
Geert - 21-08-26 @ 12:23
Een mooie beschrijving van het leven op een college Jelle. Vooral hoe je er leerde spelen met je piemel.Startpagina > Nooit Eerder Verteld...
In De Schoolbank Tijdens De Middagstudie
Door Jelle Mannes
Datum: 20-08-2026 | Reacties: 1 | Gelezen: 231
Het jezuïetencollege waar ik op school zat in de jaren '60 was streng. En 'streng' is een woord dat de werkelijkheid van het regime op dat college maar heel flauw omschrijft. Er heerste in feite een onophoudelijke controle op zowat alles. Zo mochten we nooit - echt nooit - met een andere leerling staan praten op de speelplaats tijdens de pauzes. Je moest er altijd - echt altijd - voor zorgen dat je minstens met twee andere jongens was en liefst nog met een grotere groep. Ik werd een keer op het matje geroepen bij de prefect. Hij zegde me dat ik al verschillende keren gezien was 'terwijl ik me met een andere jongen afzonderde onder het afdak bij de fietsenstalling'. Wat had dat te betekenen? Waarover hadden wij gesproken? Ik bleef het antwoord schuldig omdat ik niet wist waarover hij het had en zeker niet waar hij heen wilde met dit gesprek.
'Vanaf nu houden we je in het oog, Jelle,' zei hij op een toon die het ergste deed vrezen, 'als je het nog eens waagt om met een andere leerling te staan smoezen tijdens een pauze, zullen we maatregelen moeten nemen. En deze maand krijg je in ieder geval al een gele kaart voor gedrag. Leg je ouders zelf maar uit waarom.' Aan het einde van elke maand kregen we een gedragskaart: groen was goed, geel betekende dat je gedrag niet helemaal oké was geweest, oranje stond voor gedragingen waarvoor je een straf had gekregen - de 'retenu' of een studiestraf op woensdagnamiddag in de studiezaal, waar elke week zo'n kleine honderd jongens zich verzamelden om 'straf te schrijven'. Bij een rode kaart werden je ouders op de hoogte gebracht van je 'wandaden' en mocht je 1, 2 of 3 dagen niet naar school komen. Bij twee rode kaarten in één schooljaar werd je van school gestuurd.
Tijdens elke pauze stonden er drie 'studiemeesters' op de speelplaats, op de trappen die naar de schoollokalen leidden, zodat ze een goed overzicht hadden. Maar nadat ik bij de prefect was geroepen, werd ik achterdochtig en merkte ik dat de speelplaats ook van achter de ramen op de tweede verdieping in het oog werd gehouden door zwartrokken.
Elke middag was er na het eten in de refter drie kwartier studie in de enorm grote studiezaal, waar zo'n 300 leerlingen in zaten. Je moest een opgengeslagen boek voor je op de bank hebben en je handen moesten voortdurend op het blad van de bank liggen. Voortdurend wandelden studiemeesters langs de rijen om te controleren of er niet iemand een hand onder de bank liet zakken. Er mocht ook nooit iemand uit je eigen klas naast je zitten in de studie, zodat je de jongen die naast jou zat niet kende.
Op een middag in oktober zat ik naast een jongen die twee jaar ouder was dan ik. Ik kende hem van ziens en ik wist ook hoe hij heette, omdat hij zeer populair was en door de jezuieten dikwijls openlijk geprezen werd om zijn goede gedrag - hij werd ons dikwijls voorgehouden als voorbeeld van 'een gezonde geest in een gezond lichaam'. Hij was misdienaar, hij vertegenwoordigde de school in atletiekwedstrijden en was jaar na jaar bij de besten van zijn klas. Ik zat in het tweede jaar, Tony in het vierde. Ik was dus net 13 geworden en Tony zal 15 geweest zijn.
Die middag werd een van de studiemeesters weggeroepen omdat er - naar we achteraf hoorden - een ongeval gebeurd was met een van de leraren die naar het ziekenhuis moest worden gebracht. De twee andere studiemeesters stonden een tijdlang met elkaar te praten achter hun desk op het podium van de studiezaal. Opeens voelde ik de hand van Tony op mijn bovenbeen. Hij fluisterde, zonder zijn lippen te bewegen: 'Stil blijven zitten, niet bewegen.' Zijn hand gleed over mijn been naar mijn onderbuik en hij trok handig de rits van mijn gulp open, trok mijn piemel tevoorschijn die in geen tijd hard en dik was geworden - ik weet nog dat ik me afvroeg hoe dat kon. Ik wist werkelijk nog van niets, had nog nooit mijn piemel aangeraakt behalve om te piesen of om hem te wassen, al had ik wel al een aantal nachtelijke zaadlozingen gehad met rare dromen, maar in mijn onschuld had ik daar niet over nagedacht en altijd gedaan wat de paters ons hadden verteld: 'als je in de verleiding komt om je op intieme plekken aan te raken, was je dan met ijskoud water.'
Tony hield de studiemeesters in het oog, maar die stonden nog steeds met elkaar te praten op het podium en wij zaten tamelijk ver, achteraan in de studiezaal. Hij bewoog zijn hand zacht maar in een stevig ritme rond mijn piemel die steeds dikker werd en die steeds aangenamer aanvoelde. Plotseling kreeg ik een geweldige aandrang in mijn plasbuis en ik vreesde dat ik zou gaan piesen, maar het voelde toch totaal anders. Een ongelooflijk gevoel trok door mijn hele lijf op het ogenblik dat ik voor het eerst een zaadlozing had. Onmiddellijk trok Tony zijn hand weg en legde ze op de het blad van de bank. 'Doe je broek dicht,' fluisterde hij. Met een hand trok ik snel mijn rits dicht, maar mijn onderbroek voelde helemaal nat en klam aan. Ook Tony's hand blonk van het zaad. Hij trok snel een zakdoek uit zijn broek en veegde zijn vingers en de rug van zijn hand droog. Op dat ogenblik kwam een van de studiemeesters van het podium af om zijn ronde tussen de banken te hernemen. De andere keek van op het podium met arendsogen de zaal rond.
Na de studie, op de speelplaats, deed Tony alsof hij mij niet kende. Ik had hem zo graag wat gevraagd over wat hij gedaan had, over wat er gebeurd was. De eerste les bleef het plakkerige gevoel in mijn onderbroek me irriteren.
's Avonds heb ik mezelf voor de eerste keer zelf afgespeeld en het was zo'n heerlijk gevoel - op het randje van flauw vallen op het ogenblik dat ik nu zelf mijn zaad in dikke strengen uit mijn eikel zal spuiten - dat ik vanaf toen elke dag minstens een keer masturbeerde, waarbij ik aan Tony dacht en me afvroeg waarom hij zich niet door mij liet aftrekken. Maar bij de volgende proclamatie in de studiezaal mocht Tony weer op het podium klimmen en hij kreeg uit handen van de prefect een 'kaart van uitmuntendheid voor goed gedrag en zeden'.

Geert - 21-08-26 @ 12:23
Een mooie beschrijving van het leven op een college Jelle. Vooral hoe je er leerde spelen met je piemel.Wil jij reageren op deze ervaring?
Heb je al een profiel? Log dan hier even in, dan staat alles alvast voor je ingevuld!
Algemene Voorwaarden -
Contact -
FAQ
Bezoekers Online:
745 / Copyright 2000 - 2026 Opwindend.Net