Weer zo’n lange werkdag achter de rug. Veel vergaderingen, veel praten, veel luisteren en vooral veel te weinig momenten waarop je even niets hoeft.

En nu sta ik in de supermarkt. Een beetje besluiteloos loop ik langs de schappen van de groenteafdeling. Alles wat wordt aangeprezen ziet er heerlijk uit, daar ligt het niet aan. Maar bij iedere groente die ik zie, lijkt mijn hoofd onmiddellijk te bedenken hoeveel werk erbij komt kijken. Snijden, koken, pannen, afwas. Waarschijnlijk valt het allemaal best mee, maar na zo’n dag weet vermoeidheid zelfs van een eenvoudige maaltijd een project te maken.

Zonder dat ik het zelf doorheb, sta ik blijkbaar al een tijdje gedachteloos naar een schap te staren.

“Ook weer de dagelijkse uitdaging aangegaan om iets eetbaars op tafel te toveren?”

Ik kijk op.

Mijn ogen ontmoeten die van jou en meteen verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. Jij staat daar met een stralende, bijna ondeugende blik alsof je precies begrijpt waar mijn gedachten zojuist waren.

“Ja,” zeg ik. “Uitdaging is wel het goede woord. Zeker als je eigenlijk helemaal geen zin hebt om te koken.”

“Herkenbaar,” antwoord je. “Maar een lekkere maaltijd is het uiteindelijk meestal wel waard.”

Terwijl je dat zegt, pak je zonder aarzelen een bloemkool uit het schap en legt hem doodleuk in mijn karretje. Ik kijk eerst naar de bloemkool en daarna naar jou.

“Zo. Probleem opgelost.”

Nog voordat ik met een passend antwoord kan komen, draai je je met een speelse glimlach om en loop je verder. Even blijf ik je verbaasd nakijken. Dan moet ik lachen. Blijkbaar is mijn avondeten zojuist voor me bepaald. Mijn ogen blijven hangen op je strakke broek die nauwe sluit om je billen en lange benen.

Een stukje verderop zie ik je bij het vleesvak staan. Opnieuw kruis je mijn blik, net iets te lang om helemaal toevallig te zijn. Ik loop jouw kant op en kom naast je staan.

“Nog een goed stukje vlees erbij,” zeg ik, “en dan komt het volgens mij wel goed.”

“Dat ben ik met je eens.”

Er volgt een korte stilte waarin geen van ons echt haast lijkt te hebben om verder te lopen. Ik kijk je aan en glimlach. Dan besluit ik het spelletje niet te makkelijk te maken. Zonder nog iets te zeggen pak ik 2 stukjes vlees, draai me om en loop rustig richting de kassa. Deze keer kies ik bewust niet voor de zelfscan en leg mijn boodschappen op de band. De bloemkool als eerste. Voor me schuift de rij langzaam vooruit.

En dan hoor ik achter me het herkenbare tikken van hakken over de tegelvloer. Ik hoef eigenlijk niet eens om te kijken. Vanuit mijn ooghoek zie ik je pumps al. Ik glimlach.

Blijkbaar was onze toevallige ontmoeting nog niet helemaal voorbij.

Doe je ook mee met dit ketting verhaal?

Heb je al een profiel? Log dan hier even in, dan staat alles alvast voor je ingevuld!

Je naam

Je e-mailadres

Jouw reactie
0 / 10000

😃 😄 😳 😊 😏 😎 😑 🤓 🤣 😐 🤗 😆 🙃 😠 😬 😟 😮 🙄 😥 🤢 😴 👍 😛 😍

Ik ga akkoord met de Huisregels
Onthoud mijn gegevens voor de volgende keer

Yllieve (23)

Dominica (50)

Peepshowx (26)

Tamar (36)

Algemene Voorwaarden -  Contact -  FAQ
Bezoekers Online: 1167 / Copyright 2000 - 2026 Opwindend.Net