
Irene - 10-01-2026 om 11:04
Weer een reunie? Vorig jaar ook al, hoewel dat verhaal op zich wel goed was, maar een misdaadverhaal zonder veel seks en diepgang. Inderdaad saai. Dit smaakt naar meer. Hoewel ik eigenlijk ben gestopt met de kettingverhalen is dit toch wel uitdagend...Als alleenstaande moeder van een jonge dochter, heb ik het niet makkelijk gehad. Ik was politieagente en hield van mijn vak, maar de liefde kwam er tussen. Ik werd verliefd op Mario, die het maar niks vond, zijn vrouw elke dag haar leven wagend voor de maatschappij. Mario was rijk en ik kon stoppen met werken. Maar na de geboorte van Linda, verdween de passie en na enige jaren scheidden we. Ik vond een nieuw baantje, saai in vergelijking met de politie, maar redelijk veilig en het betaalde even redelijk. Ik kon de rekeningen betalen, maar verveelde me dood op het saaie kantoor. Toen Linda plotseling wegvloog had ik een acuut 'leeg nest syndroom' en ik kon wel juichen toen mijn oude collega en schoonzusje Karin me een baan aanbood in Limburg. Samen de beveiliging doen van Huize Aurora in Zuid-Limburg. Mijn broer Luc biedt me aan om me naar Limburg te brengen. Luc is een lieverd, maar wel een onbetrouwbare hond. En de eikel laat zich door zijn vrouw Karin betrappen met de receptioniste van zijn bedrijf. Luc is schatrijk inmiddels en heeft vaak aangeboden dat ik in zijn bedrijf zou stappen. Maar dat wil ik niet. Er lijkt me niks saaier dan een baantje bij dat makelaarsbedrijf. Daarentegen trekt de baan bij Karin me meer aan. Ze wil zelfs dat we met zijn tweetjes haar beveiligingsbedrijf gaan runnen. Ik verheug me er op.
Luc zet me af bij Huize Aurora. Een prachtig landhuis dat nog stamt uit de 19e eeuw. Prachtige tuinen er om heen. "Ga je niet mee naar binnen?" vraag ik aan Luc. "Ik denk niet dat ze mijn aanwezigheid erg op prijs zullen stellen," zegt Luc, "ik ben een man en dit is een tehuis voor Lesbische vrouwen." Hij rijdt weg en ik loop naar de monumentale voordeur. Op mijn bellen doet een mooie oudere vrouw open. "Dag," zegt ze, "jij moet Irene zijn, ik ben Maria." Ze omhelst me. "Karin heeft me zoveel over je verteld." Als we binnen zijn, komt Karin aan snellen. "Ireen!" schreeuwt ze. We vallen in elkaars armen. Daarna sjouwt Karin met wat bagage van me en brengt me naar een mooie kamer. "Is Linda er niet?" vraag ik. "Jawel, maar die is naar het dorp met Elsje voor de boodschappen," zegt Karin. "Mooie kamer," zeg ik, rondkijkend. "Was eerst die van mij, maar ik ben bij Maria ingetrokken," zegt Karin blozend. "Maar, maar," stotter ik, "sinds wanneer ben jij lesbisch? Of is deze plek soms besmettelijk?" "Misschien," zegt Karin, "kom ik zal je voorstellen aan de buurvrouw." Ze klopt aan op de deur van de kamer naast mij. "De deur is open..." horen we een vrouwenstem zeggen.
Karin duwt de deur open en we lopen naar binnen. Op het ruime tweepersoonsbed ligt een mooie roodharige vrouw nog onder de lakens. Als ze mij ziet, komt ze iets omhoog en het laken glijdt weg. "Wa.." zeg ik. Want er verschijnt een perfecte vrouwenborst, prachtig blank met een rozerode tepel die stijf omhoog staat. De vrouw trekt langzaam het laken weer omhoog en blijft me aankijken. Ze is prachtig. Rood lang haar en groene ogen. Ik ben niet lesbisch, maar de aanblik van deze dame doet me gelijk twijfelen, wat een prachtige vrouw... "Dit is Irene," zegt Karin, "ze heeft de kamer hiernaast, ze gaat met mij samenwerken..." Als de vrouw haar arm uitstrekt om me een hand te geven, valt het laken opnieuw weg en zie ik twee prachtige appelvormige borsten, bekroond met twee pittige tepels." "Wa..." zeg ik weer. Wat is er toch met me. Ik zie wel vaker borsten, waarom word ik nu zo opgewonden? "hi," zegt de vrouw, "ik ben Eline Schepens," ze heeft een Vlaamse tongval en dat klinkt heel mooi. Ze slaat de lakens weg en komt uit bed. Ze is spiernaakt en voor de derde keer zeg ik, "wa..." Eline is prachtig, ze heeft prachtige benen, een strakke buik en een geschoren kutje waar twee prachtige schaamlippen in perfecte symmetrie op liggen. Ze trekt een shirt en een slipje aan. "Ik ben op de vlucht voor mijn man," zegt ze, "en Maria bood me asiel aan." Ik knik. "Ik begrijp het...leuk met je kennis te hebben gemaakt..we zien elkaar nog wel." Dan verlaat ik met Karin de kamer. "We gaan naar de bar beneden," zegt Karin, "even herinneringen ophalen en dan we de plannen bespreken voor ons bedrijfje. Ik knik. Ik ben er niet helemaal bij met mijn gedachten. De aanblik van Eline danst nog voor mijn ogen.


