te nemen. In ieder geval heeft ze een aantal interessante artikelen op haar naam staan. En dus heb ik besloten, dat ze een interview krijgt. Mijn eerste indruk is goed. Uit de lift komt een attractieve vrouw met lang donker haar dat ze heeft opgestoken. Ze is goed gekleed, niet overdreven maar toch vrouwelijk met een beetje make up.
Ze is duidelijk onder de indruk. Maar dat kan ook niet anders. Iedereen die hier voor de eerste keer binnenkomt is dat. Het is een andere wereld, compleet afgeschermd van de buitenwereld. Voor elke nieuwe bezoeker is het intimiderend. En ik doe met opzet ook geen poging haar op haar gemak te stellen.
Ik geef haar een hand en bekijk haar van top to teen.
Dan laat ik haar plaats nemen op de leren bank en ga tegenover haar zitten en gebaar dat we kunnen beginnen.
Ik moet toegeven, dat ze zich goed heeft voorbereid. In plaats van de platte vragen over mijn privéleven stelt ze een hele rits vragen over mijn bunker.
Ik moet toegeven dat ik onder de indruk ben van deze vrouw.
Terwijl ik haar vragen uitvoerig beantwoord bekijk ik haar weer van top tot teen. Ik zie dat mijn blikken haar onzeker maken. Ze krijgt rode vlekken op haar gezicht en in haar nek, haar adem gaat sneller en ze slaat haar benen steeds opnieuw over elkaar.
Het wordt tijd voor de eerste zet. Plotseling verander ik van onderwerp en ik vraag: “Waarom bent u eigenlijk zo geïnteresseerd in deze bunker, Juffrouw Harper? U hebt maandenlang onderhandeld voor dit interview. Was het puur journalistieke nieuwsgierigheid… of is er meer?”
Ze heeft er duidelijk rekening mee gehouden, dat ik zulke vragen stel want ze antwoord snel en professioneel. Opnieuw kijk ik haar met een dwingende blik aan en zeg: “U bent een goede leugenaar, juffrouw Harper. Maar ik denk dat we straks wel eerlijk tegen elkaar kunnen zijn.”
Die zit.
Ze slikt, wordt rood als een tomaat en ontwijkt mijn blik. Het spel is begonnen
Ik doe echter alsof er niets gebeurt is, schenk water in haar glas en zeg: “Ga door met uw vragen.”
Pauline herpakt zich sneller dan ik had verwacht en het blijkt dat ze nog vele vragen heeft. Haar zelfvertrouwen groeit weer nu ik me weer uitsluitend op het beantwoorden van haar vragen richt.
Ik laat haar in de waan, wetende dat ze toch geen schijn van kans heeft. Op het moment dat ze mijn bunker binnenstapte, heb ik besloten dat Pauline mijn nieuwe project is. En dat betekent voor haar dat er geen weg terug meer is. Uiteraard zal ze de bunker weer verlaten, ze zal, als ze dat wil, haar werk als journalist gewoon voortzetten. Ze kan doen en laten wat ze wil. Het verschil is alleen wel, dat ze van mij zal zijn. Dit is het begin van een lange reis. Ze zal veel moeten leren, over zichzelf, over haar normen en waarden en over mij. Ze zal dingen ondergaan, waar ze nooit van had durven dromen. Ze zal dingen doen, die ze nooit zou willen doen. Het zal pijn doen, ze zal zich verzetten maar uiteindelijk zal ze breken in een golf van genot.
En aan het einde zal er een nieuwe Pauline Harper zijn.
Het probleem is veel meer, dat ik nogal kieskeurig ben. En ik heb het gevoel ik met dat deze Pauline Harper wel iets kan. Net zoals al die vrouwen ziet ze er fantastisch uit maar er is meer. Ze was niet zo opdringerig als de meeste vrouwen, ze is niet dom en ze blijkt haar werk als journaliste serieus te nemen. In ieder geval heeft ze een aantal interessante artikelen op haar naam staan. En dus heb ik besloten, dat ze een interview krijgt. Mijn eerste indruk is goed. Uit de lift komt een attractieve vrouw met lang donker haar dat ze heeft opgestoken. Ze is goed gekleed, niet overdreven maar toch vrouwelijk met een beetje make up.
Ze is duidelijk onder de indruk. Maar dat kan ook niet anders. Iedereen die hier voor de eerste keer binnenkomt is dat. Het is een andere wereld, compleet afgeschermd van de buitenwereld. Voor elke nieuwe bezoeker is het intimiderend. En ik doe met opzet ook geen poging haar op haar gemak te stellen.
Ik geef haar een hand en bekijk haar van top to teen.
Dan laat ik haar plaats nemen op de leren bank en ga tegenover haar zitten en gebaar dat we kunnen beginnen.
Ik moet toegeven, dat ze zich goed heeft voorbereid. In plaats van de platte vragen over mijn privéleven stelt ze een hele rits vragen over mijn bunker.
Ik moet toegeven dat ik onder de indruk ben van deze vrouw.
Terwijl ik haar vragen uitvoerig beantwoord bekijk ik haar weer van top tot teen. Ik zie dat mijn blikken haar onzeker maken. Ze krijgt rode vlekken op haar gezicht en in haar nek, haar adem gaat sneller en ze slaat haar benen steeds opnieuw over elkaar.
Het wordt tijd voor de eerste zet. Plotseling verander ik van onderwerp en ik vraag: “Waarom bent u eigenlijk zo geïnteresseerd in deze bunker, Juffrouw Harper? U hebt maandenlang onderhandeld voor dit interview. Was het puur journalistieke nieuwsgierigheid… of is er meer?”
Ze heeft er duidelijk rekening mee gehouden, dat ik zulke vragen stel want ze antwoord snel en professioneel. Opnieuw kijk ik haar met een dwingende blik aan en zeg: “U bent een goede leugenaar, juffrouw Harper. Maar ik denk dat we straks wel eerlijk tegen elkaar kunnen zijn.”
Die zit.
Ze slikt, wordt rood als een tomaat en ontwijkt mijn blik. Het spel is begonnen
Ik doe echter alsof er niets gebeurt is, schenk water in haar glas en zeg: “Ga door met uw vragen.”
Pauline herpakt zich sneller dan ik had verwacht en het blijkt dat ze nog vele vragen heeft. Haar zelfvertrouwen groeit weer nu ik me weer uitsluitend op het beantwoorden van haar vragen richt.
Ik laat haar in de waan, wetende dat ze toch geen schijn van kans heeft. Op het moment dat ze mijn bunker binnenstapte, heb ik besloten dat Pauline mijn nieuwe project is. En dat betekent voor haar dat er geen weg terug meer is. Uiteraard zal ze de bunker weer verlaten, ze zal, als ze dat wil, haar werk als journalist gewoon voortzetten. Ze kan doen en laten wat ze wil. Het verschil is alleen wel, dat ze van mij zal zijn. Dit is het begin van een lange reis. Ze zal veel moeten leren, over zichzelf, over haar normen en waarden en over mij. Ze zal dingen ondergaan, waar ze nooit van had durven dromen. Ze zal dingen doen, die ze nooit zou willen doen. Het zal pijn doen, ze zal zich verzetten maar uiteindelijk zal ze breken in een golf van genot.
En aan het einde zal er een nieuwe Pauline Harper zijn.
Jack - 11-05-26 @ 12:34
👍0
Vandaag komt Pauline Harper mij bezoeken. Weer zo’n jonge journaliste. Ze probeerde al maanden een afspraak te maken. Pech voor haar want ik ben al een tijd geleden gestopt met het geven van interviews. Ten eerste heb ik ondertussen meer dan genoeg publiciteit gekregen. Mijn bunker is nu bijna klaar en het hele land kent dit project nu wel. Ten tweede begon het me te vervelen, elke week weer hetzelfde. Een mooie jonge vrouw die “zogenaamd” een interview kwam doen. En dat terwijl ik dat helemaal niet nodig heb. Ik ben groot, zie er redelijk goed uit, zakelijk gaat het prima en sinds ik met dit bunker project ben begonnen, sta ik constant in de schijnwerpers. Dus vrouwelijk schoon om me heen is niet het probleem
Het probleem is veel meer, dat ik nogal kieskeurig ben. En ik heb het gevoel ik met dat deze Pauline Harper wel iets kan. Net zoals al die vrouwen ziet ze er fantastisch uit maar er is meer. Ze was niet zo opdringerig als de meeste vrouwen, ze is niet dom en ze blijkt haar werk als journaliste serieus te nemen. In ieder geval heeft ze een aantal interessante artikelen op haar naam staan. En dus heb ik besloten, dat ze een interview krijgt. Mijn eerste indruk is goed. Uit de lift komt een attractieve vrouw met lang donker haar dat ze heeft opgestoken. Ze is goed gekleed, niet overdreven maar toch vrouwelijk met een beetje make up.
Ze is duidelijk onder de indruk. Maar dat kan ook niet anders. Iedereen die hier voor de eerste keer binnenkomt is dat. Het is een andere wereld, compleet afgeschermd van de buitenwereld. Voor elke nieuwe bezoeker is het intimiderend. En ik doe met opzet ook geen poging haar op haar gemak te stellen.
Ik geef haar een hand en bekijk haar van top to teen.
Dan laat ik haar plaats nemen op de leren bank en ga tegenover haar zitten en gebaar dat we kunnen beginnen.
Ik moet toegeven, dat ze zich goed heeft voorbereid. In plaats van de platte vragen over mijn privéleven stelt ze een hele rits vragen over mijn bunker.
Ik moet toegeven dat ik onder de indruk ben van deze vrouw.
Terwijl ik haar vragen uitvoerig beantwoord bekijk ik haar weer van top tot teen. Ik zie dat mijn blikken haar onzeker maken. Ze krijgt rode vlekken op haar gezicht en in haar nek, haar adem gaat sneller en ze slaat haar benen steeds opnieuw over elkaar.
Het wordt tijd voor de eerste zet. Plotseling verander ik van onderwerp en ik vraag: “Waarom bent u eigenlijk zo geïnteresseerd in deze bunker, Juffrouw Harper? U hebt maandenlang onderhandeld voor dit interview. Was het puur journalistieke nieuwsgierigheid… of is er meer?”
Ze heeft er duidelijk rekening mee gehouden, dat ik zulke vragen stel want ze antwoord snel en professioneel. Opnieuw kijk ik haar met een dwingende blik aan en zeg: “U bent een goede leugenaar, juffrouw Harper. Maar ik denk dat we straks wel eerlijk tegen elkaar kunnen zijn.”
Die zit.
Ze slikt, wordt rood als een tomaat en ontwijkt mijn blik. Het spel is begonnen
Ik doe echter alsof er niets gebeurt is, schenk water in haar glas en zeg: “Ga door met uw vragen.”
Pauline herpakt zich sneller dan ik had verwacht en het blijkt dat ze nog vele vragen heeft. Haar zelfvertrouwen groeit weer nu ik me weer uitsluitend op het beantwoorden van haar vragen richt.
Ik laat haar in de waan, wetende dat ze toch geen schijn van kans heeft. Op het moment dat ze mijn bunker binnenstapte, heb ik besloten dat Pauline mijn nieuwe project is. En dat betekent voor haar dat er geen weg terug meer is. Uiteraard zal ze de bunker weer verlaten, ze zal, als ze dat wil, haar werk als journalist gewoon voortzetten. Ze kan doen en laten wat ze wil. Het verschil is alleen wel, dat ze van mij zal zijn. Dit is het begin van een lange reis. Ze zal veel moeten leren, over zichzelf, over haar normen en waarden en over mij. Ze zal dingen ondergaan, waar ze nooit van had durven dromen. Ze zal dingen doen, die ze nooit zou willen doen. Het zal pijn doen, ze zal zich verzetten maar uiteindelijk zal ze breken in een golf van genot.
En aan het einde zal er een nieuwe Pauline Harper zijn.
Het probleem is veel meer, dat ik nogal kieskeurig ben. En ik heb het gevoel ik met dat deze Pauline Harper wel iets kan. Net zoals al die vrouwen ziet ze er fantastisch uit maar er is meer. Ze was niet zo opdringerig als de meeste vrouwen, ze is niet dom en ze blijkt haar werk als journaliste serieus te nemen. In ieder geval heeft ze een aantal interessante artikelen op haar naam staan. En dus heb ik besloten, dat ze een interview krijgt. Mijn eerste indruk is goed. Uit de lift komt een attractieve vrouw met lang donker haar dat ze heeft opgestoken. Ze is goed gekleed, niet overdreven maar toch vrouwelijk met een beetje make up.
Ze is duidelijk onder de indruk. Maar dat kan ook niet anders. Iedereen die hier voor de eerste keer binnenkomt is dat. Het is een andere wereld, compleet afgeschermd van de buitenwereld. Voor elke nieuwe bezoeker is het intimiderend. En ik doe met opzet ook geen poging haar op haar gemak te stellen.
Ik geef haar een hand en bekijk haar van top to teen.
Dan laat ik haar plaats nemen op de leren bank en ga tegenover haar zitten en gebaar dat we kunnen beginnen.
Ik moet toegeven, dat ze zich goed heeft voorbereid. In plaats van de platte vragen over mijn privéleven stelt ze een hele rits vragen over mijn bunker.
Ik moet toegeven dat ik onder de indruk ben van deze vrouw.
Terwijl ik haar vragen uitvoerig beantwoord bekijk ik haar weer van top tot teen. Ik zie dat mijn blikken haar onzeker maken. Ze krijgt rode vlekken op haar gezicht en in haar nek, haar adem gaat sneller en ze slaat haar benen steeds opnieuw over elkaar.
Het wordt tijd voor de eerste zet. Plotseling verander ik van onderwerp en ik vraag: “Waarom bent u eigenlijk zo geïnteresseerd in deze bunker, Juffrouw Harper? U hebt maandenlang onderhandeld voor dit interview. Was het puur journalistieke nieuwsgierigheid… of is er meer?”
Ze heeft er duidelijk rekening mee gehouden, dat ik zulke vragen stel want ze antwoord snel en professioneel. Opnieuw kijk ik haar met een dwingende blik aan en zeg: “U bent een goede leugenaar, juffrouw Harper. Maar ik denk dat we straks wel eerlijk tegen elkaar kunnen zijn.”
Die zit.
Ze slikt, wordt rood als een tomaat en ontwijkt mijn blik. Het spel is begonnen
Ik doe echter alsof er niets gebeurt is, schenk water in haar glas en zeg: “Ga door met uw vragen.”
Pauline herpakt zich sneller dan ik had verwacht en het blijkt dat ze nog vele vragen heeft. Haar zelfvertrouwen groeit weer nu ik me weer uitsluitend op het beantwoorden van haar vragen richt.
Ik laat haar in de waan, wetende dat ze toch geen schijn van kans heeft. Op het moment dat ze mijn bunker binnenstapte, heb ik besloten dat Pauline mijn nieuwe project is. En dat betekent voor haar dat er geen weg terug meer is. Uiteraard zal ze de bunker weer verlaten, ze zal, als ze dat wil, haar werk als journalist gewoon voortzetten. Ze kan doen en laten wat ze wil. Het verschil is alleen wel, dat ze van mij zal zijn. Dit is het begin van een lange reis. Ze zal veel moeten leren, over zichzelf, over haar normen en waarden en over mij. Ze zal dingen ondergaan, waar ze nooit van had durven dromen. Ze zal dingen doen, die ze nooit zou willen doen. Het zal pijn doen, ze zal zich verzetten maar uiteindelijk zal ze breken in een golf van genot.
En aan het einde zal er een nieuwe Pauline Harper zijn.
Pauline - 11-05-26 @ 12:59
👍+1
Ik stel mijn volgende vraag over de psychologische effecten van langdurig verblijf in volledige isolatie. Mijn stem klinkt gelukkig weer redelijk vast, ook al voel ik mijn hart nog steeds in mijn keel bonken.
Jack leunt achterover in zijn stoel, neemt een slok water en beantwoordt mijn vraag uitgebreid. Zijn stem is laag en beheerst, bijna rustgevend. Toch kan ik me niet volledig concentreren. Telkens als ik opkijk van mijn notitieblok, rust zijn blik op me. Niet discreet, maar openlijk. Hij bekijkt mijn gezicht, mijn hals, de manier waarop mijn borsten bewegen bij elke ademhaling, mijn benen die ik steeds opnieuw over elkaar sla.
Ik voel me naakt onder die blik, ook al ben ik volledig gekleed. Warmte kruipt opnieuw omhoog in mijn nek en wangen. Tussen mijn benen begint het langzaam vochtig te worden, een verraderlijk tintelend gevoel dat ik probeer te negeren. Dit is een interview, houd ik mezelf streng voor. Gewoon een interview.
Toch wordt de lucht in de bunker steeds zwaarder. De stilte tussen zijn antwoorden voelt geladen. Ik merk dat mijn tepels hard tegen de stof van mijn bh drukken en ik bid in stilte dat hij het niet ziet door mijn blouse heen.
Na een paar minuten zet hij zijn glas neer en kijkt me weer met diezelfde intense blik aan.
“Je bent goed voorbereid, Pauline,” zegt hij, nu voor het eerst mijn voornaam gebruikend. “Dat zie ik niet vaak.”
Ik glimlach beleefd en wil net een nieuwe vraag stellen als hij langzaam opstaat. Hij is groot. Veel groter dan hij leek toen hij zat. Hij loopt om de glazen tafel heen en komt naast de bank staan, vlak bij mij.
“Mag ik?” vraagt hij, terwijl hij naar mijn recorder wijst.
Voordat ik kan antwoorden, drukt hij het apparaatje uit. De rode opnamelampje gaat uit.
De stilte voelt plotseling veel intenser.
Hij kijkt op me neer en zegt kalm: “Laten we even stoppen met de officiële vragen. Ik wil weten wie je écht bent, Pauline Harper. Niet de journaliste. De vrouw die maandenlang bleef mailen en bellen voor een interview dat ze eigenlijk niet zo hard nodig heeft als ze doet voorkomen.”
Zijn ogen glijden langzaam over mijn lichaam, van mijn opgestoken haar tot aan mijn hoge hakken, en weer terug omhoog.
Ik slik. Mijn mond voelt droog. Mijn handen liggen trillend op mijn notitieblok terwijl ik omhoog kijk naar deze man die opeens de hele ruimte lijkt te vullen.
Ik voel mijn wangen gloeien terwijl hij op me neerkijkt. Mijn hart klopt veel te hard. Ik probeer nog steeds professioneel te blijven, maar het lukt steeds minder. Hij staat te dichtbij. Zijn aanwezigheid vult alles.
“Vertel me eens, Pauline,” zegt hij rustig, terwijl hij langzaam naast me op de leuning van de bank gaat zitten, “wat dacht je écht toen je voor het eerst over deze bunker las? Was het puur journalistieke nieuwsgierigheid… of wond het idee je op? Het idee van een plek waar niemand je kan horen. Waar je volledig afgesloten bent van de buitenwereld.”
Zijn vraag is veel te persoonlijk. Ik open mijn mond om een neutraal antwoord te geven, maar de woorden blijven steken. Mijn gedachten zijn een chaos. Ik voel me ongemakkelijk, bijna naakt onder zijn blik, terwijl mijn lichaam juist heel anders reageert. Tussen mijn benen wordt het steeds vochtiger en mijn tepels prikken hard en zichtbaar door mijn dunne bh en witte blouse heen. Hoe hard ik ook probeer te ontspannen, ze blijven strak en duidelijk afgetekend.
“Ik… het is een fascinerend project,” probeer ik, maar mijn stem klinkt ademiger dan ik wil. “Gewoon… interessant om over te schrijven.”
Jack glimlacht licht, alsof hij precies ziet hoe slecht ik lieg. Zijn ogen glijden langzaam naar beneden en blijven hangen bij mijn borsten. Hij ziet het. Hij ziet hoe mijn tepels verraden hoe opgewonden ik eigenlijk ben.
“Je tepels zijn hard, Pauline,” zegt hij kalm, bijna terloops. “Al een tijdje, merk ik.”
Ik sla automatisch een arm voor mijn borst, maar besef meteen hoe dom dat eruitziet. Mijn gezicht wordt nog roder. De schaamte en opwinding vechten om voorrang in mijn buik. Ik voel me klein, betrapt, en toch… tintelt mijn hele lichaam van spanning.
Hij buigt zich iets dichter naar me toe. Zijn stem wordt lager. “Je bent hier niet alleen voor een artikel, of wel? Een deel van jou wilde weten hoe het zou voelen om hier beneden te zijn. Alleen. Met mij.”
Ik bijt op mijn lip en durf hem bijna niet aan te kijken. Mijn adem gaat sneller. Het lukt me niet meer om de professionele journaliste te zijn. Niet nu hij zo dichtbij zit en mijn lichaam zo duidelijk reageert op alles wat hij zegt.
“Ik… ik weet niet wat ik moet zeggen,” fluister ik zacht, terwijl ik nerveus met mijn vingers over mijn notitieblok wrijf.
Jack leunt achterover in zijn stoel, neemt een slok water en beantwoordt mijn vraag uitgebreid. Zijn stem is laag en beheerst, bijna rustgevend. Toch kan ik me niet volledig concentreren. Telkens als ik opkijk van mijn notitieblok, rust zijn blik op me. Niet discreet, maar openlijk. Hij bekijkt mijn gezicht, mijn hals, de manier waarop mijn borsten bewegen bij elke ademhaling, mijn benen die ik steeds opnieuw over elkaar sla.
Ik voel me naakt onder die blik, ook al ben ik volledig gekleed. Warmte kruipt opnieuw omhoog in mijn nek en wangen. Tussen mijn benen begint het langzaam vochtig te worden, een verraderlijk tintelend gevoel dat ik probeer te negeren. Dit is een interview, houd ik mezelf streng voor. Gewoon een interview.
Toch wordt de lucht in de bunker steeds zwaarder. De stilte tussen zijn antwoorden voelt geladen. Ik merk dat mijn tepels hard tegen de stof van mijn bh drukken en ik bid in stilte dat hij het niet ziet door mijn blouse heen.
Na een paar minuten zet hij zijn glas neer en kijkt me weer met diezelfde intense blik aan.
“Je bent goed voorbereid, Pauline,” zegt hij, nu voor het eerst mijn voornaam gebruikend. “Dat zie ik niet vaak.”
Ik glimlach beleefd en wil net een nieuwe vraag stellen als hij langzaam opstaat. Hij is groot. Veel groter dan hij leek toen hij zat. Hij loopt om de glazen tafel heen en komt naast de bank staan, vlak bij mij.
“Mag ik?” vraagt hij, terwijl hij naar mijn recorder wijst.
Voordat ik kan antwoorden, drukt hij het apparaatje uit. De rode opnamelampje gaat uit.
De stilte voelt plotseling veel intenser.
Hij kijkt op me neer en zegt kalm: “Laten we even stoppen met de officiële vragen. Ik wil weten wie je écht bent, Pauline Harper. Niet de journaliste. De vrouw die maandenlang bleef mailen en bellen voor een interview dat ze eigenlijk niet zo hard nodig heeft als ze doet voorkomen.”
Zijn ogen glijden langzaam over mijn lichaam, van mijn opgestoken haar tot aan mijn hoge hakken, en weer terug omhoog.
Ik slik. Mijn mond voelt droog. Mijn handen liggen trillend op mijn notitieblok terwijl ik omhoog kijk naar deze man die opeens de hele ruimte lijkt te vullen.
Ik voel mijn wangen gloeien terwijl hij op me neerkijkt. Mijn hart klopt veel te hard. Ik probeer nog steeds professioneel te blijven, maar het lukt steeds minder. Hij staat te dichtbij. Zijn aanwezigheid vult alles.
“Vertel me eens, Pauline,” zegt hij rustig, terwijl hij langzaam naast me op de leuning van de bank gaat zitten, “wat dacht je écht toen je voor het eerst over deze bunker las? Was het puur journalistieke nieuwsgierigheid… of wond het idee je op? Het idee van een plek waar niemand je kan horen. Waar je volledig afgesloten bent van de buitenwereld.”
Zijn vraag is veel te persoonlijk. Ik open mijn mond om een neutraal antwoord te geven, maar de woorden blijven steken. Mijn gedachten zijn een chaos. Ik voel me ongemakkelijk, bijna naakt onder zijn blik, terwijl mijn lichaam juist heel anders reageert. Tussen mijn benen wordt het steeds vochtiger en mijn tepels prikken hard en zichtbaar door mijn dunne bh en witte blouse heen. Hoe hard ik ook probeer te ontspannen, ze blijven strak en duidelijk afgetekend.
“Ik… het is een fascinerend project,” probeer ik, maar mijn stem klinkt ademiger dan ik wil. “Gewoon… interessant om over te schrijven.”
Jack glimlacht licht, alsof hij precies ziet hoe slecht ik lieg. Zijn ogen glijden langzaam naar beneden en blijven hangen bij mijn borsten. Hij ziet het. Hij ziet hoe mijn tepels verraden hoe opgewonden ik eigenlijk ben.
“Je tepels zijn hard, Pauline,” zegt hij kalm, bijna terloops. “Al een tijdje, merk ik.”
Ik sla automatisch een arm voor mijn borst, maar besef meteen hoe dom dat eruitziet. Mijn gezicht wordt nog roder. De schaamte en opwinding vechten om voorrang in mijn buik. Ik voel me klein, betrapt, en toch… tintelt mijn hele lichaam van spanning.
Hij buigt zich iets dichter naar me toe. Zijn stem wordt lager. “Je bent hier niet alleen voor een artikel, of wel? Een deel van jou wilde weten hoe het zou voelen om hier beneden te zijn. Alleen. Met mij.”
Ik bijt op mijn lip en durf hem bijna niet aan te kijken. Mijn adem gaat sneller. Het lukt me niet meer om de professionele journaliste te zijn. Niet nu hij zo dichtbij zit en mijn lichaam zo duidelijk reageert op alles wat hij zegt.
“Ik… ik weet niet wat ik moet zeggen,” fluister ik zacht, terwijl ik nerveus met mijn vingers over mijn notitieblok wrijf.
Jack - 11-05-26 @ 16:52
👍0
Het is een beetje als vroeger toen ik als kleine jonge aan het vissen was. Ik heb haar al aan de haak maar ik moet haar nog wel binnen hengelen. En zo gaat het ook dit keer. Ik laat het snoer een beetje vieren en laat haar al haar vragen stellen. Net op het moment dat ze denkt dat ze alles weer onder controle heeft, trek ik het snoer weer aan. Pauline kan zich er niet tegen verweren. Ik met praat met rustige stem door over het effect van volledige isolatie tientallen meters onder de grond. Maar ik begin haar ook met mijn ogen uit te kleden. Ik bekijk haar indringend en ze kan mijn blik niet lang stand houden. En elke keer als ze weer in mijn richting kijkt, ziet ze mijn ogen die over haar lichaam dwalen. Al het zelfvertrouwen dat ze in de laatste minuten opgebouwd had verdwijnt als sneeuw voor de zon.
De rode vlekken zijn weer terug, nog roder dan voorheen. Ze heeft nog meer problemen haar ademhaling te controleren. En dan kan ik duidelijk zien dat haar tepels zo hard zijn geworden, dat ze door de stof van haar blouse en haar bh duidelijk zichtbaar zijn. En dan zie ik ook nog dat ze haar dijbenen steeds meer tegen elkaar aandrukt wat er op duidt, dat ze vochtig aan het worden is. Met andere woorden: ik heb haar bijna. Ik bekijk haar nog een keer en geniet van alles wat ik zie, van het innerlijke gevecht met haar lichaam dat ze nooit meer kan winnen.
“Je bent goed voorbereid, Pauline, Dat zie ik niet vaak.”
Zeg ik, terwijl ik op sta en om de tafel heen naar de bank loop.
Ze zit diep in het leer gezakt en zo lijk ik nog veel groter dan ik ben. Ze kan geen kant op.
Ik beschouw het interview als beëindigd en zet haar recorder uit. Alles wat er vanaf nu gezegd wordt, blijft onder ons.
Met een kalme stem vraag ik waarom ze hier is. Ik wil van haar horen waarom ze 5 maanden lang geprobeerd heeft met mij een afspraak te maken. Met opzicht kom ik steeds dichterbij haar. Ik toren boven haar uit maar geef haar nauwelijks ruimte. Ze heeft het steeds moeilijker en ik laat haar niet meer ontsnappen.
Ze probeert het dapper, stamelt weer iets over de bunker, probeert te vertellen hoe uniek mijn project is. Intussen priken haar tepels bijna door haar blouse heen. Ik buig naar haar toe en ik kan haar opwinding ruiken. Zonder het te zien weet ik dat het tussen haar benen ravage is ontstaan die ze niet meer kan stoppen.
“Je tepels zijn hard, Pauline,” zeg ik. Glimlachen kijk ik toe hoe ze haar arm voor haar borst slaat. Maar dat helpt nu ook niet meer.
Haar geest vecht nog maar haar lichaam heeft zich al lang overgegeven. Mijn woorden schieten direct in haar lichaam “Je bent hier niet alleen voor een artikel, of wel? Een deel van jou wilde weten hoe het zou voelen om hier beneden te zijn. Alleen. Met mij.”
“Ik… ik weet niet wat ik moet zeggen,” fluistert ze. Ik laat mijn vingers over haar wang glijden, via haar nek naar beneden. Ademloos laat ze me mijn gang gaan. Zonder twijfel glijden mijn vingers over haar door de stof bedekte tepels. Ze ademt diep in en uit.
Dan probeert ze het nog een keer: “nee, ik wil dit niet. Ik wil een goed interview…!!!”
Nog voordat ze haar zin kan voltooien maak ik het af.
Langzaam laat ik mijn hand verder over haar lichaam gaan, over haar benen tot de rand van haar rok. Zonder dat ik erom hoef te vragen opent ze haar dijen een beetje. Het is precies genoeg. Langzaam maar met dodelijke precisie vinden mijn vingers de weg over haar vochtig glimmende dijbenen, tussen haar drijfnatte schaamlippen door precies naar haar clit. Ik hoef er maar een keer op te drukken en Pauline explodeert in een overweldigend orgasme. Een kramp siddert door haar lichaam, ze steunt en kreunt ongecontroleerd als de storm door haar lichaam raast. Ze zou nog veel vaker kunnen komen, daar ben ik van overtuigd. Maar daarmee zou ik het haar veel te makkelijk maken. Dit is slechts en kleine demonstratie die alle twijfel weg moet nemen. Maar het is ook het begin. Ik ga niet alleen haar lichaam breken, ik ga haar helemaal breken…
De rode vlekken zijn weer terug, nog roder dan voorheen. Ze heeft nog meer problemen haar ademhaling te controleren. En dan kan ik duidelijk zien dat haar tepels zo hard zijn geworden, dat ze door de stof van haar blouse en haar bh duidelijk zichtbaar zijn. En dan zie ik ook nog dat ze haar dijbenen steeds meer tegen elkaar aandrukt wat er op duidt, dat ze vochtig aan het worden is. Met andere woorden: ik heb haar bijna. Ik bekijk haar nog een keer en geniet van alles wat ik zie, van het innerlijke gevecht met haar lichaam dat ze nooit meer kan winnen.
“Je bent goed voorbereid, Pauline, Dat zie ik niet vaak.”
Zeg ik, terwijl ik op sta en om de tafel heen naar de bank loop.
Ze zit diep in het leer gezakt en zo lijk ik nog veel groter dan ik ben. Ze kan geen kant op.
Ik beschouw het interview als beëindigd en zet haar recorder uit. Alles wat er vanaf nu gezegd wordt, blijft onder ons.
Met een kalme stem vraag ik waarom ze hier is. Ik wil van haar horen waarom ze 5 maanden lang geprobeerd heeft met mij een afspraak te maken. Met opzicht kom ik steeds dichterbij haar. Ik toren boven haar uit maar geef haar nauwelijks ruimte. Ze heeft het steeds moeilijker en ik laat haar niet meer ontsnappen.
Ze probeert het dapper, stamelt weer iets over de bunker, probeert te vertellen hoe uniek mijn project is. Intussen priken haar tepels bijna door haar blouse heen. Ik buig naar haar toe en ik kan haar opwinding ruiken. Zonder het te zien weet ik dat het tussen haar benen ravage is ontstaan die ze niet meer kan stoppen.
“Je tepels zijn hard, Pauline,” zeg ik. Glimlachen kijk ik toe hoe ze haar arm voor haar borst slaat. Maar dat helpt nu ook niet meer.
Haar geest vecht nog maar haar lichaam heeft zich al lang overgegeven. Mijn woorden schieten direct in haar lichaam “Je bent hier niet alleen voor een artikel, of wel? Een deel van jou wilde weten hoe het zou voelen om hier beneden te zijn. Alleen. Met mij.”
“Ik… ik weet niet wat ik moet zeggen,” fluistert ze. Ik laat mijn vingers over haar wang glijden, via haar nek naar beneden. Ademloos laat ze me mijn gang gaan. Zonder twijfel glijden mijn vingers over haar door de stof bedekte tepels. Ze ademt diep in en uit.
Dan probeert ze het nog een keer: “nee, ik wil dit niet. Ik wil een goed interview…!!!”
Nog voordat ze haar zin kan voltooien maak ik het af.
Langzaam laat ik mijn hand verder over haar lichaam gaan, over haar benen tot de rand van haar rok. Zonder dat ik erom hoef te vragen opent ze haar dijen een beetje. Het is precies genoeg. Langzaam maar met dodelijke precisie vinden mijn vingers de weg over haar vochtig glimmende dijbenen, tussen haar drijfnatte schaamlippen door precies naar haar clit. Ik hoef er maar een keer op te drukken en Pauline explodeert in een overweldigend orgasme. Een kramp siddert door haar lichaam, ze steunt en kreunt ongecontroleerd als de storm door haar lichaam raast. Ze zou nog veel vaker kunnen komen, daar ben ik van overtuigd. Maar daarmee zou ik het haar veel te makkelijk maken. Dit is slechts en kleine demonstratie die alle twijfel weg moet nemen. Maar het is ook het begin. Ik ga niet alleen haar lichaam breken, ik ga haar helemaal breken…
Pauline - 11-05-26 @ 17:59
👍0
Jack haalt zijn vingers langzaam van onder mijn rok en stapt een stukje achteruit. Hij kijkt op me neer met die kalme, onverbiddelijke blik. Mijn lichaam gloeit nog na, mijn clit klopt pijnlijk van het constante edging.
“Sta op,” zegt hij rustig maar dwingend.
Ik kom trillend overeind, mijn benen voelen zwak. Mijn rok hangt scheef en mijn blouse is half open.
“Kleed je helemaal uit, Pauline. Alles. Nu.”
Mijn handen trillen als ik mijn blouse verder openknoop. Ik laat hem van mijn schouders glijden. Daarna maak ik mijn bh los en laat ook die vallen. Mijn borsten zijn zwaar en mijn tepels zijn pijnlijk hard. Ik schuif mijn rok en slipje naar beneden tot ik helemaal naakt voor hem sta, op mijn hoge hakken na.
Jack bekijkt me langzaam van top tot teen. Ik voel me extreem kwetsbaar onder zijn blik.
“Knielen.”
Ik aarzel een seconde, maar de combinatie van schaamte en opwinding dwingt me naar beneden. Ik zak door mijn knieën op de koude vloer van de bunker, recht voor hem. Mijn dijen zijn nat van mijn eigen opwinding. Ik leg mijn handen op mijn bovenbenen en kijk naar de grond, mijn wangen brandend.
Jack stapt dichterbij. Hij tilt mijn kin omhoog met twee vingers zodat ik wel naar hem moet opkijken.
“Goed meisje,” mompelt hij. “Dit past veel beter bij je dan dat journalistenspelletje.”
Hij laat zijn hand weer tussen mijn benen glijden, twee vingers glijden gemakkelijk bij me naar binnen. Hij begint me opnieuw langzaam te vingeren, diep en ritmisch, terwijl zijn duim plagend over mijn clit strijkt. Telkens als ik hijgend dichterbij kom, stopt hij abrupt.
Ik kreun zacht en duw mijn heupen naar zijn hand, smekend om meer.
“Je mag niet komen,” waarschuwt hij. “Niet tot ik het zeg. Blijf netjes knielen en spreid je knieën wijder. Laat me zien hoe nat je voor me bent.”
Ik gehoorzaam, schaamte en lust vechten in mijn borst terwijl ik mijn knieën verder uit elkaar duw. Naakt, knielend en volledig overgeleverd aan zijn vingers in deze stille, afgesloten bunker.
Zijn vingers gaan door met hun langzame, wrede spel. Steeds dichterbij… en weer terug.
“Zeg het,” beveelt hij. “Zeg: ‘Ik ben van jou, Jack.’”
"Ik ben van jou Jack" zeg ik hijgend, hopend op een orgasme
“Sta op,” zegt hij rustig maar dwingend.
Ik kom trillend overeind, mijn benen voelen zwak. Mijn rok hangt scheef en mijn blouse is half open.
“Kleed je helemaal uit, Pauline. Alles. Nu.”
Mijn handen trillen als ik mijn blouse verder openknoop. Ik laat hem van mijn schouders glijden. Daarna maak ik mijn bh los en laat ook die vallen. Mijn borsten zijn zwaar en mijn tepels zijn pijnlijk hard. Ik schuif mijn rok en slipje naar beneden tot ik helemaal naakt voor hem sta, op mijn hoge hakken na.
Jack bekijkt me langzaam van top tot teen. Ik voel me extreem kwetsbaar onder zijn blik.
“Knielen.”
Ik aarzel een seconde, maar de combinatie van schaamte en opwinding dwingt me naar beneden. Ik zak door mijn knieën op de koude vloer van de bunker, recht voor hem. Mijn dijen zijn nat van mijn eigen opwinding. Ik leg mijn handen op mijn bovenbenen en kijk naar de grond, mijn wangen brandend.
Jack stapt dichterbij. Hij tilt mijn kin omhoog met twee vingers zodat ik wel naar hem moet opkijken.
“Goed meisje,” mompelt hij. “Dit past veel beter bij je dan dat journalistenspelletje.”
Hij laat zijn hand weer tussen mijn benen glijden, twee vingers glijden gemakkelijk bij me naar binnen. Hij begint me opnieuw langzaam te vingeren, diep en ritmisch, terwijl zijn duim plagend over mijn clit strijkt. Telkens als ik hijgend dichterbij kom, stopt hij abrupt.
Ik kreun zacht en duw mijn heupen naar zijn hand, smekend om meer.
“Je mag niet komen,” waarschuwt hij. “Niet tot ik het zeg. Blijf netjes knielen en spreid je knieën wijder. Laat me zien hoe nat je voor me bent.”
Ik gehoorzaam, schaamte en lust vechten in mijn borst terwijl ik mijn knieën verder uit elkaar duw. Naakt, knielend en volledig overgeleverd aan zijn vingers in deze stille, afgesloten bunker.
Zijn vingers gaan door met hun langzame, wrede spel. Steeds dichterbij… en weer terug.
“Zeg het,” beveelt hij. “Zeg: ‘Ik ben van jou, Jack.’”
"Ik ben van jou Jack" zeg ik hijgend, hopend op een orgasme
Pauline - 13-05-26 @ 12:35
👍0
Jack haalt zijn vingers uit me en trekt me overeind. Hij draait me om en maakt mijn polsen stevig achter mijn rug vast met de leren boeien. Het leer knelt aangenaam strak om mijn huid. Daarna pakt hij de ketting vast en leidt me zonder een woord te zeggen dieper de bunker in.
Hij opent een zware deur en duwt me een grote, ronde kamer binnen. De rode verlichting en de aanblik van alle apparatuur slaan me even uit het veld. Strafbok, kruis, tafel, zwepen en speeltjes aan de muren. Dit is zijn echte speelruimte.
Hij leidt me recht naar de zwarte strafbok in het midden. Hij duwt mijn bovenlichaam plat op het koele leer, mijn borsten hangen aan weerskanten naar beneden. Hij spreidt mijn benen wijd en bindt mijn enkels stevig vast aan de poten. Met mijn polsen nog steeds achter mijn rug vastgebonden lig ik nu volledig hulpeloos, kont en kutje volledig bloot en omhoog gestoken.
Jack loopt langzaam om me heen. Ik hoor hoe hij een flogger van de muur pakt. Het zachte gerinkel van leer tegen leer maakt me nerveus.
Zonder waarschuwing komt de eerste slag neer op mijn billen. Een scherpe, brandende klap van de leren riempjes. Ik schrik en trek hard aan de boeien, maar kan geen kant op.
Een tweede slag volgt, iets harder, en dan een derde. De warmte verspreidt zich snel over mijn huid. Bij elke slag ontsnapt er een kreet uit mijn keel. Mijn lichaam spant zich, mijn tenen krullen in mijn hakken.
Jack slaat ritmisch verder, afwisselend op mijn billen, mijn bovenbenen en soms lager, gevaarlijk dicht bij mijn natte kutje. De pijn mengt zich met een diepe, pulserende hitte die door mijn hele onderlijf trekt.
Ik hijg zwaar, mijn gezicht tegen het leer gedrukt, terwijl de flogger telkens weer neerkomt.
“Je billen kleuren al mooi rood,” zegt hij tevreden, terwijl hij even stopt en met zijn hand over de brandende huid strijkt.
Dan begint hij opnieuw.
Jack - 15-05-26 @ 14:59
👍0
Het is tijd voor de volgende stap. Ik laat haar even tot rust komen, dan gaat het verder.
Ik neem haar handen achter haar rug en maak ze met leren boeien vast. Ik neem extra de leren boeien omdat die lekker aanvoelen op de huid. De meeste vrouwen vinden het zelfs opwinden. Pauline blijkbaar ook want ze protesteert in geen moment.
Zonder één woord te zeggen neem ik haar verder mee de bunker in.
Dit keer niet de normale rondleiding, ik neem haar mee naar het geheime privé deel van mijn bunker. Een ruimte die niemand kent.
Ik geniet iedere keer weer van de eerste reactie als ze de ruimte zien. Het zwakke rode licht, de geur van leer en de schok als ze alle apparatuur zien, de onzekerheid over wat er gaat komen. Maar ook de opwinding die er meestal meteen op volgt.
Voor Pauline het weet, ligt ze vastgebonden op de bok,
haar billen en kutje helemaal blootgesteld.
Ik blijf uit haar gezichtsveld en laat haar in het onzekere over wat ik van plan ben. Onverwachts begin ik haar met een vlogger te slaan. Meestal is het zo, dat de eerste paar klappen onverwacht en pijnlijk zijn. Maar daarna went het snel. Je merkt dat aan de reacties. Bij de eerste klappen hoor je de onverwachte pijn. Maar al snel raken ze gewend aan de hitte die niet alleen op van de huid komt. Dan verandert het schreeuwen in een kreunen. Ook van pijn maar steeds meer ook van genot.
Bij Pauline is het net zo. Na een stuk of 10 klappen stop ik en bekijk het resultaat. Haar huid begint al lekker rood te worden. Maar veel interessanter zijn haar schaamlippen die al licht gezwollen en vochtig zijn.
Ik doe net alsof ik dat niet zie maar ik zorg er wel voor, dat de volgende slagen met de vlogger steeds harder worden en ook steeds dichterbij haar schaamlippen landen. En het resultaat is zelfs beter dan verwacht. Pauline kan het prima hebben, het genot verdringt de pijn naar de achtergrond en dus laat ik de vlogger een keer vol op haar schaamlippen klappen.
Alle lucht wordt uit haar longen gezogen maar ze geeft geen krimp. Ik doe alsof het per ongeluk gebeurde en stop even. Met mijn hand ga ik langs en over haar schaamlippen. Haar kutje staat nu helemaal open en ik zie de vochtigheid van haar kut haar kut over haar benen druppelen. Ik laat mijn vingers langs haar schaamlippen gaan en dan over haar clitje. Haar reactie is heftig. Haar lichaam siddert en ze trekt aan haar boeien. Het heeft allemaal geen zin maar ik druk mijn duim meteen nog een keer op haar clit. Weer reageert haar hele lichaam met hetzelfde frustrerende resultaat: niets. Ik trek mijn handen terug en glijd met de vlogger over de huid van haar billen en haar bovenbenen. “Je doet het goed.” Zeg ik met kalme stem. “Veel beter dan de meesten dit al hebben ondergaan. Maar we zijn nog maar net begonnen.”
En dan laat ik de vlogger keihard op haar billen komen en vervolg mijn slagen harder dan ooit tevoren.
Ik neem haar handen achter haar rug en maak ze met leren boeien vast. Ik neem extra de leren boeien omdat die lekker aanvoelen op de huid. De meeste vrouwen vinden het zelfs opwinden. Pauline blijkbaar ook want ze protesteert in geen moment.
Zonder één woord te zeggen neem ik haar verder mee de bunker in.
Dit keer niet de normale rondleiding, ik neem haar mee naar het geheime privé deel van mijn bunker. Een ruimte die niemand kent.
Ik geniet iedere keer weer van de eerste reactie als ze de ruimte zien. Het zwakke rode licht, de geur van leer en de schok als ze alle apparatuur zien, de onzekerheid over wat er gaat komen. Maar ook de opwinding die er meestal meteen op volgt.
Voor Pauline het weet, ligt ze vastgebonden op de bok,
haar billen en kutje helemaal blootgesteld.
Ik blijf uit haar gezichtsveld en laat haar in het onzekere over wat ik van plan ben. Onverwachts begin ik haar met een vlogger te slaan. Meestal is het zo, dat de eerste paar klappen onverwacht en pijnlijk zijn. Maar daarna went het snel. Je merkt dat aan de reacties. Bij de eerste klappen hoor je de onverwachte pijn. Maar al snel raken ze gewend aan de hitte die niet alleen op van de huid komt. Dan verandert het schreeuwen in een kreunen. Ook van pijn maar steeds meer ook van genot.
Bij Pauline is het net zo. Na een stuk of 10 klappen stop ik en bekijk het resultaat. Haar huid begint al lekker rood te worden. Maar veel interessanter zijn haar schaamlippen die al licht gezwollen en vochtig zijn.
Ik doe net alsof ik dat niet zie maar ik zorg er wel voor, dat de volgende slagen met de vlogger steeds harder worden en ook steeds dichterbij haar schaamlippen landen. En het resultaat is zelfs beter dan verwacht. Pauline kan het prima hebben, het genot verdringt de pijn naar de achtergrond en dus laat ik de vlogger een keer vol op haar schaamlippen klappen.
Alle lucht wordt uit haar longen gezogen maar ze geeft geen krimp. Ik doe alsof het per ongeluk gebeurde en stop even. Met mijn hand ga ik langs en over haar schaamlippen. Haar kutje staat nu helemaal open en ik zie de vochtigheid van haar kut haar kut over haar benen druppelen. Ik laat mijn vingers langs haar schaamlippen gaan en dan over haar clitje. Haar reactie is heftig. Haar lichaam siddert en ze trekt aan haar boeien. Het heeft allemaal geen zin maar ik druk mijn duim meteen nog een keer op haar clit. Weer reageert haar hele lichaam met hetzelfde frustrerende resultaat: niets. Ik trek mijn handen terug en glijd met de vlogger over de huid van haar billen en haar bovenbenen. “Je doet het goed.” Zeg ik met kalme stem. “Veel beter dan de meesten dit al hebben ondergaan. Maar we zijn nog maar net begonnen.”
En dan laat ik de vlogger keihard op haar billen komen en vervolg mijn slagen harder dan ooit tevoren.
Pauline - 15-05-26 @ 20:55
👍0
---
De flogger blijft neerkomen. Harder nu. Ritmischer. Elke slag laat mijn gloeiende billen nog feller branden. Ik kreun luid bij elke klap, mijn lichaam schokt tegen de boeien. Het leer van de strafbok voelt warm en glad onder mijn borsten en buik. Mijn polsen trekken nutteloos aan de boeien achter mijn rug, mijn enkels zitten muurvast.
Jack verplaatst de slagen steeds lager. Sommige komen gevaarlijk dicht bij mijn schaamlippen. Telkens als de leren riempjes mijn natte kutje raken, schiet er een felle mix van pijn en genot door me heen. Ik word nog natter. Ik voel mijn eigen vocht langs mijn dijen lopen.
Plotseling stopt hij. Ik hijg zwaar, mijn hoofd hangt slap naar beneden.
Ik hoor hem iets pakken. Dan klinkt er een doffe, zwaardere klap. Een paddle. Hard leer. De eerste klap op mijn al gevoelige billen is veel intenser. Een diepe, brandende pijn explodeert over mijn huid. Ik gil het uit. Hij slaat opnieuw, en opnieuw, afwisselend links en rechts. Tussendoor strijkt hij soms met zijn vingers over mijn gezwollen schaamlippen, duwt ze even uit elkaar, raakt mijn clit aan — net genoeg om me te laten kronkelen en smeken, maar nooit genoeg om klaar te komen.
“Alsjeblieft… Jack…” kreun ik wanhopig.
Hij negeert mijn smeekbede en slaat harder met de paddle. Mijn hele kont voelt alsof hij in brand staat. Net als ik denk dat ik het niet meer aankan, stopt hij weer.
Ik voel hoe hij achter me komt staan. Zijn vingers glijden door mijn sopnatte kutje. Dan voel ik iets kouds en glads tegen mijn kontgat drukken. Een plug. Hij duwt hem langzaam maar onverbiddelijk naar binnen. Ik kreun luid als mijn kont zich eromheen spant. Hij is groot genoeg om een constante druk te geven.
Vrijwel meteen duwt hij een klein, glad vibratie-ei diep bij me naar binnen. Het glijdt gemakkelijk naar binnen in mijn drijfnatte kutje. Hij drukt het ver omhoog tot het precies tegen mijn G-spot rust.
Dan stapt hij weer achteruit.
De vib begint te zoemen. Laag eerst, dan harder. De combinatie van de volle plug in mijn kont en het ei dat constant tegen mijn meest gevoelige plekje drukt, maakt me helemaal gek. Ik trek wild aan de boeien, mijn heupen schokken oncontroleerbaar.
Jack pakt de paddle weer op.
Nu slaat hij me terwijl de speeltjes in me werken. Elke klap laat mijn lichaam schokken, waardoor de plug en het ei nog dieper en intenser voelen. Pijn en genot smelten volledig samen. Ik ben een hijgend, kreunend, trillend wrak op de bok.
“Je ziet er prachtig uit zo,” zegt hij met donkere tevredenheid. “Rood, nat en helemaal volgestopt.”
De paddle komt weer neer, harder dan daarvoor, terwijl de vibratie in mijn kutje steeds sterker wordt.
De flogger blijft neerkomen. Harder nu. Ritmischer. Elke slag laat mijn gloeiende billen nog feller branden. Ik kreun luid bij elke klap, mijn lichaam schokt tegen de boeien. Het leer van de strafbok voelt warm en glad onder mijn borsten en buik. Mijn polsen trekken nutteloos aan de boeien achter mijn rug, mijn enkels zitten muurvast.
Jack verplaatst de slagen steeds lager. Sommige komen gevaarlijk dicht bij mijn schaamlippen. Telkens als de leren riempjes mijn natte kutje raken, schiet er een felle mix van pijn en genot door me heen. Ik word nog natter. Ik voel mijn eigen vocht langs mijn dijen lopen.
Plotseling stopt hij. Ik hijg zwaar, mijn hoofd hangt slap naar beneden.
Ik hoor hem iets pakken. Dan klinkt er een doffe, zwaardere klap. Een paddle. Hard leer. De eerste klap op mijn al gevoelige billen is veel intenser. Een diepe, brandende pijn explodeert over mijn huid. Ik gil het uit. Hij slaat opnieuw, en opnieuw, afwisselend links en rechts. Tussendoor strijkt hij soms met zijn vingers over mijn gezwollen schaamlippen, duwt ze even uit elkaar, raakt mijn clit aan — net genoeg om me te laten kronkelen en smeken, maar nooit genoeg om klaar te komen.
“Alsjeblieft… Jack…” kreun ik wanhopig.
Hij negeert mijn smeekbede en slaat harder met de paddle. Mijn hele kont voelt alsof hij in brand staat. Net als ik denk dat ik het niet meer aankan, stopt hij weer.
Ik voel hoe hij achter me komt staan. Zijn vingers glijden door mijn sopnatte kutje. Dan voel ik iets kouds en glads tegen mijn kontgat drukken. Een plug. Hij duwt hem langzaam maar onverbiddelijk naar binnen. Ik kreun luid als mijn kont zich eromheen spant. Hij is groot genoeg om een constante druk te geven.
Vrijwel meteen duwt hij een klein, glad vibratie-ei diep bij me naar binnen. Het glijdt gemakkelijk naar binnen in mijn drijfnatte kutje. Hij drukt het ver omhoog tot het precies tegen mijn G-spot rust.
Dan stapt hij weer achteruit.
De vib begint te zoemen. Laag eerst, dan harder. De combinatie van de volle plug in mijn kont en het ei dat constant tegen mijn meest gevoelige plekje drukt, maakt me helemaal gek. Ik trek wild aan de boeien, mijn heupen schokken oncontroleerbaar.
Jack pakt de paddle weer op.
Nu slaat hij me terwijl de speeltjes in me werken. Elke klap laat mijn lichaam schokken, waardoor de plug en het ei nog dieper en intenser voelen. Pijn en genot smelten volledig samen. Ik ben een hijgend, kreunend, trillend wrak op de bok.
“Je ziet er prachtig uit zo,” zegt hij met donkere tevredenheid. “Rood, nat en helemaal volgestopt.”
De paddle komt weer neer, harder dan daarvoor, terwijl de vibratie in mijn kutje steeds sterker wordt.
Doe je ook mee met dit ketting verhaal?
Heb je al een profiel? Log dan hier even in, dan staat alles alvast voor je ingevuld!
Moeilijket (67)
Rahimie (45)
Arta (26)
Tierra (32)
Algemene Voorwaarden -
Contact -
FAQ -
Mobiel -
Desktop
Bezoekers Online: 713 / Copyright 2000 - 2026 Opwindend.Net
Bezoekers Online: 713 / Copyright 2000 - 2026 Opwindend.Net