Sjoukje Van Ravenstein - 28-07-2026 om 20:36
“Schatje? Waarom wil je eigenlijk zo nodig je opleiding afronden?”, vraagt mijn vrouw me als we na een paar wijntjes op het terras in PARIJS dus weer terug in haar luxe appartement bij de Arc de Triomphe zijn. Ik weet gerust wel waarom ze het vraagt: de deadline voor het kiezen van een stageplek komt steeds dichterbij en Sonja heeft inmiddels een redelijk beeld van welke dames er op sommige stageplekken werkzaam zijn.
Enorme afbeeldingen van Nora Sahinpasic, Diletta Leotta en Giusy Meloni hangen vol in het zicht op haar werkkamer. En met enorm, bedoel ik dan gewoon A3-formaat of groter. Zelfs van Welmoed Sijtsma hangt er een levensgrote afdeelding. Uren kan ik kwijlend (en lekkend) naar al die pracht staren als Sonja niet thuis is, hihihi. Het maakt mijn keuze alleen niet gemakkelijker, want allemaal hebben ze wel wat. Al zal Diletta waarschijnlijk als eerste afvallen voor mij.
Sonja is zich natuurlijk bewust dat mijn plechtige belofte om haar meer trouw te zijn, slechts loze woorden zullen blijken als het op dat soort vrouwen aankomt. “Gewoon, omdat ik het leuk en interessant vind. En omdat ik nu eenmaal een doorzetter ben”, zeg ik. En dat is zo. “En om ergens op terug te kunnen vallen voor het geval al het andere mislukt?”, zeg ik er achteraan.
“Hoe zo moet je ergens op kunnen terugvallen?”, lacht Sonja en opent onze bankaccount even op het scherm. Ja het is waar. Het bedrag dat we samen vergaat hebben inmiddels ga je normaal gesproken in een paar generaties niet meer opmaken. Goed dan, dan maar alleen omdat ik nu eenmaal een doorzetter ben. “En ik wil dat de hele wereld weet dat ik niet alleen een lekker wijf met een leuk smoeltje ben, maar gewoon een beauty met brains”, zeg ik. “Helaas zonder balls, maar je kan niet alles hebben”, zucht ik en knijp even in nadrukkelijk in mijn tieten. Tietjes.
“Meer dan genoeg balls voor mij”, bevestigt Sonja maar weer eens, trekt mijn shirtje en beha uit en zuigt zich vast op mijn rap groeiende tepels. We vrijen hartstochtelijk, waarna Sonja me te kennen geeft dat het haar niets uitmaakt waar ik stage loop en met wie ik daar allemaal in bed beland, zolang ik maar weer heelhuids terug kom bij haar. Nou, ik kan haar verzekeren dat dat echt het enige is waar ze zich geen zorgen om hoeft te maken. Altijd, maar dan ook echt altijd, kom ik weer bij haar terug. Niets dat mij daarvan kan weerhouden. De kracht die dat moet kunnen voorkomen, die heeft Moeder Natuur niet in haar Almanak staan en is ook nog niet door mensen bij het CERN of waar dan ook nagebootst.
“Ik weet dat ik niets mag verbieden, maar het enige dat ik hoop is dat je niet in een gekke bui besluit om als journaliste naar een of ander oorlogsgebied te gaan”, vraagt Sonja me. “Beloofd. Zeker niet nu we Marilyn hebben. De enige reden dat ik zoiets zou doen, maar dan nog niet eens als journaliste, is als ik zeker weet dat dit lichaam ter plaatse zou leiden tot eeuwigdurende wereldvrede…”, lach ik. “En dat zou je nog lukken ook denk ik, met dat lichaam en die uitstraling van je”, knort Sonja tevreden en we vrijen heerlijk verder.
“Weet je, eigenlijk had ik nooit gedacht dat je die opleiding nog zou afmaken. Je bent nog zo jong, verdiend belachelijk veel geld, meer dan je ooit op zou kunnen maken, hebt een waanzinnige carrière en geweldige vrienden”, zegt Sonja in alle eerlijkheid. ”En niet te vergeten, de liefste en leukste en allerbeste vrouw die iemand zich maar kan wensen”, lach ik, maar oprecht. “Jij houdt me jong lieverd”, zeg ik haar. “Jij mij nog meer schatje”, grijnst Sonja. Toen je zei dat je iets zocht om op terug te kunnen vallen, voor als deze carrière voorbij is, dacht ik aan iets heel anders”, zucht ze. Daarmee heeft ze mijn nieuwsgierigheid gewekt natuurlijk. “Oohhh… vertel?”, vraag ik en knabbel aan haar oorlel. “Nou, zeker sinds je rol in Tenderfoot had ik ergens verwacht dat als je echt iets anders zou gaan doen dan dit, het Hollywood leven zeg maar… Dacht ik dat je wel iets van een echt ouderwets bordeel zou beginnen of zo. Met een stuk of 12 van de allerlekkerste en allermooiste vrouwen. En waarbij jezelf vanzelfsprekend de beste klant bent...”, merkt ze lachend op. “Ooh schatje toch…”, grinnik ik, dat zeg je toch niet over je eigen vrouw? Maar wel lief van je om te zeggen hoor…”…
“Ben ik trouwens niet te streng geweest voor Margot? Ik heb haar de laatste keer best hard afgewezen volgens mij”, vraag ik haar dan, maar Sonja vindt van niet. Nee natuurlijk niet. Zonder Margot heeft Sonja immers meer van mij voor haarzelf, hihihi…
“Kijk, ik had nog een leuk speeltje gekocht op dat kekke zaakie op de hoek”, lach ik tegen Son en haal een spiksplinkternieuw seksspeeltje tevoorschijn, “proberen?”.
“Kom maar op, hihihi”, gniffelt mijn vrouw en vouwt op sublieme wijze haar heerlijke benen open voor me. Hoe de siliconen “X” zich dient te laten gebruiken, is denk ik niet echt moeilijk te raden. Je hoeft er geen expert voor te zijn om er toch mee uit de voeten te kunnen lijkt me, hahaha.
En dus liggen Sonja en ik al binnen enkele minuten verwachtingsvol met elkaar te scharen, terwijl onze beide neukgaatjes zalig gevuld worden door het soepele, gladde siliconen.
Gaat die verdomde kuttelefoon weer eens. Was vroeger toch wel beter, toen die dingen nog niet bestonden. Aan de andere kant, toen bestonden speeltjes als deze ook niet…
“Nou, daar gaat de pret”, zucht ik moedeloos tegen mijn vrouw, die net op het punt stond gigantisch klaar te komen, als ik Debbie’s naam in beeld zie verschijnen. Waar die voor belt, kan ik wel raden.
“Hoi Deb”, zeg ik poeslief, “het was Sonja’s idee hoor, dat ik een bordeel met twaalf superlekkere wijven zou beginnen. Niet mijn idee”. “Waar heb je het over?”, klinkt het kortaf aan de andere. Ik pies bijna in mijn panty van het lachen als ik haar uitleg waar Sonja en ik het over hadden. Als ik een panty aan zou hebben natuurlijk. Maar die humor wordt duidelijk niet gewaardeerd. “Jezus Sjouk… Hou oud ben je nou? Word toch eens volwassen meid. Grow a pair!”, zegt ze snibbig. “Grow a pair? Da’s laag van je Deb. Echt een steek onder water!”, bijt ik van me af, “ik doe echt mijn best, maar ze willen gewoon niet echt groeien. Dat jij nou van die geweldige meloenen hebt. Dat hoef je me toch niet onder mijn neus te wrijven? Al mag je ze echt wel weer eens onder mijn neus wrijven hoor…”. “Genoeg gezwam nou Sjoukje. Hoe zit het met Steven? Spielberg bedoel ik dan”, klinkt Debbie zakelijk, “want volgens mijn schoondochter was je niet echt enthousiast? Maar we hebben het hier wel over een icoon”.
Ik leg haar uit dat ik niet zo van de SF ben. Alien is wel goed en zo, maar het zulke ouwe meuk. Net zoals Jaws. Nooit meer verbeterd hoor. En een remake heeft totaal geen zin, want die redt het never nooit bij het origineel, maar gewoon te achterhaald. En Alien valt steeds in herhaling en wordt steeds ongeloofwaardiger. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar dat interesseert Debbie dus echt geen sikkepit. “Ben jij nou actrice of niet? Of wil je geen ster op Hollywood Boulevard?”, begint ze me dan te sarren. Ze weet hoe gevoelig ik daarvoor ben, voor mijn ster op Hollywood Boulevard. En dan bedoel ik natuurlijk niet mijn eigen, maar die beroemde van de Hall of Fame.
Ik ben verdomme amper 19 jaar en heb al meer bereikt dan menig persoon ooit in zijn of haar hele leven zal doen. En dan dit? Ik wil gewoon even met mijn vrouw ons nieuwe speeltje uitproberen, is dat nou zo veel gevraagd? Ja dus. Want Debbie houdt niet op en weet me te overtuigen. ten minste, dat gevoel geef ik haar maar. Want eigenlijk stem ik alleen maar in om van dat hele gezeik af te zijn. “Goed, bel Steven maar op dat ik wel de hoofdrol op me zal nemen. Niet dat het me een Oscar zal opleveren, maar so be it… Maar meneer mag dan een grote naam zijn, ik ben zelf ook geen kleintje meer. Hij wil mij, vergeet dat niet. Niet andersom. Dus hij zal echt wel met een verdomd goeie rol voor mij op de proppen moeten komen. Volgende week zijn Sonja en ik wel weer een keer uitgeneukt. Ik bedoel, is Sonja klaar met schrijven en dan komen we weer terug. Plan dus maar een meeting in met meneer Spielberg. Maar wel een zinvolle meeting graag, want ik heb al weer genoeg tijd verspilt aan deze ongein”, maak ik mijzelf duidelijk over de telefoon. Heel erg duidelijk. En Debbie hangt weer op, tevreden waarschijnlijk over het door haar bereikte resultaat. Zij heeft wat ze wilde: Sjoukje die de hoofdrol in een Steven Spielberg film op zich gaat nemen.
En nu ik toch mijn telefoon nog in mijn hand heb. Even Belinda meteen maar appen. “Goeie show meid. Beter dan verwacht. Ga de volgende aflevering zeker ook weer kijken! Luv ya xxx”, stuur ik haar gauw. Het zijn toch vaak die kleine dingen die het doen.
Dan richt ik mij weer tot Sonja. “Goed, waar waren we gebleven schat?”, vraag ik met een krolse lach en kruip weer terug tussen haar heerlijke benen.