Verliefd Op De Leraar

Ik mag weer les geven aan een andere klas, tot mijn verbazing zit ze vooraan, het meisje die me al jaren intrigeerde, Madelon, was ze al leuk, nu is ze niet leuk, maar ook nog eens oogstrelend om te zien. Als we de les beginnen moet ik even slikken en stotter ik zelfs. Op mijn leeftijd, tuurlijk heb ik de nodige affaires gehad, maar nooit heeft iemand me kunnen binden, het klikte gewoon niet, altijd zat Madelon in mijn hoofd, maar goed, de leeftijd zat in de weg en dat ze mijn leerling was werkte ook al niet mee.

Madelon is slim, ze weet alle antwoorden en ik heb moeite haar te negeren, want ze is nog steeds mijn leerling. Als de les voorbij is komt ze naast me staan, ze heeft nog wat antwoorden nodig en extra uitleg over de huiswerk opgaves, bijzonder voor deze pientere meid, maar de vragen zijn gericht, duidelijk en geven inderdaad verheldering. Het getuigt van haar gedrevenheid. Als ze wegloopt kan ik het niet laten haar na te kijken, ik merk dat ik naar haar prachtig achterwerk gluur, ze kan zo doorgaan voor model en met haar billen weet ze alle hoofden op hol te brengen. In de lerarensalarissen kan ik me maar niet concentreren, tot ik hoor dat ik mee ga met Madelon haar klaar voor de introductie week. Vier nachten in een hotel, in Berlijn. Ik juich inwendig maar schrik ook van mijn eigen blijdschap.

Vandaag heb ik voor de les mijn mooiste beha aangetrokken, een paarse push-up, pas geleden speciaal gekocht voor die eerste les Nederlands van het nieuwe schooljaar. En in dat best laag uitgesneden truitje met V-hals komt de kloof tussen mijn borsten nu extra mooi uit. De jongens in mijn klas kunnen mijn kledingkeuze in elk geval duidelijk wel waarderen. Maar dit heb ik niet voor hen aangetrokken vandaag. Dit heb ik voor hem aangetrokken, voor Patrick.
Na afloop van de les kom ik even naast hem staan. Ik heb nog wat vragen en wil extra uitleg over het huiswerk. Als ik naast hem had gezeten in plaats van had gestaan, dan had Patrick zelfs een deel van mijn beha kunnen zien. Maar misschien dat dat ooit nog komt, wie weet… Nu ik zo dicht bij hem sta, bijten mijn stijve tepels al snel volop in de zachte vulling van cups. Door die zachte cupvulling zijn ze dan gelukkig ook niet door mijn truitje te zien. Maar stijf en aanwezig zijn ze zeer zeker wel. God, wat maakt die man mij geil met alleen maar zijn aanwezigheid. En wat zou ik dat toch graag aan hem kenbaar willen maken. Blij met zijn verhelderende uitleg, loop ik weg. Ik weet dat hij naar mijn billen kijkt, dat voel ik gewoon. Ondanks mijn verlangens naar hem, ben ik te verlegen om me nu even om te draaien en hem te betrappen op zijn gestaar naar mijn kont.
De rest van de lessen die dag zijn oké, maar kunnen me gewoon niet zo boeien als Nederlands. Toen ik vanmorgen bij hem vooraan in de klas zat, was ik geil geworden. En dat gevoel is totaal niet verminderd gedurende de dag, eerder alleen maar groter geworden.

Na nog wat te hebben gekletst met mijn vriendinnen in het fietsenhok na afloop van de laatste les ga ik gauw naar huis. Eenmaal weer thuis ga ik voor het eten uitgebreid onder de douche om alle gevoelens en verlangens weg te wassen. Ik scheer me weer zorgvuldig. Het enige haar dat ik laat staan is een minuscuul driehoekje van korte haartjes op mijn heuveltje. Het liefst zou ik met mezelf gaan spelen nu, maar met mijn moeder in de keuken, die mijn douchetijd vast in de gaten houdt, doe ik dat maar niet.

Als ik later die avond op bed lig en een serie kijk, staat er een berichtje op Magister. De voorlopige planning voor dit schooljaar. De schoolreis naar Berlijn, eind september. Leuk, met vriendinnen natuurlijk 4 dagen in een hotel, maar Berlijn is Duits en niet Nederlands. Totdat ik zie wie de begeleiders zijn. Alle geilheid die al een paar uur wat minder was, sinds het douchen eigenlijk, komt meteen in het kwadraat terug. Patrick zal een van de begeleiders zijn. Vier nachten met hem in een hotel in Berlijn... Daar moet toch een kans liggen???

Ik luister bovenaan de gang. Mijn ouders zitten film te kijken of zo. Ik ga terug naar mijn kamer en doe voor de zekerheid mijn deur even op slot. Het oversized T-shirt hangt als een te kort jurkje om mijn lichaam en als ik me voorover op bed laat vallen, kruipt de stof nog wat verder omhoog. Precies goed. Ik trek mijn T-shirt nog wat verder omhoog, tot halverwege mijn rug, zodat mijn rug en billen vrij en onbedekt zijn. Ik trek mijn string opzij, duw een knuffel onder mijn poesje en druk me er stevig tegenaan. Met een foto van Patrick op mijn telefoon, van de portrettengalerij van school, streel ik mezelf en begin mezelf uiteindelijk te vinger. Niet mijn vingers, maar die van Patrick, geven me dit genot. In mijn gedachten dan…

Een zalig en bevrijdend orgasme is al na enkele minuten het gevolg. Ik ben nog niet heel erg veel vaak klaargekomen, maar weet inmiddels echt wanneer dit het geval is. Ik leer mezelf, mijn lichaam en mijn behoeftes steeds wat beter kennen, waardoor het steeds wat gemakkelijker lijkt te worden om dit heerlijke gevoel te ervaren. Wat waren de vingers van meester Patrick toch geweldig! Met een heerlijk warm gevoel nog in mijn lichaam sluit ik even mijn ogen en denk aan hem. Voor mij is hij de leukste en meest inspirerende man die ik ken. Ik denk aan de schoolreis naar Berlijn, aan het hotel waar hij en ik zullen verblijven. Helaas niet gewoon samen, maar in het bijzijn van mijn klasgenoten en van andere docenten, wat de situatie natuurlijk bemoeilijkt. Ik kan natuurlijk niet gewoon even bij hem op de kamer in bed kruipen, of hij bij ons op de kamer als de andere meiden weg zijn. Al zou ik dat wel heel graag willen natuurlijk. Het risico om betrapt te worden is te groot.
Gelukkig heb ik nog een paar weken voordat de schoolreis plaatsvindt; tijd genoeg om een goed plan te bedenken hoop ik. Ik zie het in elk geval al helemaal voor me, hij en ik samen, vrijend met elkaar. Ik weet het, ik loop op de feiten vooruit, loop weer eens te hard van stapel. Misschien is meester Patrick wel gewoon trouw aan zijn vrouw of vriendin. Of vindt hij mij helemaal niet zo leuk als ik hem. Het zijn allemaal dingen waar ik niet eens aan wil denken, dingen die in mijn gedachten gewoon niet voor kunnen komen. De manier waarop hij namelijk naar mijn billen keek toen ik vanmorgen de klas uitliep, gaf me toch wel weer een sprankje hoop.
Zo lig ik nog wat op mijn buik op bed te fantaseren en geniet na van het heerlijke gevoel van mijn orgasme van daarnet. Uiteindelijk haal ik de knuffel onder mij vandaan, trek mijn string uit en trek mijn T-shirt weer omlaag. Vannacht slaap ik alleen in een T-shirt, helemaal naakt daaronder. Ik ruik mezelf op de knuffel naast mijn kussen. Het ruikt opwindend. Dan leg ik mijn telefoon weg en ga slapen. Misschien droom ik nog over hem. Hoe dan ook, morgen zie ik hem weer, want dan heb ik weer Nederlands. Mijn huiswerk heb ik allang af en ik heb het vast weer goed gemaakt. Hij kan weer trots op me zijn. Maar ik moet natuurlijk wel weer iets leuks voor hem aantrekken morgen. Maar dat is pas morgen. Welterusten meester Patrick…

Na een simpele maaltijd pak ik de laptop om de reis naar Berlijn verder voor te bereiden, samen met Eline, John en Nienke hebben wij een groep van 27 leerlingen bij ons. Veel, maar het zijn leuke leerlingen. Ik denk gelijk aan Madelon. Ik mag de kamer indeling regelen en zorg dat Madelon naast mijn kamer komt te liggen, ze moet dan dezelfde badkamer gebruiken. Als ik de planning klaar heb denk ik na over waar ik nu in Godsnaam mee bezig ben, maar Madelon, die brengt mijn hoofd op hol. Voor de nieuwsbrief over de reis zoek ik wat schoolfoto’s en steeds valt mijn oog op Madelon, die in die jaren steeds aantrekkelijker is geworden. Als ik foto’s zie van de sportdag, zie ik, het was me nooit eerder opgevallen, Madelon net op dat moment bukken. En als vanzelf vergroot ik de foto iets en zie dat Madelon onder haar tennisrokje alleen een piepklein stringetje draagt. Ik had haar toen nog voor degelijk gehouden, maar dat was dus een vergissing, en nu, nu draagt ze kleding die haar figuur en charme perfect accentueren.

De volgende dag leg ik de leerlingen de indeling voor, net zoals Eline, John en Nienke in hun klas zullen doen. Overal hoor ik gemopper, ik wil niet bij haar, niet bij hem, waarom niet bij haar, niet bij hem, zij heeft wel haar vriendin bij zich. En het gezeur gaat lang door, enige die stil is is Madelon, zij is één van de weinige die wel tevreden is. We beginnen met de les, Madelon heeft haar huiswerk piekfijn voor elkaar, als enige, compleet foutloos, wat is die meid slim. Als de les is afgelopen staan de leerlingen op en lopen de klas uit, ik kijk de leerlingen nog even na, de jeans van Madelon is zo strak dat ik duidelijk kan zien dat ze geen slip draagt, de hakjes die ze erbij draagt maken haar net iets groter, iets groter dan de 1,55 / 1,60 die ze waarschijnlijk is. En de strakke top laat haar groeiende borsten mooi uitkomen, haar haren in een nonchalante staart geven haar iets uitdagends. Ik zie de jongens expres wachten om achter Madelon aan te lopen. Wat ik volledig snap.

De tijd vliegt en nog drie dagen en de reis gaat beginnen. Ik kan niet wachten, nog nooit was ik zo enthousiast. Een reis met Eline en Nienke, de twee juffen die absoluut behoren tot de knapste leraressen en waar ik me het meest op verheug, de dagen samen met Madelon, als is het met meerdere klassen, ik zal wel echt dichtbij die duivelse meid zijn.

In mijn skinny jeans zit ik in de klas als meester Patrick de kamerindeling van de schoolreis begint uit te leggen. Zelden heb ik zoveel ontevreden mensen bij elkaar meegemaakt. Iedereen klaagt volgens mij wil. Met wie ik de kamer in Berlijn deel, maakt me niets uit. Het enige dat voor mij van belang is, is dat zijn kamer naast die van mij is. En met de overige aanwezige docenten is dat waarschijnlijk ook het dichtst bij hem dat ik kan slapen. Spannend…
Al voelt het voor hem waarschijnlijk veel meer als een verplichting dan als een leuk uitstapje van school. Ik speel wat met de lange vlecht in mijn haar en betrap me er op dat ik soms wat op het puntje van mijn pen zit te sabbelen. Ik voel me onrustig. Nee, opgewonden, opnieuw, net zoals gisteren. Als ik na afloop van de les het lokaal verlaat, voel ik me bekeken. Ogen volgen mijn loopje en zijn gefixeerd op mijn kont. Vast en zeker heeft die skinny jeans en het stringetje eronder daar aan bijgedragen. Mijn moeder moedigt het niet echt aan dat ik strings draag, maar ze begrijpt de jeugd van tegenwoordig gelukkig goed genoeg om er verder geen punt van te maken. Maar dit is wel mijn strakste broek die ik heb, vandaar het stringetje eronder, wat ten minste de illusie wekt dat ik er gewoon “commando” onder ben. Wanneer ik plots omkijk, zie ik een aantal van de jongens rood kleuren. Ik heb ze betrapt op het bestuderen van mijn billen. Ik ben klein van stuk, waarschijnlijk de kleinste van de klas, maar mijn hakjes laten me gelukkig wel wat groter lijken. Als ik snel even langs de jongens kijk, zie ik meester Patrick achter zijn bureau staan en ook hij kijkt naar mij. Maar hij mag het. Zo lang en zo vaak hij wil. En dan het liefst van heel dicht bij. En zonder kleren aan…
Zonder het te weten en zonder er wat voor te doen, heeft de man mij in zijn greep. Als ik weer thuis ben, verloopt de rest van de middag en de avond hetzelfde als de dag ervoor. Douchen voor het eten, huiswerk na het eten en dan vanaf bed wat bingewatchen om uiteindelijk liggen op een knuffel met mezelf te spelen, terwijl ik aan meester Patrick denk. Dit gaat zo een tijdje door en mijn verlangens nemen alleen maar toe. Op het laatst, de week voor de reis naar Berlijn, vinger ik mezelf dagelijks voor het slapen gaan. En soms ook nog ´s nachts als ik weer wakker ben geworden. Ik ben heel erg onrustig. En heel erg nerveus. Want wat nou als meester Patrick mij lang niet zo leuk of interessant vindt als ik hem? Ik wil er niet aan denken.

“Heeft u ook zo´n zin in de reis?”, vraag ik hem na afloop van de laatste les Nederlands voordat we zondag met de bus naar Berlijn vertrekken. “Jazeker Madelon. Berlijn is echt een hele mooie stad. Misschien niet zo romantisch als Parijs, maar zeker de moeite de waard. Met heel veel moderne geschiedenis door de oorlog natuurlijk”, zegt hij goed gehumeurd. Ah, Parijs… de stad van de liefde… Hij en ik… Hmm, ik loop weer eens te hard van stapel…
“Ik heb er anders ook heel veel zin in. Ik zie alleen op tegen de busreis, want ik ben wagenziek…”, zeg ik. Het is helemaal niet zo, maar ik vul het standaard op de formulieren in. Of ik kan vervolgens net doen alsof ik me groot weet te houden en ergens anders in een bus kan gaan zitten, of ik doe net alsof ik echt ziek ben en mag dan lekker voorin zitten. “Oh, da´s toevallig. Daar heb ik ook vaak last van. Zeker in een bus”, reageert hij verrast. Inderdaad… toevallig… Of misschien toch niet helemaal toevallig... Want het gerucht dat hij niet tegen busreizen kon, ging al wat langer rond inde wandelgangen, wat voor mij alleen maar een extra reden was om ook net te doen alsof ik ook wagenziek zou zijn.
“Misschien kunnen we elkaar als lotgenoten wat steunen onderweg?”, stel ik lachend voor, “samen voorin de bus zitten misschien? Kunnen we gezellig samen kotsen in een papieren zakje”. Meester Patrick kan er wel om lachen. Maar ik meende het wel, van dat samen voorin zitten dan. Want dichterbij hem zal ik voorlopig niet komen denk ik.

Madelon laat me even weer herinneren waarom ik zo’n hekel heb aan busreizen. Gelukkig heb ik nog een CHPN bandje liggen die ik standaard draag in de bus. Ik heb altijd een aantal op voorraad. Zondag, de dag dat ik normaal gesproken heerlijk rustig aan doe, uitslapen tot een uur of 9, douchen, aankleden, joggen, douchen, ontbijten en dan mijn favoriete bezigheid, lezen, ik kan urenlang verzonken zijn in boeken. Voor Berlijn heb ik meerdere boeken mee, maar ik hoop, misschien tegen beter weten in, want wat moet zo’n knappe meid met een oudere man, wat tijd met Madelon door te brengen, we hebben iedere dag meerdere uren vrije tijd en de avonden, op de eerste na, ook steeds vrij. Bij de bus zie ik Madelon staan, de dames Eline en Nienke zijn al bezig de bus in te delen, “Pat, jij op de eerste rij maar weer? Er is een extra chauffeur mee, dus de reisleider stoel is helaas bezet, of hij koet tussen de leerlingen?”, zegt de knappe Eline, ik heb zo het vermoeden dat zij het oogje op iemand heeft, ze is bi sexueel, en qua kleding laat ze duidelijk merken wat de intenties voor deze reis zijn, Nienke is al even aantrekkelijk en uitdagend gekleed. Ik speur even waar ze naar kijken en de ogen kruizen……..nee nee nee….MADELON! Die dames hebben toch niet hun zinnen gezet op mijn…..even moet ik mijn gedachten weer ordenen, Madelon is niet van mij, ze is van niemand. Zij kiest zelf. Maar tegen deze twee dames, dat is een haast mission impossible. “Ja, graag eerste rij, dankje. En, zou je Madelon naast me kunnen zetten? Ze wordt wagenziek, staat op jullie lijst?”, zeg ik snel, ik kijk hun even aan en gluur snel op het papier. De blikken spreken boekdelen. Ja, duidelijk, Madelon is hun doel! Op het papier staat Madelon op de bank pal voor Eline en Nienke. “Ooooh, ja, sorry, helemaal over het hoofd gezien, ja natuurlijk Pat, maar vind je dat niet vervelend? Naast een leerling, kan haar ook op de bank achter de chauffeur zetten, ga ik even wat schuiven…wacht…die daar en dan..”, zegt Nienke, ik onderbreek hun gelijk en roep:”Madelon, kom eens, zeg is het een probleem voor jou of vind je het vervelend om naast mij te zitten tijdens de reis, want wagenziekte is het best om vooraan te zitten.”, Madelon bloost en stottert:”nee hoor, is….goed”. De jongens balen als een stekker, die zien Madelon liever achter in de bus, en liever nog bij hun op een kamer straks. Maar goed, daar kan ik weinig aan stoppen, willen ze wat dan gaat het gebeuren, helaas.

De bus begint, ik pak een extra CHPN bandje en geef hem aan Madelon. “Wat is dat meneer?”, vraagt Madelon, haar stem, het is alsof ze zingt, zo zacht en lief is haar stem. “Een CHPN bandje, het is een Anti Wagenziek Bandjes. Polsbandjes tegen autoziekte, Deze bandjes zijn gemaakt van zacht materiaal dat je maximaal comfort biedt. Ze voorkomen wagenziekte en zorgen ervoor dat je als je wilt, lekker kunt slapen in de bus. Als de bus een half uur onderweg is, begint Madelon voorzichtig, eerst wat stotterend te praten, maar naarmate we verder rijden worden de gesprekken meer samenhangend en vloeiender. “Wil je thee?”, vraag ik. Ze kijkt me aan. “Nee, ik heb chocomelk bij me.”, zegt Madelon. Ik glimlach, wat ik zie is dat ze gelijk kleurt. “Nee, toch maar thee, meid, chocolademelk is wat vetter, voor wagenziekte helpt gember, dus ik heb gemberthee, beetje bijzondere smaak, maar met honing is het heerlijk, hier probeer maar.”, ik geef haar mijn kopje en zie dat ze een kort jurkje aanheeft, het was me tot nu niet opgevallen, maar zie, je maakt me gelijk gek daarmee, jarretels. Voor een jonge meid is dit wel heel bijzonder, maar mij hoor je niet klagen. Deze meid weer precies hoe ze zichzelf nog aantrekkelijker kan maken. De bus moet op het moment dat Madelon de beker aanneemt even manoeuvreren door een auto die afsnijdt. Op dat moment knoeit Madelon thee op jij broek, onbedoeld natuurlijk, maar het gebeurd wel. Even mopper ik dat het heeft is. Uit reflex strijken we allebei de thee weg. Alleen, het is mijn kruis, onze handen raken elkaar, wat al een elektrische schok geeft, maar door Madelon was mijn pik al keihard, volgens vele bedpartners ben ik nou niet bepaald gemiddeld geschapen en ook niet klein, dus de kans dat Madelon het heeft gemist is uitermate klein. Ik schrik, Madelon kleurt. Madelon pakt gelijk het k initiatief weer en begint weer over school.

Madelon laat me even weer herinneren waarom ik zo’n hekel heb aan busreizen. Gelukkig heb ik nog een CHPN bandje liggen die ik standaard draag in de bus. Ik heb altijd een aantal op voorraad. Zondag, de dag dat ik normaal gesproken heerlijk rustig aan doe, uitslapen tot een uur of 9, douchen, aankleden, joggen, douchen, ontbijten en dan mijn favoriete bezigheid, lezen, ik kan urenlang verzonken zijn in boeken. Voor Berlijn heb ik meerdere boeken mee, maar ik hoop, misschien tegen beter weten in, want wat moet zo’n knappe meid met een oudere man, wat tijd met Madelon door te brengen, we hebben iedere dag meerdere uren vrije tijd en de avonden, op de eerste na, ook steeds vrij. Bij de bus zie ik Madelon staan, de dames Eline en Nienke zijn al bezig de bus in te delen, “Pat, jij op de eerste rij maar weer? Er is een extra chauffeur mee, dus de reisleider stoel is helaas bezet, of hij koet tussen de leerlingen?”, zegt de knappe Eline, ik heb zo het vermoeden dat zij het oogje op iemand heeft, ze is bi sexueel, en qua kleding laat ze duidelijk merken wat de intenties voor deze reis zijn, Nienke is al even aantrekkelijk en uitdagend gekleed. Ik speur even waar ze naar kijken en de ogen kruizen……..nee nee nee….MADELON! Die dames hebben toch niet hun zinnen gezet op mijn…..even moet ik mijn gedachten weer ordenen, Madelon is niet van mij, ze is van niemand. Zij kiest zelf. Maar tegen deze twee dames, dat is een haast mission impossible. “Ja, graag eerste rij, dankje. En, zou je Madelon naast me kunnen zetten? Ze wordt wagenziek, staat op jullie lijst?”, zeg ik snel, ik kijk hun even aan en gluur snel op het papier. De blikken spreken boekdelen. Ja, duidelijk, Madelon is hun doel! Op het papier staat Madelon op de bank pal voor Eline en Nienke. “Ooooh, ja, sorry, helemaal over het hoofd gezien, ja natuurlijk Pat, maar vind je dat niet vervelend? Naast een leerling, kan haar ook op de bank achter de chauffeur zetten, ga ik even wat schuiven…wacht…die daar en dan..”, zegt Nienke, ik onderbreek hun gelijk en roep:”Madelon, kom eens, zeg is het een probleem voor jou of vind je het vervelend om naast mij te zitten tijdens de reis, want wagenziekte is het best om vooraan te zitten.”, Madelon bloost en stottert:”nee hoor, is….goed”. De jongens balen als een stekker, die zien Madelon liever achter in de bus, en liever nog bij hun op een kamer straks. Maar goed, daar kan ik weinig aan stoppen, willen ze wat dan gaat het gebeuren, helaas.

De bus begint, ik pak een extra CHPN bandje en geef hem aan Madelon. “Wat is dat meneer?”, vraagt Madelon, haar stem, het is alsof ze zingt, zo zacht en lief is haar stem. “Een CHPN bandje, het is een Anti Wagenziek Bandjes. Polsbandjes tegen autoziekte, Deze bandjes zijn gemaakt van zacht materiaal dat je maximaal comfort biedt. Ze voorkomen wagenziekte en zorgen ervoor dat je als je wilt, lekker kunt slapen in de bus. Als de bus een half uur onderweg is, begint Madelon voorzichtig, eerst wat stotterend te praten, maar naarmate we verder rijden worden de gesprekken meer samenhangend en vloeiender. “Wil je thee?”, vraag ik. Ze kijkt me aan. “Nee, ik heb chocomelk bij me.”, zegt Madelon. Ik glimlach, wat ik zie is dat ze gelijk kleurt. “Nee, toch maar thee, meid, chocolademelk is wat vetter, voor wagenziekte helpt gember, dus ik heb gemberthee, beetje bijzondere smaak, maar met honing is het heerlijk, hier probeer maar.”, ik geef haar mijn kopje en zie dat ze een kort jurkje aanheeft, het was me tot nu niet opgevallen, maar zie, je maakt me gelijk gek daarmee, jarretels. Voor een jonge meid is dit wel heel bijzonder, maar mij hoor je niet klagen. Deze meid weer precies hoe ze zichzelf nog aantrekkelijker kan maken. De bus moet op het moment dat Madelon de beker aanneemt even manoeuvreren door een auto die afsnijdt. Op dat moment knoeit Madelon thee op jij broek, onbedoeld natuurlijk, maar het gebeurd wel. Even mopper ik dat het heeft is. Uit reflex strijken we allebei de thee weg. Alleen, het is mijn kruis, onze handen raken elkaar, wat al een elektrische schok geeft, maar door Madelon was mijn pik al keihard, volgens vele bedpartners ben ik nou niet bepaald gemiddeld geschapen en ook niet klein, dus de kans dat Madelon het heeft gemist is uitermate klein. Ik schrik, Madelon kleurt. Madelon pakt gelijk het k initiatief weer en begint weer over school.

Verdomme! Die klojo, Eline en ik hadden het perfect gepland, Madelon pal voor ons, konden we lekker 9 uur langbenigen van die mooie meid, maar nee, Patrick moet weer roet in het eten gooien, bedankt! Madelon schikt zich maar weer, weet zeker dat die meid liever bij ons was, maar goed. Berlijn is mooi, prachtige historie en daar krijgen Eline en ik vast en zeker wel de kans voor wat kwaliteit tijd met Madelon. Ze heeft geen interesse in jongens die valt ze zeker weten op meiden en wie kan haar beter in de liefde van de vrouw introduceren dan wij. De speeltjes liggen al klaar. Alleen jammer dat Patrick de indeling heeft gemaakt. Tijd voor wat snoepjes uitdelen, te beginnen bij het lekkerste snoepje van de hele school.

“Madelon, jij ook een snoepje? Is goed tegen wagenziekte”, vraag ik. “Nee, bedankt mevrouw, ik kreeg net een pepermuntje van meneer Patrick, ik mag geen vette, zware of zure snacks tijdens de rit, omdat deze de misselijkheid kunnen verergeren“, zegt Madelon. Mopperend loop ik naar de volgende bank, als ik rond ben ga ik weer zitten naast Eline. “Die Patrick is te dichtbij, beide hebben wagenziekte, dus hij weet te goed wat goed en slecht is, we moeten wachten tot Berlijn!”, fluister ik.

Na wat kortstondig gesteggel over wie waar moest gaan zitten, heb ik mooi mijn zin gekregen: ik zit helemaal voorin naast meester Patrick. In mijn ogen is dit gewoon de allerbeste plek in de bus. Al had samen met hem helemaal achterin misschien nog wel beter geweest, hihihi… Maar ja, als je wagenziek bent, dan is schijnt voorin zitten nu eenmaal beter te zijn. Eindelijk zit iedereen op z´n plaats, is iedereen op aanwezigheid geteld en vertrekken we. Voor ons ligt een busreis van 8 uur, met slechts 1 stop. Een plaspauze en om even de benen te strekken en een chauffeurswissel. 8 uur lang zal ik moeten doen alsof ik last van wagenziekte heb. Geen gemakkelijk opgave, maar voor deze plek, naast meester Patrick, heb dat maar wat graag over. Ik krijg van hem een polsbandje tegen wagenziekte, wat in mijn geval uiteraard heel goed werkt, hihihi.
Ik heb er zo naar uitgekeken om al die tijd naast hem te kunnen zitten, maar nu eenmaal zover is, sla ik compleet dicht. Ik hakkel en stotter als een verliefde puber die haar “crush” voor het eerst ontmoet. Maar dat is ook eigenlijk wel de huidige situatie natuurlijk.
Uiteindelijk verdwijnen de ergste zenuwen en kan ik ook gewoon een gesprek met hem aan gaan. Oh, wat wil ik hem graag vragen hoe zijn vrouw of vriendin het vindt dat hij met zo´n groep leerlingen naar een stad als Berlijn gaat. Niet dat haar mening me echt interesseert, maar dan weet ik ten minste of meester Patrick een relatie heeft of niet. Maar daar heb ik het lef niet voor. Nu nog niet in elk geval, misschien over een paar uur wel.
“Wil je thee?”, vraagt hij als we al in Duitsland rijden. Ik zeg dat ik zelf chocomelk bij me heb, maar volgens meester Patrick is thee juist veel beter als je last wagenziekte hebt. Nou, als jij dat zegt, dan geloof ik dat meteen. Gemberthee met honing. Lijkt me niet echt lekker, maar ik moet de schijn ophouden, dus speel het spelletje mee. Hij lacht vriendelijk als hij me de thee geeft en ik voel me hevig blozen van zijn warme lieve lach. Oh, wat een mooie man is het toch. En hij zo lief voor me. Als ik het kopje wil aanpakken, zie ik zijn ogen even groter worden. Zou hij nu pas echt voor het eerst mijn benen zien? Hevig blozen pak ik het kopje aan en kijk zo onopvallend mogelijk wat omlaag. Mijn jurkje is wat omhoog gekropen en laat veel been zien. Iets teveel misschien zelfs, al had ik het allemaal wel speciaal voor hem aangetrokken. Ik weet dat hij de bovenrand van mijn kousen nu zelfs kan zien. En de clipjes en een stukje van de bandjes van mijn jarretels.
Het salaris van mijn bijbaantje in de supermarkt is beslist geen vetpot, maar het had me in staat gesteld om nog twee mooie setjes voor deze reis te kopen. En een nieuw badpak, voor als we konden gaan zwemmen. De verkoopster had niet eens verbaasd gereageerd toen ik juist een setje met jarretels wilde. Misschien zag ik er in haar ogen veel ouder uit dan ik werkelijk was. Of was ze gewoon allang blij dat ze die dag nog wat kon verkopen. Mijn moeder is al geen voorstander van strings bij mij, dus laat staan hoe ze zou reageren op jarretels. De kousen die ik aanhad daar was ze eigenlijk al op tegen, maar dat zag e nog net door de vingers. Gelukkig was mijn jurkje net lang genoeg om de bovenkant van de kousen en de jarretels te verbergen. Die moest voorlopig nog wel een paar maanden goed verborgen blijven. Voor mijn moeder dan. Niet voor meester Patrick. Want die zag ze nu juist wel en hij reageerde precies zoals ik had verwacht. Hij genoot, hij vond het mooi en kon het waarderen, al probeerde hij dat allemaal juist zo goed mogelijk te verbergen.
Als ik net een slok wil nemen, maakt de bus opeens een onverwachte beweging, mors ik de thee op zijn broek. Even moppert meester Patrick dat het heet is. Maar daar kan ik toch niets aan doen? Hij heeft me die thee zelf gegeven. En koude thee is al helemaal niet lekker. Maar ik schrik van zijn reactie en in een reflex proberen we allebei de thee weg te vegen. Ik wil niet dat ´ie zich door mijn schuld verbrand. Zonder er verder bij na te denken, veeg ik zijn broek, vlak bij zijn kruis. Alsof dat de hete thee zou wegnemen…
Bij zijn kruis raken onze handen elkaar. Ik kan mij niet herinneren dat wij elkaar ooit werkelijk aangeraakt hadden, op welke manier dan ook. Het zou dat schokje dat ik voelde, zomaar kunnen verklaren. En ik voelde niet alleen zijn hand, dat weet ik zeker. Volgens mij voelde ik ook zijn penis onder de natte stof zijn broek. Maar als dat zo is, dan is die wel heel erg hard. En heel groot. Groter dan die van de jongen die mij had ontmaagd in elk geval. Maar het kan toch haast niet, dat ik dát voelde? Het moet haast wel iets anders zijn geweest. Denk ik.
We schrikken er allebei van en mijn gezicht kan haast niet roder kleuren, zo erg schaam ik mij. Ik begin snel weer over school te praten om het voorval maar te vergeten. Maar wat ik meende te voelen, laat zich niet zo eenvoudig vergeten.

“Madelon, jij ook een snoepje? Is goed tegen wagenziekte”, vraag juffrouw Nienke opeens achter me. “Nee, bedankt mevrouw, ik kreeg net een pepermuntje van meneer Patrick. Ik mag geen vette, zware of zure snacks tijdens de rit, omdat deze de misselijkheid kunnen verergeren“, zegt Madelon. Ik wil natuurlijk heel graag wel wat zoetigheid, maar ik moet de schijn ophouden en sla het snoepje vriendelijk af.
Als juf Nienke ook snoep aan mijn klasgenoten heeft uitgedeeld, kom ze weer achter ons zitten, naast juf Eline. Ze klinkt wat mopperig als ze weer naast Eline gaat zitten en mijn rugleuning daarbij flink schudt. Het is maar goed dat ik nu geen hete thee meer in mijn handen heb, hahaha.
Eline en Nienke fluisteren was achter ons. Ik hoor “Patrick”, “dichtbij”, “wachten” en “Berlijn”, maar door de muziek en het geklets in de bus, kan ik verder niet horen waar het over gaat.
´Als het maar niet over ons gaat? Ze zouden toch niets vermoeden?´, vraag ik me af en knoop weer een gesprekje met meester Patrick aan.
Achter mij krijgt juf Nienke een hoestbui, die maar niet over lijkt te willen gaan. Ik hoor haar wat drinken, maar het hoesten gaat niet over. Ik zoek in mijn tas en pak er een doosje Ricola uit. “Wilt u er hier een van. Ze helpen super tegen zulke hoestbuien”, zeg ik behulpzaam tegen juffrouw Nienke. Ik heb haar vroeger zelf ook als lerares gehad, maar nu niet meer, omdat haar vak niet in mijn studiekeuze zit. Juf Eline heb ik nog wel, voor Duits. Die schijnt volgens sommigen trouwens pot te zijn, hihihi…
Maar verder een leuke en aardige vrouw hoor. En ze geeft gewoon goed les. Juffrouw Nienke is wel knapper vind ik. Voor wat het waard is natuurlijk, want ik val op mannen en niet op vrouwen. Maar áls ik op vrouwen had gevallen, dan denk ik wel op een vrouw als juffrouw Nienke. “Neem maar hoor juf. Ze helpen écht”, zeg ik en geef haar het doosje. Mijn borsten leunen wat op de hoofdsteun van mijn stoel, terwijl ik op mijn knieën achterstevoren op mijn stoel zit en juf Nienke het doos geef.
In eerste instantie heb ik niet eens door wat ik in mijn jurkje allemaal laat zien. Veel te veel bovenbeen aan meester Patrick en diepe spleet tussen mijn borsten aan juf Nienke en juf Eline. Dat meester Patrick mijn been kan zien, zelfs zoveel daarvan, dat vind ik niet zo erg. Want misschien komt dat nog van pas als we over ongeveer een uur onze enige stop hebben. Nee, ik heb er meer moeite mee met wat ik de twee juffen achter mij toon: de inkijk in mijn jurkje.
“Dank je wel Madelon”, zegt juf Nienke zacht en vriendelijk en stopt de Ricola in haar mond. “U ook, juf Eline?”, vraag ik mijn lerares Duits. “Nee dank je. Ik hou van hele andere snoepjes”, lach ze al even vriendelijk.
Vreemd genoeg keken de vrouwen me net niet eens bijzonder raar aan. Waar de meeste meiden van mijn leeftijd, zeker die uit mijn klas, me soms vol afgunst en jaloezie aan- of nakijken, hadden de juffen dat juist niet gedaan. Geen jaloezie of afgunst in hun ogen. Eerder… ehm… verbazing?
“U ook eentje?”, vraag ik meester Patrick als ik weer recht naast hem zit. “Oh, eentje kan geen kwaad”, zeg hij opgewekt en pak er eentje uit het doosje. “Meer mag ook hoor. Je mag m´n hele doosje hebben hoor”, zeg ik. En schiet een paar tellen later keihard in de lach als ik me realiseer hoe dat geklonken moet hebben.
Achter mij hoor ik juf Nienke en juf Eline weer met elkaar smoezen. Het zal me niet eens verbazen als die twee hun zinnen ook op “mijn” meester hebben gezet. Het zijn leuke vrouwen, vooral Nienke is erg aantrekkelijk, en zijn natuurlijk veel meer van zijn leeftijd dan ik. Ik ben nog hartstikke jong vergeleken met hen, veel te jong voor een echte man als meester Patrick.
Gelukkig mogen de leraren en leraressen ook niet gemengd slapen. John en Patrick delen een kamer, naast die van mij (dus nou alleen meester John nog zien te ditchen…) en schuin tegenover mij is de kamer van Eline en Nienke. Voor mij als meisje is die kamer natuurlijk veel gemakkelijk te betreden. Ik heb geen excuus nodig om daar naar binnen te willen gaan als ze er zijn… De kamer van John en Patrick binnen gaan is voor een meisje natuurlijk veel lastiger.
´Maar waarom denk ik er opeens over na om de kamer van juf Nienke binnen te willen gaan? Ik heb daar toch niets te zoeken?´, vraag ik me peinzend af. “Madelon, kom je? We hebben pauze”, wekt de warme stem van meester Patrick me dan opeens uit mijn gedachten. “Ja, ik kom meester”, roep ik enthousiast terug. Iets te enthousiast misschien wel en schiet weer keihard in de lach. Ook dit kwam weer zo ongelukkig uit mijn mond…

Verdomme! Die klojo, Eline en ik hadden het perfect gepland, Madelon pal voor ons, konden we lekker 9 uur langbenigen van die mooie meid, maar nee, Patrick moet weer roet in het eten gooien, bedankt! Madelon schikt zich maar weer, weet zeker dat die meid liever bij ons was, maar goed. Berlijn is mooi, prachtige historie en daar krijgen Eline en ik vast en zeker wel de kans voor wat kwaliteit tijd met Madelon. Ze heeft geen interesse in jongens die valt ze zeker weten op meiden en wie kan haar beter in de liefde van de vrouw introduceren dan wij. De speeltjes liggen al klaar. Alleen jammer dat Patrick de indeling heeft gemaakt. Tijd voor wat snoepjes uitdelen, te beginnen bij het lekkerste snoepje van de hele school.

“Madelon, jij ook een snoepje? Is goed tegen wagenziekte”, vraag ik. “Nee, bedankt mevrouw, ik kreeg net een pepermuntje van meneer Patrick, ik mag geen vette, zware of zure snacks tijdens de rit, omdat deze de misselijkheid kunnen verergeren“, zegt Madelon. Mopperend loop ik naar de volgende bank, als ik rond ben ga ik weer zitten naast Eline. “Die Patrick is te dichtbij, beide hebben wagenziekte, dus hij weet te goed wat goed en slecht is, we moeten wachten tot Berlijn!”, fluister ik.

Nienke, volgens mij heb je jouw bijdrage dubbel geplaatst, groetjes Patrick

Madelon geeft Nienke een snoepje, ze zit op haar knieën en ik kan haar schitterende billen zien, ze draagt een string en wat voor één. Ik kan niet herinneren ooit zulke mooie billen te hebben gezien. Mijn gedachten slaan op hol. Pas als Madelon weer naast me zit en praat over haar dagelijkse dingetjes, wat is dit toch een heerlijke meid. Jeugdig, slim, aantrekkelijk en lief. We hebben onze eerste en enige stop. “Madelon, kom je? We hebben pauze”, Madelon lijkt plots diep in gedachten. “Ja, ik kom meester”, roept Madelon enthousiast terug en ze schiet weer keihard in de lach. En die lach is aanstekelijk en maakt iedereen gelijk blij. Ik haal even snel een koffie bij de pompstation en vraag Nienke en Eline ook of ze iets willen drinken, dat geeft me een excuus om Madelon ook te trakteren, ik kom terug met heerlijke koffie, zwart zoals ik het liefst drink en voor Madelon fuze tea, perzik, zoals ze altijd op school drinkt. Pas als ik het haar geef bedenk ik me dat dit misschien wel opvalt bij Eline en Nienke. “Hé, mijn lievelingsdrinken”, zegt Madelon. Eline kijkt me aan. “Ja, drinken niet alle jongeren dat? ten minste dat dacht ik”, probeer ik me eruit te redden. John is druk aan de telefoon en zien we de hele tijd niet. Hij komt er eindelijk aan, ik vraag wat hij steeds aan het doen is. “Ja sorry maatje, maar slapen met anderen dan Anja kan ik niet, dus ik probeer steeds een kamer te roggelen en dat is nu eindelijk gelukt, je zult alleen moeten slapen jongen.”, zegt John, ik kijk onopvallend opgelucht naar Madelon, want dat geeft wat ruimte. Verbeeld ik het me of begint Madelon ook te grijnzen.

We stappen weer in de bus, ik loop direct achter Madelon en krijg weer zicht op haar perfecte achterwerk. Ik hoop niet dat als ik ga zitten Madelon kijkt naar mijn kruis, misschien had ik voor haar aan moeten lopen, niet echt slim van mij, maar die meid maakt me compleet gek. We rijden heerlijk door en Madelon is wat stilletjes, wat mij de gelegenheid geeft na te denken hoe ik die meid opmijn kamer krijg.

Als we uit de bus zijn, haalt meester Patrick even snel een koffie en ander drinken voor ons. En ons is dan juf Nienke, juf Eline en ik. Ons clubje van vier: drie docenten en een leerlinge. “Is het een beetje uit te houden, naast hem? Of word je al gek?”, vragen mijn twee beste vriendinnen Naomi en Kim als ze even bij ons komen staan. We zijn eigenlijk altijd met z´n drieën, wat soms wel lastig is. Maar nu ik ben afgevallen voor een zitplaats, kunnen ze samen gezellig achterin bij de jongens naast elkaar zitten. Maar ik heb nog altijd de een na beste plek in de bus. Want de allerbeste plek is toch wel de stoel naast me, bij meester Patrick op schoot… Naomi en Kim weten helemaal niets van mijn crush voor de leraar. Sommige dingen hou ik zelfs voor mijn beste vriendinnen geheim. En dit is er dus een van. ´Hé, hem heeft een naam hoor: Patrick!´, denk ik even, maar hou mijn mond. Ik reageer dan ook niet overdreven enthousiast wanneer ze me er naar vragen. Maar wat ik voelde bij het morsen van de thee over zijn schoot… Dat spookt nog steeds door mijn hoofd. En ja, de eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik inderdaad al gek word. Maar dan wel van verlangen naar Patrick!

“Hé, mijn lievelingsdrinken”, zeg ik wanneer Patrick met twee koffie, een cola en een fuze tea perzik, terugkomt. Eline kijkt hem bedenkelijk aan, alsof ze zich afvraagt hoe hij kon weten dat juist dit mijn lievelingsdrinken was. “Ja, drinken niet alle jongeren dat? Ten minste dat dacht ik”, legt hij haar uit.
“Dus jij houd wel van een perzik, Madelon?”, vraagt juf Nienke me dan een beetje lachend. Ik heb geen idee waarom ze het me vraagt, maar ik knik maar. “Oh jawel hoor”, zeg ik onwetend. “D´r gaat inderdaad niets boven een zoete sappige perzik. Nietwaar Elise?”, merkt juf Nienke op en nu knikt juf Elise een beetje blozend.
“Lekker?”, vraagt Patrick me als ik net een slok neem. “Hm hm”, mummel ik knikkend. Natuurlijk hoeft hij deze vraag helemaal niet te stellen, want dit ik zei al dat het mijn lievelingsdrinken is, dus ja, dan vind ik het automatisch toch lekker? “Maar die van Stëlz vind ik nog lekkerder”, zeg ik. “Stëlz? Wat is dat nou weer voor iets?, vraag juf Nienke. “Dat is ook een soort fuze tea, maar dan met een beetje alcohol er door”, leg ik haar uit. “Maar dat mag jij toch nog helemaal niet drinken? Wat vinden je ouders daarvan? Of weten ze het niet?”, bemoeid Elise zich opeens ook met het gesprek. “Jawel hoor, die weten het. Die kopen het soms ook voor me. Maar ik drink het echt maar heel soms hoor. En dan maar 1 of soms 2. Soms met een verjaardag. Of met kerst en oud&nieuw. Verder niet”, zeg ik ze gewoon heel eerlijk.

Dan komt meester John, die van Engels, even bij ons staan. Hij moet wat zeggen tegen meester Patrick. Doordat ze wat afgelegen staan en Nienke en Elise ook tegen me praten, kan ik slechts flarden van hun gesprek opvangen. Even kijk ik naar de twee leraren in gesprek. Dan kijkt Patrick opeens zeer direct naar mij. En het lijkt wel of hij opgelucht adem haalt opeens. Inmiddels ben ik ook ontspannen genoeg en genoeg aan zijn aanwezigheid gewend geraakt om niet weer meteen hevig te beginnen te blozen. In plaats daarvan geef ik hem een glimlach, een grijns meer, terug.
Het is weer tijd om in de bus te gaan. Juf Eline en Nienke gaan ons voor, daarachter ik en daar weer achter meester Patrick. En een stel ongeduldige jongens uit mijn klas daar weer achter. Ze proberen voor te dringen en als meester Patrick niet had ingegrepen, dan had ik met mijn gezicht tegen de billen van juf Nienke gezeten toen ze wilde instappen. De twee juffen gaan weer bijna helemaal vooraan op hun plek zitten, waarna Patrick en ik volgen en voor hen gaan zitten. Ik zit al op mijn plek en kijk even opzij naar Patrick. Ik heb niet veel ervaring met jongens en al helemaal niet met mannen, maar ik moet me wel heel sterk vergissen als ik niet de aftekening van zijn penis wat door zijn broek zag vormen. Het liefst zou ik mijn weer onopvallend op zijn schoot leggen om even te voelen of het klopt wat mijn ogen zagen. Maar dat durf ik niet. Niet voorin de volle bus ten minste.
“Waar ging dat over, met meester John?”, vraag ik hem heel zachtjes als we weer onderweg zijn. “John kan niet bij een ander dan zijn eigen vrouw op de kamer slapen zegt ´ie. Die heeft dus een eigen kamer geregeld in het hotel. Ik slaap dus helemaal alleen”, fluistert hij heel zacht in mijn oor. Ik moet het genot verbijten wanneer ik zijn warme adem langs mijn hals voel stromen. Het gevoel maakt me gek en maakt me week. ´Als je nog een slapie nodig hebt, dan hou ik me aanbevolen hoor schatje´, denk ik alleen maar bij mezelf, maar durf het natuurlijk tegen hem te zeggen. Ik ben een tijdje wat stiller. Het gevoel van zijn adem langs mijn hals en de gedachte aan zijn penis, maken me te opgewonden om op dit moment te kunnen praten. Met meester John niet bij Patrick op de kamer, zou het in theorie iets gemakkelijker moeten zijn om die kamer stiekem te betreden. In theorie dan.
“Wil je misschien een spelletje spelen?”, vraagt Patrick na een tijdje. De enige spelletjes die ik wil spelen, met hem, zijn niet geschikt voor in een volle bus. “Nee dank u. Volgens mij werkt het bandje niet zo goed meer op dit moment”, lieg ik tegen hem. “Ik ga even wat proberen te slapen”, zeg ik en draai me beetje van hem weg. Met mijn hoodie tegen het raam als kussen, trek ik mijn been een klein beetje op. Ik toon hem weer wat meer been en kous. Spelen we toch nog een spelletje, hihihi…

“Wil je misschien een spelletje spelen?”, vraag ik al weer een tijdje rijden. De “Nee dank u. Volgens mij werkt het bandje niet zo goed meer op dit moment”, lieg ik tegen hem. “Ik ga even wat proberen te slapen”, zegt Madelon, met een lichte gaap. Ik kijk en mijn gedachten schieten alle kanten op, wat zou ik daar graag mijn zaad in spuiten, in dat heerlijk mondje en over haar perfect gezichtje. Madelon draait naar het raam en gebruikt haar hoodie als kussen tegen het raam. Ze trekt haar been een klein beetje op. Ik kijk daardoor tegen haar bovenbeen aan en zie een deel van haar bil en haar mooie jarretel. Ik denk dat die meid de komende dagen niet van plan is alleen te slapen, ik moet zorgen dat ik me niet te jaloers opstel. Want het kijken van die jonge pubers begint mij te irriteren, ik wil haar, maar die meid ziet zo’n oude man toch nooit zitten? Dat is alleen bij sterren zo. Als we Berlijn inrijden slaapt die meid nog steeds, maar goed ook, zo wordt ze ten minste niet wagenziek.

Als we bij het hotel aankomen slaapt die meid nog, ik laat John, Eline en Nienke de rest naar hun kamers gaan, wat ze met tegenzin doen. Als iedereen weg is til ik haar op, haar rokje is zo kort dat ik mijn hand op haar naakte bil leg, even heb ik het idee dat haar ademhaling even veranderd. Ik breng haar naar haar kamer, Eline ziet dat ze slaapt, ze loopt naar me toe, ze is 180 graden omgedraaid, van boos naar zorgzaam, ze streelt Madelon door het haar:”kom, leg der voorzichtig in bed.”, vervolgens roept ze de kamer genoot van Madelon. Ik loop door en hoor Eline zeggen dat Josee op een andere kamer komt te liggen. In ieder geval voor vannacht. Plots ziet de wereld er weer wat rooskleuriger uit. Madelon nestelt zich wat steviger tegen me aan. Maar door het draaien van haar glipt mijn pink tegen haar spleetje, ik heb moeite mijn pink niet in haar poes te laten glijden, maar merk wel dat ze kaal is of nog kaal. Ik gok dat ze haar poes goed verzorgd.

In de kamer leg ik haar op bed, dek haar toe en Eline en Nienke lopen net langs. “Als ze wagen ziek is of daar naweeën va; heeft is het misschien verstandiger om de ouders alvast te informeren. Om geen gezeur te krijgen. En als je dat doet, vraag gelijk toestemming om die tussendeur te openen. Dan kunnen we haar in de gaten houden. Vannacht kunnen wij wel op jouw kamer slapen, als je dat handiger vind.”, zegt Nienke. Ik schud dat dat niet nodig is. De open deur, ja, dat bevalt me wel. Maar tegen twee dames ben ik helaas niet opgewassen en voor ik het weet heb ik een bed erbij staan en slaap ik plots met twee, niet geheel onaantrekkelijke dames op de kamer, terwijl naast me juist de meid alleen slaapt die ik aantrekkelijker vind. Veel aantrekkelijker. Ik loop naar beneden om te bellen en ruik ongewild even aan mijn vinger, verbeelde ik het me of was ze toch echt wat nat. Ik schud weer mijn hoofd. Mijn fantasie zal wel met mij spelen. Ik krijg haar ouders aan de lijn en dan gaat er toch wat door mijn hoofd. Madelon is nog nooit wagenziek geweest. En ziek was ze ook nooit, buiten een stevige griep toen ze 7 was. Verbazingwekkend wat ik allemaal hoor. Die meid speelt met me. En ik dacht………bepaalde dingen zie ik numin ander perspectief, maar ik moet wel uitkijken, want wil ze mij, of Eline of de aantrekkelijke Nienke, die volgens geruchten een tong heeft die meiden binnen 45 een orgasme bezorgt waar ze twee dagen van moeten bijkomen, haar record ligt, geheel volgens geruchten op 21 seconden. Maar ze kan een orgasme ook steeds weer uitstellen, waarbij ze een record heeft van 1 uur en 49 minuten, naar verluidt heeft die meid nog steeds geen relatie omdat niemand haar zo kan bevredigen als Nienke. Maar één ding staat vast, Berlijn is nu in een compleet ander licht komen te staan. “Wat zeiden de ouders.”, vraagt Nienke. “Och, wat adviezen, geloof ik, deur open, paar keer controleren. Heeft ze vaker last van, morgen weer beter….misschien temperaturen, daar heb ik wel het juiste…eeeuh…thermometer voor.”, zeg ik, ik had bijna gezegd pik maar bepaalde dingen en weetjes die hou ik nog maar even voor mezelf, geheimpje tussen ouders en mij.

Ik lig wat weggedraaid met een wat opgetrokken been in de stoel naast Patrick met mijn hoofd op mijn hoodie tegen het raam van de bus. Hij mag gerust mijn been, mijn kous, de jarretels zien. Ik heb het per slot van rekening speciaal voor hem aangeschaft en vandaag voor hem aangetrokken. Hij mag me zien. Ik wil juist dat hij me ziet. Niemand die ooit kan beweren dat ik er niet alles aan heb gedaan om zijn aandacht maar te krijgen.
Ik wil niet slapen, ook al ben ik best moe. De laatste paar dagen sliep ik al slecht (oké, die arme knuffel van mij moest er regelmatig aan geloven), omdat ik met mijn gedachten alleen maar bij meester Patrick zat. En vannacht heb ik echt bijna helemaal niet geslapen. Mijn fantasieën hadden een loopje met me genomen. Waarschijnlijk ook zo bang dat alles waar ik op had gehoopt en me zoveel van had voorgesteld, op een complete mislukking zouden uitdraaien. Hoe dan ook, ook al wilde ik niet echt gaan slapen, nu ik hier lig, met alle indrukken en emoties als een loden last om mijn nek, voel ik me toch langzaam wegzakken. Het zachtjes hobbelen van de bus, het warme gevoel dat ondanks mijn behoorlijk blote benen, behaaglijk aanvoelt en de prangende ogen van meester Patrick op mijn been en heup, drijft me steeds verder weg van de werkelijkheid. Ik ben diep verzonken in gedachten, probeer alles emoties een plekje te geven. Vindt meester Patrick mij net zo leuk als ik heb hem? Zal er ooit iets gebeuren tussen ons? Iedere gezonde man komt wat ik draag toch kunnen waarderen? Maar ik ben nog zo jong. Te jong eigenlijk voor dit alles. Maar toch… De erectie die hij had… Op z´n zachts gezegd toch hoopvol. En dan juffrouw Nienke… Voor het eerst werd ik niet aangevallen om mijn uiterlijk door een andere vrouw. In tegendeel zelfs… Haar blik. Toen ze naar me keek. Waar keek ze eigenlijk naar op dat moment? Mijn gezicht bijna tegen haar billen toen we de bus weer instapte. Ze waren allemaal zo aardig voor me, zo behulpzaam en begripvol. Juf Elise, maar vooral meester Patrick en ook juf Nienke… Ik val niet op meisjes. Of vrouwen. Toch? Maar waarom denk ik er dan wel over na? Nee, ik val op jongens. Op mannen. Op een man als meester Patrick…
Ik voel mijn ogen zwaarder en zwaarder worden en de geluiden van de bus gaan over in een soort geroesemoes en verdwijnen steeds verder naar de achtergrond. Onbewust strelen mijn vingertoppen mijn andere pols. Ik voel het polsbandje tegen wagenziekte, nutteloos voor mij natuurlijk als iemand die daar helemaal geen last van heeft. Ik heb de schijn goed opgehouden en speel het spelletje goed genoeg mee. Niemand die doorheeft dat ik helemaal geen last van wagenziekte heb. Het heeft me de gewenste plek in de bus opgeleverd, naast de man van mijn dromen. Zo dichtbij en tegelijk zo ver weg… Dat meester Patrick zich zo om mij bekommerde, vulde mijn hart nog meer met warmte en verlangens. Hij is zo lief. Zo perfect. En ik wil hem zo graag. Maar waarom zie ik dan tegelijk ook steeds weer de ogen van juf Nienke voor me en haar warme lach als ik mijn ogen sluit???

´Hoe lang heb ik liggen slapen? Waar ben ik?´, word ik langzaam wakker. Ik lig in de armen van meester Patrick. Droom ik nog steeds? Nee, ik ben echt wakker. Meester Patrick draagt me naar mijn kamer. En ik hou me dan ook slapende, veilig in zijn sterkte armen. Als hij me over de drempel van de hotelkamer tilt, moet ik mijn best doen om mezelf niet te verraden. Natuurlijk mag hij dat, mij over de drempel tillen, over een aantal jaren, als we getrouwd zijn…
Patrick loopt de kamer in, ik beweeg wat. En hij kan het natuurlijk niet voorkomen dat zijn hand daarbij wat verder onder mijn jurkje komt. Ik voel iets heel voorzichtig tegen mijn poesje komen, tegen het kruis van mijn string. Een vinger van hem?
Dan legt hij me voorzichtig neer op het zachte bed. Ik voel een hand door mijn haren strijken, zorgzaam, geruststellend. Het is niet de hand van meester Patrick, die is grover. Het is een vrouwenhand vermoed ik. Die van Elise misschien wel. Of toch die van Nienke???

Het voorstel van juf Nienke om de tussendeur tussen mijn kamer en die van meester Patrick open te laten, bevalt me. Zeker omdat hij daar alleen ligt, en het hun beter lijkt dat José, mijn geplande kamergenootje, vannacht ergens anders slaapt. Het enige dat dit plannetje nu nog in duigen kan laten vallen, is het voorstel van Nienke om nu wel even mijn ouders in te lichten. Ik hoor meester Patrick weglopen. Die gaat mijn ouders bellen. Ik ben er bij. Mijn leugen komt nu uit! Ik hoor voetstappen op mijn kamer. Ik hou me slapend. Ik lig daar als Doornroosje op bed, gehuld in de aandacht van de twee leraressen. Ik hoor ze het idee bespreken om voor de zekerheid bij meester Patrick op de kamer te slapen. Natuurlijk was dat niet mijn idee over deze eerste nacht in Berlijn, maar wat kan ik er als schoolmeisje tegenin brengen. “Sommige meiden vragen er ook wel een beetje om hoor. Niet dat ik het goedpraat, maar toch”, hoor ik juf Eline zeggen. Ongetwijfeld dat het op mijn jarretels slaat. “Maar het staat d´r wel”, hoor ik juf Nienke tegen haar fluisteren. Weer zo lief van juf Nienke, om mij niet meteen aan te vallen…

Dan komt meester Patrick terug. Nu is mijn droom over. Mijn ouders hebben me verraden, dat weet ik zeker. “Wat zeiden de ouders”, hoor ik juf Nienke vragen. “Och, wat adviezen, geloof ik, deur open, paar keer controleren. Heeft ze vaker last van, morgen weer beter….misschien temperaturen, daar heb ik wel het juiste…eeeuh…thermometer voor”, hoor ik meester Patrick zeggen. Liegen! Meester Patrick staat gewoon glashard tegen Nienke en Eline te liegen. Hij nu toch moet weten dat ik helemaal geen last van wagenziekte heb en dat ik het maar speelde. Meester Patrick had me gemakkelijk kunnen verraden, maar kiest er toch voor om dat niet te doen. Sterker nog: hij speelt mijn spel zelfs met me mee en laat zijn twee vrouwelijke collega´s in de waan dat ik wagenziek ben. Even kan ik een glimlach niet onderdrukken. Ik doe net alsof ik nu langzaam wakker begin te worden. “Hè, waar ben ik?”, vraag ik langzaam en zogenaamd was gedesoriënteerd. Meteen neemt Patrick het woord en legt me uit wat er precies gebeurd is. “Ik kan mij niet herinneren dat ik het ooit zo heftig heb gehad”, stamel ik zogenaamd verbaasd, “zou het door dat polsbandje komen? Dat ik er misschien allergisch voor ben of zo?”. De twee juffen dragen enkele mogelijke oorzaken aan, waarbij mijn blik alleen maar op meester Patrick is gericht. Hij gaat me niet verraden, dat weet ik nu zeker. Als Nienke en Elise weglopen, geef ik hem een snelle knipoog zonder dat zij het zien. De schaakstukken zijn op het bord geplaatst. Het spel kan beginnen…

Ik probeer een verklaring te geven, Madelon reageert daarop, duidelijk een poging te redden wat er te redden valt “Ik kan mij niet herinneren dat ik het ooit zo heftig heb gehad”, reageert ze ogenschijnlijk echt verbaasd, waardoor zelfs ik weer twijfel, “zou het door dat polsbandje komen? Dat ik er misschien allergisch voor ben of zo?”. Eline en Nienke komen dan ook nog eens mogelijke oorzaken aan, ik merk dat de blik van Madelon op mij blijft gericht. Als Nienke en Elise weglopen, krijg ik een knipoog zonder dat mijn collega’s het zien. We maken ons maar klaar voor de avond tour. Ik kleed me om en ik scheer me nog even snel, in de spiegel zie ik hoe Madelon zich omkleedt, ze bukt voor over en ik heb zicht op wat ik misschien wel het meest perfecte en meest aantrekkelijke kontje ever zou noemen. Die meid is perfect, mijn gedachten slaan op hol en daardoor snij ik me bij het scheren. Even schreeuw ik, de pijn is kort, maar heftig, gekleed in een string en ongelofelijk sexy bh rent Madelon naar me toe en depot het bloed. Op dat moment komen Eline en Nienke ook net weer binnen. “Storen we?”, vraagt Nienke met een cynische maar ook dubbelzinnige toon. “Nee, jullie zeker niet!”, zegt Madelon, wat me opvalt in een duidelijke en stoere toon. Nu ben ík verward. Ik kan haar maar steeds niet goed peilen.

Als we in de bus zitten voor de City Tour, kijkt Madelon rond en luistert naar de gids die alle bezienswaardigheden met enthousiasme bespreekt. We komen aan bij de Fernsehenturm. De gids verteld over de DDR, de bijzonderheden, de snelheid van de lift, maar mij intrigeert de opmerking van Madelon:”ik hou meer van uithoudingsvermogen en langzaam, quick is niet aan mij besteedt, ten minste niet altijd.”, bedoeld die meid nu sex of?. Ik ben de kluts nu helemaal kwijt en raak meer en meer verward. We gaan de lift i om de turm van boven te zien. Als de lift omhoog gaat fluistert Madelon hoorbaar voor mij, Eline en Nienke zegt Madelon:”vraag me af of alles hier zo snel stijgt”, en Nienke reageert daarop, kennelijk overtuigd van de kern van de opmerking van Madelon:”in de juiste gezelschap en juiste aanpak zal dat zeker geen probleem zijn, misschien wel niet eens nodig en is het als…eeeuh gestegen”.

De hand van Madelon raakt mijn bovenbeen aan en drukt haar billen even tegen mijn kruis aan. Ik slaak even een kreun. De ogen van Nienke en Eline op mij gericht, allebei met een glimlach, alsof ze door hebben wat er gaande is. En juist ik weet nu niet wat er gaande is, ik tast een beetje in het duister. We krijgen in de turm een rondleiding, een prachtig uitzicht. Ik sta achter Madelon, Nienke en Eline staan naast mij. Nienke zegt lachend:”dit is het beste uitzicht ever”, Eline bijt op haar onderlip. Ik zie in haar ogen wat er ook in mijn hoofd speelt. Lust, pure lust. En ik heb heel sterk het gevoel dat dat ook precies is wat Madelon nu wil. Na de rondleiding gaan we naar beneden. De chauffeur verteld dat dat de einde is van de rondleiding. Hij zet ons af in het centrum, waar we vrije tijd hebben. Ik wil een rondvaart doen, Eline en Nienke ook. Madelon kijkt wat rond. “Wil je mee?”, vraag ik stoer. Ze knikt driftig en een kwartier later varen we rond en krijgen een prachtige rondleiding door het centrum. Daarna besluit dat we nog wel even wat kunnen eten en drinken. We pakken de ubahn en komen bij een aantal restaurants en bij Insomnia vraagt Madelon of we daar naar binnen kunnen. Eline wil ons tegenhouden maar Nienke zegt met een bepaalde ondertoon:”nee joh, kom, dit is een goed idee van Madelon. Heel goed zelfs.”, ze lacht en Eline en Nienke fluisteren nog wat. Binnen weet ik waarom Eline het niet wou, het is een sexclub. En Madelon voelt zich gelijk op haar gemak, ze gaat zitten tussen mij en Nienke zitten, als schaarsgeklede dames ons komen bedienen zegt de serveerster dat ik geluk heb net drie knappe dames. Nienke reageert gelijk in perfect Duits dat juist een ander in ons gezelschap de gelukkige is, met drie aanbidders. Ik zie dat haar ogen gericht zijn op Madelon.

In de Fersehenturm zie ik die knappe meid voor mij staan, samen met Eline hadden we al een plan op de vrije avond die meid te versieren, de zaken lopen nu anders dan we gedacht hadden en waar we op hadden gegokt. Maar goed, misschien komt alles nog goed. Na een rondleiding en wat dubbelzinnige opmerkingen, onder anderen dat Madelon wel houdt van iets hards en zeker van iets stevigs, nu weet ik uit ervaring dat die lul van Patrick niet bepaald gemiddeld is. Allesbehalve zelfs. Wij hebben, helaas, nog niet het genoegen gehad zijn lul te voelen en te proeven. Hij heeft één keer iets gehad met een leerlinge, een leerlinge die wij ook in bed kregen, wij is natuurlijk Eline en ik, wij delen veel, heel veel. We wisten Sylvia E. weten te versieren een week nadat zij Patrick had versiert en ze vertelde dat zijn pik echt gigantisch is en zij hield van anaal, maar zijn pik kreeg zij niet in haar kontje. En wat een heerlijk kontje had die meid. Als ik daar aan terug denk, hmmm, heerlijk, maar het kontje van Madelon is nog lekkerder.

We gaan een rondvaart doen, echt heel leuk, maar ik zag weinig van de omgeving, ik keek alleen naar die meid. Na een reisje over het water van bijna een uur is het tijd voor de inwendige mens zoals Patrick zo mooi zegt, Mijn idee! Ik heb wel een paar suggesties, maar het wordt een restaurant.wij klagen absoluut niet dat hij Nmadelon wist over te halen mee te gaan, al leek ze me gretig, maar wie klaagt er. Ik niet! We gaan het centrum in en bij een club waar ik altijd kom als ik in Berlijn ben zegt Madelon plots of we daar in kunnen gaan. Patrick en Eline hebben door wat voor club het is en willeneigenlijk niet, maar ik wil wel eens zien hoe Madelon reageert op naakt en sex, want op het podium is vaak een live act, live is hier ook echt live, de club ademt sex en dat vind ik in ieder geval prima! Eline moppert wat. “Geen zorgen, we komen binnen ze kennen me maar al te goed, de andere leerlingen komen hier niet binnen, niet zonder begeleiding en ik bent clublid, dus geen zorgen”, zeg ik zachtjes tegen Eline en wenk de portier, die ons gelijk binnen laat.

Binnen komt Anne ons bedienen, ik schudt even mijn hoofd, wat een teken is dat ze moeten doen of ze mij niet kennen. Ze neemt de bestelling op en reageert enthousiast naar Patrick. “ Ich glaube, dass jemand anderes in unserer kleinen Gruppe der Glückliche ist, denn ich denke, er oder sie wird eine wundervolle Zeit erleben.”. Ik kijk naar Madelon, want als alles loopt zoals we willen gaat zij echt genieten de komende dage; en niet van de stad en diens historie.