Donor Gezocht ! -1

Als je tweeëndertig bent en (terug) single, heb je een probleem als je een kind wil en dat was precies het dilemma waar ik mee worstelde.

De gedachte aan wat er met me zou gebeuren als ik ouder werd, sloop er geleidelijk in. Doorheen de jaren had ik verschillende relaties gehad, maar in eerste instantie wilde ik mijn carrière op de rit krijgen. Een jaar geleden maakte ik het uit met Sander. Onze relatie was compleet vastgelopen, althans vanuit mijn oogpunt. Ik wilde meer dan alleen maar samen op de bank tv kijken. Natuurlijk hadden we van tijd tot tijd seks, maar het was wel altijd hetzelfde riedeltje. Wat zoenen, een beetje strelen, penis erin en vijf minuten later al klaar. Klinkt dat goed? Nee dus. Ik wilde iets anders ervaren. Ik was net gestopt met de pil en mijn verlangen was duidelijk, zelfs zonder partner. Ik wilde heel graag een kind, maar een kind met Sander, dat was uitgesloten.

In de kantine van de atletiekvereniging zat ik een koffie te drinken met Mario, een collega-medewerker die de administratie van de club deed. Mario was halverwege de veertig, van Italiaanse afkomst, en barstte van de charme. Hij zou een goede biologische vader zijn, dacht ik, terwijl ik fantaseerde over wat er onder zijn kraaknette poloshirt zat.
"Saar?" vroeg hij, toen hij merkte dat ik naar hem zat te staren. "Waar zit jij met je gedachten?"
Ik herpakte me snel. "Sorry Mario, ik ben er even niet helemaal bij."
"Een vrouw als jij hoort niet alleen te blijven, Saar," zei hij warm.
Ik greep mijn kans, gedreven door een vlaag van zenuwen en verlangen. "Ik mis een man, Mario… En heus niet alleen voor de gezelligheid... Heb jij al plannen voor vanavond?"
Ik daagde hem uit met een brutale blik. Ik vroeg hem bijna rechtstreeks om met me naar bed te gaan, maar Mario doofde mijn vurig verlangen naar een kind met een bekentenis die bij me binnenkwam als een ijskoude tsunami.
"Saar, begrijp me niet verkeerd... Zelfs als ik op jouw uitnodiging inga, dan nog gaat er niets gebeuren, want ik ben homo."
‘Bamm..!’ Mijn volgende afwijzing kwam binnen met een dreun van formaat.

Na Mario volgden de teleurstellingen elkaar op. Eerst was er die ruwe onbekende man, opgepikt in een kroeg in de Antwerpse uitgaansbuurt, die me voor verrot uitschold omdat ik niet toestond dat hij me anaal zou ontmaagden. Enige tijd later ontmoette ik Sören, een Deense atleet die ik op een trainingsstage ontmoette. Een bijzonder knappe man, met wie ik een week lang geweldige seks had. Hij hield ervan me teder te verwennen en me daarna in doggy-style met korte, harde stoten naar een orgasme te tillen. We wisselden telefoonnummers uit en beloofden elkaar contact te houden, maar zodra hij terug in Aalborg was, verbrak hij via WhatsApp alle contact.
"Sorry Saar, ik kies toch maar voor mijn gezin," appte hij.
‘Nou, bedankt hoor, Sören..!’

Enkele dagen later was ik weer op de atletiekbaan van onze club actief. De training met de juniorenmeiden was bijna voorbij. Ik gaf aanwijzingen bij het hoogspringen en terwijl ik naar hun jonge, afgetrainde lichamen in die strakke hotpants keek, voelde ik weer die steek van jaloezie. In mijn tijd als junior droegen we nog wijde broeken en absoluut geen sportbeha's die meer lieten zien dan ze bedekten.
"Britt, help even met de staanders," riep ik naar de meid die als laatste had gesprongen. Op de baan ernaast trainde Milan. Hij was een van onze toptalenten, een eindexamenstudent die bij de club trainde voor de juniorenkampioenschappen. Hij was slank, gespierd en had een prachtig gezicht, met haar dat net iets te lang was onder zijn fluor haarband.
"Britt, kom op," drong ik aan toen ze bleef dralen.
"Ja, Saar," zuchtte ze verveeld.
"Niet zo flirten met de jongens, meid. Eerst opruimen," knipoogde ik, met een hoofdknikje richting Milan.
"Flirten met hém!? Je wordt bedankt…Dat is mijn broer!" beet ze me toe, waarna ze met een paar stangen richting het materiaalhok liep.

Ik bleef alleen achter bij de mat en probeerde de zware steunpilaar uit de grondpot te trekken. Dat wilde niet lukken, dus hurkte ik neer, klemde ook mijn dijen stevig om de dikke, aluminium stang en zette kracht. Ik kon een grijns niet onderdrukken bij de gedachte dat ik nooit eerder zo’n massieve paal tussen mijn dijen had…
"Zal ik een handje helpen?"
Ik schrok me kapot. Het was Milan. Hoewel hij uiteraard mijn gedachten nooit kon lezen, voelde ik mijn wangen rood aanlopen.
"Ja graag," zei ik desondanks. “Hij zit behoorlijk vast, maar wat erin gaat, moet er ook weer uit, nietwaar?"
De dubbelzinnigheid in mijn woorden viel me pas op toen ik ze had uitgesproken. Ik kleurde waarschijnlijk bloedrood…

Milan stond nu tegenover me, en terwijl ik daar nog steeds gehurkt zat, met de stang tussen mijn benen, pakte hij de paal van bovenaf vast om hem los te wrikken. Van een afstandje moet het een bizar gezicht zijn geweest. Ik moest moeite doen om niet hardop te lachen, tot Britt ineens van bij het materiaalhok kenbaar maakte dat ze ons in de gaten had.
"Hé Mil, gedraag je een beetje, oké?" riep ze, maar Milan blikte of bloosde niet.
"Kleine zusjes zijn gewoon irritant,” reageerde hij nuchter. “Trek je er niets van aan."

Een golf van opluchting spoelde over me heen. Britt was ‘maar’ zijn zus. Dat was dus de reden waarom ze vrijwel altijd samen waren… Maar waarom maakte ik me daar in godsnaam druk om? Hij was een jongen van de club, een atleet die ik nota bene hielp trainen.
Met een luide ‘plop’ schoot de pilaar los. Samen tilden we de zware paal op de kar.
"Bedankt voor je hulp," zei ik, terwijl ik een verdwaalde haarlok uit mijn gezicht veegde. "Ik had dat enorme ding er alleen nooit uitgekregen."
We stonden even zwijgend tegenover elkaar. Ik stak mijn hand uit en hij pakte hem vast. Zijn greep was stevig.
"Graag gedaan. Je moet die grondpotten eigenlijk van tevoren goed insmeren met vet. Dan glijdt de paal er makkelijker in en komt hij er ook veel makkelijker weer uit. Er ligt nog wat smeermiddel in het hok. Ik zal het je zo even tonen."

Mijn gedachten schoten alweer direct de verkeerde kant op, maar de zelfverzekerdheid waarmee Milan sprak was volkomen onschuldig. Waarom vatte ik het dan zo dubbelzinnig op?
"Klopt het dat jij de laatste tijd wat vaker traint?” vroeg ik, om de stilte te verbreken.
"Zeker. Over vier weken heb ik de kwalificaties voor de nationale kampioenschappen. Daar focus ik me de komende tijd helemaal op. Lange afstand, kogelstoten en hoogspringen zijn mijn specialiteiten."
De trots klonk door in zijn stem, maar ik had vooral oog voor zijn donkergroene ogen en de zweetdruppels die op zijn voorhoofd parelden.
"Nou, veel succes dan, en nogmaals bedankt," zei ik, mijn hand weer uitstekend, alsof ik mezelf wilde dwingen tot professionaliteit. "Bye the way, mijn naam is Sara, maar zeg gerust Saar."

Wat deed ik nu!? Was ik nu echt zo onder de indruk van een jongen van de club dat ik hem iets vertelde wat hij al lang wist? Ik trilde van de zenuwen, maar dan nog… Zijn warme, groene ogen, de vorm van zijn oren... Waarom viel me dat allemaal op?
"Milan,” grijnsde hij, meegaand in mijn flater, wat ik van hem dan weer best galant vond. “Maar de meesten hier noemen me Mil."
Nadat we de laatste spullen in het berghok hadden gezet, liet hij me nog even zien waar het smeermiddel stond voor de paalgaten.
‘Mijn eigen 'gat' is allang gesmeerd,’ dacht ik wrang, maar dat hield ik wijselijk voor mezelf.

Ik sloot de deur van de kleedkamer en ademde diep in. Voor de spiegel bekeek ik mezelf. Tweeëndertig, behoorlijke borsten, vrouwelijke heupen, kortom een lichaam dat door het vele sporten nog prima in vorm was.
"Zou hij me aantrekkelijk vinden?" fluisterde ik tegen mijn spiegelbeeld.
"Saar, wij gaan door! Tot vrijdag bij de volgende training!" De roep van de meiden vanaf de gang haalde me terug naar de realiteit van het moment.
"Ja, tot dan!" riep ik terug.

Toen het stil werd in het gebouw, keek ik weer in de spiegel. Ik maakte mijn haren los, schudde ze door de war en begon met mijn handen mijn lichaam te verkennen. Ik ‘vormde’ mijn borsten, dacht aan een nieuwe push-up bh en voelde hoe opgewonden ik was geworden van de eerdere spanning.
Ik trok mijn sportbroek en paarse slipje uit. De geur van opwinding vulde de kleine ruimte, nog voor ik mezelf aanraakte. Terwijl ik dacht aan Milans woorden over hoe iets makkelijker naar binnen glijdt als het goed gesmeerd is, bracht ik eerst één, dan twee vingers naar binnen. Ik kreunde zachtjes. Ik was natter dan ik in tijden was geweest.

Ineens klonk er gestommel op de gang. De meiden waren toch weg? Had ik de deur wel op slot gedaan? Ik sloeg snel een handdoek om me heen terwijl er hard op de deur van de kleedkamer werd geklopt.
"Saar?" Was dat Milan? Mijn hart bonsde in mijn keel. Was hij op zoek naar mij?
Mijn gedachten raasden alle kanten op. Kwam hij echt voor mij… Of was het puur mijn eigen verlangen dat met me aan de loop ging?
"Hallo? Is hier iemand?"
Er werd opnieuw geklopt en de deurklink boog langzaam naar omlaag. Ik staarde ernaar met een kurkdroge keel. De deur zwaaide open en het volgende moment stond ik, met alleen een handdoek om het vege lijf, oog in oog met Milan.

"Oh, sorry Saar!” Hij werd op slag vuurrood. “Sorry, maar ik... Ik vond dit buiten op de bank bij de hoogspringen mat." Terwijl hij dat zei, keek hij beleefd weg en hield mijn mobiele telefoon omhoog.
Mijn hart bonkte bijna uit mijn borstkas. Ik stond daar, halfnaakt voor deze negentienjarige, beloftevolle atleet, die mijn onderlichaam heter maakte dan de brandende zon op het tartan.
"Wat attent van je, Mil,” wist ik desondanks te stamelen. “Leg hem daar maar neer."
Ik wees naar het tafeltje naast me en vervloekte mezelf per direct. Daar lag immers mijn paarse slipje, mét een niet te missen vochtvlek in het kruis.

Met trillende vingers legde hij mijn telefoon vlak naast mijn broekje. Hij móést het wel gezien hebben, dus wist Milan nu dat ik niets onder die handdoek droeg. Die gedachte alleen al maakte me nog natter dan ik al was.
"Nou, fijne avond nog, Saar." Hij trok de deur achter zich dicht, waarna ik hem hoorde wegrennen.
‘Stom rund!’ schold ik mezelf uit, maar tegelijk vroeg ik me toch ook af wat er gebeurd zou zijn als Milan gewoon zonder kloppen was binnengekomen…

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!