Isabel - 21-10-2026 om 11:07
Alles voelt onwerkelijk als ik naar Annelies rij. Ik ben opgewonden en bang tegelijk. Opgewonden omdat ik seks met haar zal hebben. Maar tegelijk bang voor wat ik precies zal aantreffen. We gaan zo met elkaar vrijen, dat staat vast. Maar niet omdat we dat zelf willen, maar omdat het op verzoek van iemand anders is. Heel bizar. Heel onwerkelijk. En zelfs als Annelies en ik het niet meer zouden willen, welke keuze laat Ariadne ons? Geen idee waarom, maar het voor het afdelingshoofd uitermate belangrijk dat Annelies en ik met elkaar gaan vrijen. Kickt ze daar juist op? Dat ze macht over ons heeft en ons op commando met elkaar kan gaan laten vrijen? Of het juist op een gegeven moment verbieden? Met welk belang doet ze dit? Waarom?
Op de automatische piloot rij ik naar haar huis en arriveer daar op het afgesproken tijdstip. En hoewel dit toch een afspraakje is, een seksdate nog wel, heb ik me niet uitgesloofd en opgedoft. Ik kon toch moeilijk in een kort galajurkje en hoge hakken zogenaamd naar een vriendin met relatieproblemen gaan, zoals ik Job had voorgelogen. Als ik straks weer thuis ben, krijg ik waarschijnlijk weer genoeg lastige vragen van hem.
Ik voel me eigenlijk net een call-girl nu, als ik bij Annelies aanbel. Een zwangere call-girl in casual kleding. Want het voelt net alsof ik hier gewoon op bestelling en afroep ben. Het jurkje is acceptabel voor nu en geloofwaardig genoeg om een vriendin mee te bezoeken. Liever had ik wat mooiers aangetrokken voor Annelies, maar dat lieten de omstandigheden nu eenmaal niet toe.
Ik hoor de hakken van Annelies door de gang gaan. Ze ontgrendelt de deur. Zou Ariadne er ook zijn? Zit ze gewoon doodleuk op bank en gaat ze toekijken hoe Annelies en ik het met elkaar gaan doen? Wil ze meedoen? Of heeft ze iemand anders gestuurd om het filmen of zo? Ik ben op alles voorbereid en ga maar uit van het ergste. Dan kan het alleen maar meevallen. Wat nu als Ariadne zelf opeens de deur open doet? Doodzenuwachtig staar ik naar de grond, naar mijn tenen, naar de dorpel van de voordeur. Dan gaat die langzaam open. Gelukkig is het Annelies zelf die open doet. En wat is ze mooi. Ze heeft er duidelijk meer werk van gemaakt dan ik. Maar ja, dat is voor haar misschien ook gemakkelijk dan voor mij met Job.
We kijken elkaar aan en al mijn angsten verdampen. Het enige dat ik nog zie is Annelies. Haar schoonheid. Haar vrouwelijkheid. Mijn minnares. Duizenden vlinders gaan door mijn buik. Dit is niet de baby die ik voel. Dit is verliefdheid. Ik weet het zeker. Ik hou van Job en ben gelukkig met hem getrouwd. Maar ik ben toch echt verliefd geworden op Annelies.
Ze nodigt me uit binnen te komen en wat onwennig stap ik over de drempel. Gespannen kijk ik de woonkamer rond. Gelukkig, geen Ariadne. ten minste niet in levende lijve. Niet op de bank. “Rustig maar, ze is niet hier”, stelt Annelies me inderdaad gerust. Voor ik verder kan vragen staan we midden in de kamer met elkaar te zoenen. We hebben veel minder tijd dan we zouden willen en Annelies wil er duidelijk het beste van maken.
Met een zoen als deze, kan ik de hele wereld aan. Het is pure passie dat we delen. Een enorm verlangen naar elkaar nu we in elkaars armen zijn. Met haar zoen heeft Annelies ook mij angsten voor Ariadne weggenomen. Of ze er nu wel of niet zou zijn, Annelies gaan met elkaar vrijen. En we gaan ervan genieten en het wordt geweldig!
Op de bank zoenen we verder en ga met mijn mond naar haar oor. Even denk Annelies misschien nog dat ik haar oor wat wil plagen, maar in plaats daarvan fluister ik op mijn allerzachts wat in haar oor. Het zal niet altijd even gemakkelijk zijn, maar ik denk dat er het voor het oog als vrijen uitziet, of anders toch zeker op lieve woordjes die ik haar toefluister. Maar in werkelijk is dit een manier om tijdens het vrijen met elkaar te kunnen communiceren, zonder dat Ariadne daar achter komt. ten minste, dat hoop ik dan maar. Want ik denk liever niet aan de gevolgen als ze hier achter zou komen.
Vurig gaan haar handen over mijn lichaam en maken mijn beige bloesje los. Haar ogen fonkelen bij het zien van de donkerrode beha. Annelies is hongerig en bied me graag aan. Een siddering jaagt door mijn lichaam wanneer ze de sluiting op mijn rug begint los te maken en meteen ook heel zacht iets in mijn oor fluistert. Maar wat ze zegt, geen idee. Niet omdat ze het te zacht zegt, maar omdat mijn oor een van mijn gevoeligere plekjes is. Het enige wat ik nog voel, is de heerlijke strelingen van haar hete adem in mijn oor, hals en nek, waardoor ik niet in staat bleek te zijn mijn aandacht op haar woorden te richten. Ik ben op dit moment helaas te opgewonden om op deze manier met haar te kunnen communiceren, dus het zal moeten wachten. Onder het oneindige zoenen door, proberen we het opnieuw, soms met 5 off zelfs 10 minuten tussenpauze.
Even bestaat de hele situatie rond Ariadne niet langer voor mij. Het enige wat ik wil, bevindt zich pal voor me. In al haar schoonheid en ik al haar verleiding. De drang om haar lief te hebben en om door haar bemind te worden, is onvoorstelbaar groot.
Mijn handen gaan gretig en gretiger over haar lichaam, volgen haar ronden en betasten haar. Dan help ik haar uit haar kleren en binnen de kortste keren ligt Annelies in al haar eenvoud en schoonheid geheel naakt voor me. Ze droeg geen ondergoed. Haar kutje, dieproze en glinsterend van ons voorspel is nog net zo mooi volledig kaalgeschoren als ik het had gedaan. Mijn gynaecologe, Annelies, ligt hier op een presenteerblaadje voor me. Ik kom overeind, ga staan. En terwijl ik mijn rokje en slipje begin uit te trekken sta ik al voorover gebogen met mijn gezicht tussen haar dijen gedrukt. Ik lik de vochtige gezwollen schaamlippen van Annelies, haar klit en kleed mezelf verder uit.
Geen idee waarom Ariadne zo graag wil dat wij het doen, maar dat kan me ook niets meer schelen nu. Zij wil zien dat wij vrijen? Nou, vrijen zullen we!
Na een uur seks maken we de balans op. Ik geef toe dat ik inmiddels ook echt wel verliefd op Annelies ben geworden. In mijn geval zeker niet handen, onwenselijk zelfs, maar dat kan ik mijn hart niet wijsmaken. Ik wil Job niet kwetsen, wil hem niet kwijt. Maar ik wil Annelies evenmin kwijt. Ik weet dat ik dit niet eeuwig voor mijn man kan verbergen. Ik denk niet dat het leven van een dubbelleven echt aan mijn besteed is. Hoe lang kan ik de gelukkig echtgenote en toegewijde moeder spelen en tegelijk de minnares van een fantastische vrouw zijn? Het is een kwestie van tijd eer dat mijn leugens uitkomen. Maar ik zie op dit moment geen andere uitweg. Heb gewoon geen andere keuze dan hiermee door te gaan. Annelies is te bijzonder om het niet allemaal te riskeren.
We zijn verliefd op elkaar. Ik net zo goed op haar als zij op meer. Dit is geen spanning of nieuwsgierigheid meer. Dit is pure liefde die ik voor de vrouw voel.
Na een tweede vrijpartij van bijna een uur, waarop we blijven communiceren over de snode plannen en vooral het waarom van Ariadne, is het helaas tijd voor mij om te gaan. Hoe fijn zou het zijn om gewoon hier de hele nacht met haar te blijven? En gewoon openlijk met elkaar te kunnen praten, zonder dat Ariadne het weet? Maar helaas, het lot heeft anders bepaald. Ariadne heeft anders bepaald. Mijn tijd zit er helaas alweer op. Ik moet gaan, terug naar mijn man, voordat hij argwaan krijgt. “Ik hou van je Annelies. Met heel mijn hart en ziel”, probeer ik haar nog gerust te stellen bij het afscheid. Nog één waanzinnig, intieme, zoen en dan moet ik gaan.
Opnieuw voel ik me een call-girl, maar dan op de terugweg van haar vorige klant, op weg naar een nieuwe klant. Ik walg van mezelf. Van Ariadne eigen meer. Want zij heeft het spontane in mijn relatie met Annelies weggenomen en bepaald nu opeens wanneer Annelies en ik met elkaar vrijen. Het vrijen met Annelies is niet het probleem, want ik doe niets liever dan dat. Maar dat Ariadne de regels bepaalt, daar kan ik niet mee omgaan.
Ik zou die Ariadne moeten opzoeken. En haar de waarheid vertellen. Aan de andere kant: iemand die zo doortrapt en gemeen is, zou die echt onder de indruk zijn van wat ik van de situatie vind? Waarschijnlijk lacht ze me alleen maar uit als ik verhaal kom halen. Of erger nog, breng ik daarmee alles in een stroomversnelling en is komt mijn overspel alleen maar eerder uit.
Voor de spontane jankpartij en de uitgelopen make-up heb ik een prima excuus voor Job als ik thuiskom. Mijn hormonen spelen op en het was een emotionele avond. Relatieproblemen gaan je niet in je koude kleren zetten. Ook niet van een ander. En zeker niet als je zelf zwanger bent. Job snapt het gelukkig en vraagt er verder ook niet echt naar. Ik spring gauw onder de douche, voordat hij misschien doorkrijgt dat ik opvallend veel naar de heerlijke geur van Annelies ruik.
Als we in bed liggen, heeft Job weer zin. Maar ik niet. Voor het eerst in een paar dagen, eigenlijk sinds we weer met elkaar zijn gaan vrijen, ga ik er niet op in. Met alles wat er vanavond gebeurd is, heb ik geen zin in hem. Ik heb alleen zin in Annelies. Nu nog meer dan toen ik bij haar weg ging. En met alles wat er bij mijn vriendin met haar relatieproblemen is gebeurd, snapt Job dat gelukkig ook wel en legt zich er bij neer. Vanavond wel tenminste…