Olga - 10-08-26 @ 19:24

Eindelijk is het zover. Vandaag is de eerste dag van de transformatie van Elena Voss, mijn baas.

Ik ben Olga, persoonlijke assistente van Elena. Ik werk al jaren voor haar en ik heb me in de loop der tijd opgewerkt en onmisbaar gemaakt maar altijd op de achtergrond. In tegenstelling to Elena ben ik meer het typ grijze muis. Ik val niet op maar ben op de achtergrond wel degelijk erg belangrijk als steun en toeverlaat van onze CEO. Ik weet eigenlijk alles wat er in het bedrijf gebeurt. En ik ken haar ook beter dan wie ook. In al die jaren heb ik haar ontwikkeling mogen volgen.

Ik heb gezien hoe de verlegen jonge vrouw zich heeft ontwikkeld tot een succesvolle zakenvrouw die ogenschijnlijk alles heeft wat je maar kunt wensen.
Al die jaren heb ik met bewondering gevolgd hoe Elena het bedrijf heeft opgebouwd en zichzelf heeft ontwikkeld. Ik heb daar trouwens wel mijn deel aan bijgedragen. Zonder mijn steun zou Elena het nooit zo ver hebben gebracht. Maar uiteindelijk is het wel haar succes, haar bedrijf.
Hoewel onze relatie altijd zakelijk was en is, heb ik haar natuurlijk privé leren kennen. Ik heb haar professioneel zien groeien, heb meegekregen hoe haar autoriteit groeide, hoe ze een heel bedrijf, haar zakenrelaties en veel andere mensen steeds meer naar haar hand ging zetten. Tot ze uiteindelijk een natuurlijk overwicht had en iedereen naar haar luisterde. Maar sinds een aantal jaren heb ik ook gemerkt, dat er nog een andere Elena is. Volgens mij ben ik de enige die heeft gezien, dat ze iets mist. Iets dat ze niet bij de verschillende mannen heeft gevonden. En ik weet precies hoeveel dates ze heeft gehad. Ook al hebben we het er nooit over gehad, als haar rechter hand bleef me niets verborgen.

En sinds een aantal jaren heb ik precies de omgekeerde weg bewandeld. De toegewijde grijze muis van kantoor, de secretaresse die op de achtergrond alle touwtjes in handen heeft, is in haar vrije tijd een dominante vrouw die anderen haar wil oplegt. Dat is niet vanzelf gekomen, in tegendeel. Al jaren geleden merkte ik, dat ik niet alleen maar de grijze muis op de achtergrond wil zijn. Op mijn werk is dat prima maar ik heb ook een andere kant. Een dominante, dwingende, een genadeloze kant. Zodra het kantoor verlaat ben ik een ander mens. Ik ben een strenge meesteres die het leven van een aantal slaven beheerst. Ik heb er jarenlang aan gewerkt. Ik ontelbare vrouwen en ook mannen mijn wil opgelegd. Ik veel moeten leren, ik heb fouten gemaakt, ervaring opgedaan. Ik heb geleerd dat het onderwerpen van mensen nauw luistert. Iedereen is verschillend. De één heeft een harde hand nodig, daar moet de zweep erover. Anderen vragen om een subtielere aanpak. Maar uiteindelijk gaat het erom dat je degene breekt. En ook daar is iedereen verschillend. Er zijn mensen die ik aan het Andreaskruis binnen een uur gebroken had, bij anderen kan het weken of zelfs maanden duren. Uiteindelijk gaat het steeds om het resultaat: Het helemaal breken van je slachtoffer. De totale overgave aan wat ik wil dat er gebeurt. Uiteraard wel binnen de grenzen van het toelaatbare. Het gaat om vrijwillige totale overgave. En ook dat is een vak apart. In het verleden heb ik ook wel eens iemand verloren omdat ik te ver ging, dingen wilde die die persoon niet kon of wilde doen.

Maar dat is allemaal verleden tijd. Nu weet ik, dat ik klaar ben voor de grootste en belangrijkste uitdaging uit mijn leven: Elena Voss. Haar wil ik hebben. Ik heb haar al die jaren gevolgd. Ik heb de hele rij mannen gezien die hebben geprobeerd haar te veroveren. En ik heb gemerkt dat er niet één bij zat, die haar kon geven wat ze nodig heeft.

En ik weet zeker dat ik dat wel kan. En dat niet alleen, Elena is voor mij gemaakt. En daarom zal ik haar helemaal moeten breken zodat ik haar daarna weer kan opbouwen. Waarschijnlijk heeft ze geen idee, wat ik allemaal van haar weet. We hebben het vrijwel nooit over privé zaken maar toch heeft ze nooit moeite gedaan, haar privé correspondentie voor mij te verbergen. En zo werd me al snel duidelijk dat ze na haar laatste relatie wel klaar was met mannen. Ik heb gezien dat ze op zoek was en ik heb haar zonder dat ze het merkte langzaam maar zeker steeds verder in mijn richting geleid. Tot ze vandaag eindelijk de stoute schoenen heeft aangetrokken en een berichtje stuurde. Mijn antwoord was erg kort: Kom alleen en trek iets elegant maar toegangelijks aan. En geen ondergoed. Een eerste vingerwijzing naar wat haar te wachten staat. Naar haar nieuwe leven. Het leven waar de wereld niet aan haar voeten ligt maar waar Elena Voss aan mijn voeten zal liggen.

Ik laat haar naar mijn lounge komen. Dit is mijn kleine paradijs, wat ik in de loop der jaren heb op- en uitgebouwd. Hier heb ik tientallen vrouwen en ook een flink aantal mannen gebroken, onderworpen en deels weer opgebouwd. Ik heb geleerd hen te lezen, de juiste knoppen te drukken, hard te straffen en te belonen.

En nu zit Elena in de lounge. Vanuit het donker bekijk ik haar. Ze is onzeker. Tot het laatste moment waar ze uit haar limousine stapte had ze controle. Voor de laatste keer. Vanaf nu zal ik haar controleren, wat ze ook doet. Maar daar heeft ze nog geen idee van. Ze leeft in onzekerheid. Ze weet dat er iets staat te gebeuren maar ze heeft geen idee wat..

Ze heeft geluisterd en een strak zittend jurkje aangetrokken. Overduidelijk heeft ze geen ondergoed aan want haar tepels zijn duidelijk zichtbaar door de stof. En ze draagt ook andere make up. Het is leuk geprobeerd en laat haar goede wil zien. Maar al is het jurkje nog zo strak, toegankelijk is natuurlijk anders.
Ik besluit dat het tijd is me te laten zien en stap uit de duisternis. Elena herkent me niet maar dat is niet verwonderlijk. Op mijn werk ben ik altijd onopvallend gekleed, mijn haar zit in een dot en ik make nooit make up. Hoe anders zie ik er nu uit. Ik heb een strakke zwarte leren legging aan met een leren topje. Ik loop op een paar overknee laarzen met hoge hakken, mijn haar zit in een paardestaart strak naar achteren gekamd en ik heb vuurrode lippen. Het is duidelijk dat ik de baas ben.

“Welkom Elena” zeg ik. “Ik ben blij dat je eindelijk hier bent.” Ik zie verwarring in haar ogen omdat ze mijn stem natuurlijk kent. Maar nog voor ze me weer kan aankijken, loop ik naar haar toe en doe haar een blinddoek om zodat ze alleen nog maar kan horen, ruiken en voelen. In één vloeiende beweging bind ik haar armen en vervolgens haar benen vast. Niet zo dat ze helemaal niet meer kan bewegen, maar wel zo dat ze zich in ieder geval niet meer kan weren.
En dan begint het echte werk. Ik pak een vlijmscherp mes en zet het onder de kraag van het jurkje. De koude botte kant van het mes drukt op haar huid terwijl ik de stof in tweeën snijdt. “Wat doe je met mijn jurk? Weet je wel wat die gekost heeft” begint Elena te protesteren. “Sssst” zeg ik zachtjes. “Je zult hem niet meer nodig hebben. Je opdracht was iets toegankelijks te dragen. Een jurk die tot je knieën is dat niet. Verre van dat zelfs.” Terwijl ik het zeg snijd ik de jurk over de hele lengte kapot en trek de helften uit elkaar zodat ik nu een blik op haar naakte lichaam kan werpen. Het is een genot. Elena heeft een fantastisch lichaam. Een paar heerlijke borsten die door het snelle ademen op en neer gaan. Een strakke goed getrainde buik, goed gespierde benen maar tegelijkertijd heeft ze toch zachte vrouwelijke vormen. Één ding bevalt me niet, ze niet helemaal kaal geschoren. Maar dat is een kleinigheidje, dat laat ik straks door één van de meiden regelen, verder geen probleem.

Ik loop om haar heen om haar te bekijken. Ik weet heel goed, hoe intimiderend dat voor Elena moet zijn. Ze hoort mijn hakken, ze ruikt het mengsel van leer en mijn parfum. Ze kan me niet zien maar ze voelt mijn blikken die over haar lichaam gaan. Ze ademt snel in en uit. En dan begin ik haar te strelen. Mechanisch, niet liefdevol maar wel zo, dat ik precies het resultaat krijg wat ik wil. Ik heb dat al zo vaak gedaan en het lukt me altijd. En ook Elena kan zich niet weren. Mijn geoefende handen glijden mijn handen over haar kutje, spelen ermee, glijden over haar clitje. Zodra ik merk dat ze vochtig begint te worden laat ik mijn vingers in haar glijden wat haar natuurlijk nog natter maakt. En zo moet Elena toezien hoe ze de greep op haar lichaam verliest, hoe ik de controle overneem. Om mijn punt nog eens te maken laat ik haar een paar minuten op de rand van de afgrond balanceren om haar dan met een paar geroutineerde bewegingen klaar te laten komen.

Als ze weer een beetje op adem komt fluister ik met vlakke stem: “Dit is nog maar het begin. Je moet begrijpen dat je lichaam vanaf nu van mij is. Zoals je hebt gemerkt heeft het weinig zin weerstand te bieden, ik win toch.”
Dan breng ik mijn lippen naar haar oor en geef haar een tedere kus en fluister: “Ik ga je helemaal breken maar ik beloof je, dat je altijd kunt gaan als je dat wilt. Maar ik zorg ervoor dat je nooit meer iets anders wilt.”

Elena Voss - 10-08-26 @ 21:40

Ik adem nog steeds zwaar. De naweeën van het orgasme trillen door mijn dijen terwijl de blinddoek me in het donker houdt. Olga’s stem klinkt nog na in mijn oor, koel en zeker. Mijn lichaam voelt vreemd vreemd: leeg en tegelijk overvol.

Ik probeer mijn gedachten te ordenen. Dit is mijn assistente. De vrouw die al jaren mijn agenda beheert, mijn koffie brengt, mijn geheimen bewaakt zonder ooit iets te zeggen. Nu staat ze hier, in leer en hoge laarzen, en heeft ze zojuist mijn lichaam laten gehoorzamen alsof het van haar is.

Haar hand rust nog even op mijn heup. Warm. Bezitterig. Dan voel ik haar weglopen. De klik van haar hakken verwijdert zich een stukje. Ik hoor het zachte geritsel van stof, het openen van een lade of kast. Mijn polsen trekken licht aan de banden. Niet hard genoeg om los te komen, net genoeg om me te herinneren dat ik vastzit.

Mijn huid tintelt overal waar ze me heeft aangeraakt. De koelere lucht van de lounge glijdt over mijn blote borsten, over mijn natte dijen. Ik schaam me voor hoe snel ik klaarkwam. Voor hoe weinig verzet mijn lichaam bood. Tegelijkertijd klopt er iets diepers in mijn buik: een honger die ik niet had verwacht.

“Olga…” Mijn stem klinkt hees. “Waarom…?”

Ze antwoordt niet meteen. Ik hoor haar dichterbij komen. Haar geur van leer en donkere parfum omringt me weer. Een vingertop glijdt over mijn onderlip, dwingt me licht mijn mond open te doen.

“Geen vragen nu,” fluistert ze. “Alleen voelen.”

Iets zachts, iets kouds raakt mijn tepel. Metaal? Een klemmetje? De druk is scherp, precies genoeg om me te laten samentrekken. Een tweede volgt aan de andere kant. De pijn is helder, helderder dan de schaamte. Ik hijg zacht.

Haar handen glijden opnieuw naar beneden, maar deze keer niet om me te laten komen. Ze strelen, verkennen, claimen. Alsof ze de kaart van mijn lichaam aan het tekenen is. Ik voel me gezien op een manier die ik nooit eerder heb gekend. Niet als CEO. Niet als de vrouw die alles onder controle heeft. Gewoon als iets dat van haar is geworden.

Mijn adem stokt als ze mijn kin optilt. Haar lippen boren bijna tegen de mijne.

“Dit is pas het begin, Elena,” zegt ze zacht. “En je gaat ontdekken hoe diep je kunt vallen.”