
Julie - 24-10-26 @ 20:02
Het is een van die typische oktoberdagen: de wind trekt aan je kleren, de lucht is grijs en de bladeren dwarrelen over de straat. Ik jog mijn vaste rondje, de muziek hard genoeg om de wind te overstemmen, maar niet zo hard dat ik de wereld helemaal kwijt ben.Ik voel me goed in mijn shortje. Het zit strak, precies zoals ik het wil. Mijn haren zwaaien achter me, mijn ademhaling is rustig. Ik ben bijna thuis.
Dan zie ik hem.
Achter een raam, een man. Kort bruin haar, baardje. Hij kijkt. Niet even, niet terloops. Hij kijkt echt. Mijn ogen vangen de zijne en voor een seconde blijft het hangen. Ik zie hoe hij even schrikt, alsof hij betrapt is, en dan geeft hij een klein knikje. Hallo.
Ik knik terug. Snel, bijna automatisch. En ik loop verder.
Maar de rest van de weg blijft hij in mijn hoofd. Wie was dat? Ik ken de meeste gezichten in de buurt, maar hem heb ik nog nooit gezien. Of misschien wel, maar nooit zo. Nooit met die blik.
Ik glimlach een beetje naar mezelf terwijl ik de laatste bocht omga. Het was niet onprettig, die blik. Integendeel. Er zat iets in van oprechte verrassing en… waardering. Geen vieze grijns, geen overdreven starende ogen. Gewoon een man die even stilviel toen ik voorbijkwam.
Thuis doe ik mijn schoenen uit en drink ik water. Mijn hartslag is al weer normaal, maar er blijft iets hangen. Een lichte nieuwsgierigheid.
Zou hij er morgen ook weer zitten? Of volgende week?
Ik schud mijn hoofd en lach zachtjes. Domme gedachte. Het was maar een knikje door een raam. Meer niet.
Toch kijk ik de volgende dagen een beetje vaker naar de ramen langs mijn route.

