Black En White, Een Geweldige Combi

Ariane leunde met haar rug tegen het stalen rek in het magazijn, de geur van karton en machineolie zwaar in de lucht. Het was al na vijven, de meeste collega’s waren vertrokken, alleen het zachte zoemen van de tl-balken en het verre geronk van een heftruck ergens verderop waren nog te horen.Jordan stond een meter van haar vandaan, zijn werkhesje half open, de donkere huid van zijn borst glimmend van een lichte zweetlaag na het sjouwen met pallets. Hij keek haar aan op die rustige, maar doordringende manier die hij al vanaf de eerste dag had. Alsof hij dwars door haar heen keek en precies wist wat ze dacht, maar het niet hardop zei.“Je blijft altijd als laatste hangen,” zei hij, stem laag, bijna grommend. “Jij ook,” antwoordde ze, terwijl ze haar kin iets omhoog stak. Een uitdaging, misschien. Of een uitnodiging.

Hij zette één stap dichterbij. Toen nog één. Geen haast, maar ook geen aarzeling. Toen zijn hand haar kaak vastpakte, groot, warm, ruw van het werk, voelde Ariane haar adem stokken. Niet van schrik. Van iets veel primitievers.De kus die volgde was niet voorzichtig. Het was tanden, tong, honger. Haar vingers grepen in zijn nek, trokken hem harder tegen zich aan. Binnen seconden had hij haar opgetild, haar billen op de rand van een pallet, benen om zijn middel. Dozen vielen om, plastic inpakfolie scheurde, maar geen van beiden schonk er aandacht aan.Zijn handen gleden onder haar werkshirt, vonden haar borsten, kneedden hard terwijl zij aan zijn riem frummelde. Toen hij eindelijk in haar stootte, diep, zonder waarschuwing, ontsnapte er een rauwe kreet aan haar keel die ze niet eens probeerde te smoren. Het magazijn echode ervan.

Ze bewogen snel, bijna woest. Het rek achter haar kraakte gevaarlijk mee. Jordan gromde iets onverstaanbaars in haar hals, zijn tanden in haar schouder. Ariane klauwde in zijn rug, nagels door het shirt heen. Het duurde niet lang. Te veel spanning, te veel weken van staren, van toevallige aanrakingen in de koffieruimte, van die ene keer dat hij haar hand vasthield toen ze een doos liet vallen en hem veel te lang vasthield.Ze kwamen bijna tegelijk. Eerst zij, een schok door haar hele lichaam, dijen die beefden, een gesmoorde gil tegen zijn schouder. Toen hij, met een diepe, bijna pijnlijke kreun, zich in haar vastdrukte en daar bleef terwijl hij klaarkwam.Minutenlang bleven ze zo staan, hij nog in haar, haar benen slap om hem heen, voorhoofden tegen elkaar, ademhaling zwaar en ongelijk.Toen pas zei hij, schor: “Dit was… nog maar het begin.”Ariane lachte, een beetje duizelig. “Als je denkt dat ik je nu laat gaan…”Ze liet zich van de pallet glijden, fatsoeneerde halfslachtig haar kleding, pakte zijn hand en trok hem mee naar de personeelsuitgang zonder nog een woord te zeggen.

Twintig minuten later stonden ze in haar gang. Schoenen uitgeschopt, sleutels ergens op de grond. Nog voor de voordeur goed dicht was, duwde ze hem tegen de muur, ging op haar knieën en nam hem weer in haar mond, proevend wat er nog van hen beiden over was.Jordan vloekte zacht, greep in haar haar, liet haar even begaan voordat hij haar overeind trok en naar de woonkamer dirigeerde. Daar belandden ze op de bank, toen op de grond, uiteindelijk op weg naar haar slaapkamer, een spoor van kleren achterlatend.Deze keer nam hij de tijd.Langzaam. Diep. Alsof hij elk stukje van haar in zich op wilde nemen. Hij keek haar aan terwijl hij in haar bewoog, ogen donker en intens, en Ariane voelde iets breken van binnen, niet alleen lust, maar iets dat dichter bij overgave kwam.Toen ze voor de tweede keer klaarkwamen, lag ze onder hem, enkels achter zijn rug gekruist, nagels in zijn billen, zijn naam als een mantra op haar lippen.Daarna bleven ze liggen, bezweet, uitgeput, verstrengeld.
Jordan streelde loom over haar rug en mompelde: “Drie jaar hier gewerkt… en ik wist niet dat dit in het magazijn op me zat te wachten.” “Oh maar er is nog veel meer”, zei Ariane en...“Oh maar er is nog veel meer,” zei Ariane, haar stem hees en een tikje ondeugend terwijl ze zich op één elleboog oprichtte. Haar haren vielen warrig over haar schouder, een lok plakte aan haar bezwete wang. Ze keek op hem neer, ogen half dichtgeknepen, lippen nog rood en gezwollen van alles wat ze net hadden gedaan.

Jordan trok een wenkbrauw op, zijn hand gleed traag van haar rug naar haar bil, kneep zachtjes, testend. “Vertel.”
Ze boog zich voorover tot haar mond vlak bij zijn oor was. Haar adem was warm, haar stem een fluistering die meer als een belofte klonk dan als woorden.“Ik heb drie jaar lang gedaan alsof ik braaf was. Ordentelijk. De nette Ariane die op tijd rapporten inlevert en nooit iemand aankijkt alsof ze hem wil verslinden.” Ze liet haar nagels licht over zijn borstkas gaan, volgde de contouren van zijn spieren. “Maar ’s avonds, als iedereen weg was… fantaseerde ik. Over iemand die me gewoon nam. Zonder woorden. Zonder toestemming te vragen die ik toch al wilde geven.”Ze ging rechtop zitten, sloeg een been over hem heen zodat ze schrijlings op zijn onderbuik zat. Zijn handen vonden meteen haar heupen, hielden haar vast alsof hij bang was dat ze zou verdwijnen.“En toen kwam jij,” vervolgde ze, terwijl ze langzaam met haar heupen begon te wiegen, net genoeg om hem weer hard te maken onder zich. “Met die ogen die me uitkleedden zodra ik de koffieruimte binnenliep. Met die stem die laag werd als je mijn naam zei. En ik dacht: als hij ooit echt naar me kijkt zoals ik wil… dan laat ik hem alles doen.”

Jordan gromde zacht, zijn vingers boorden zich dieper in haar huid. “En wat is ‘alles’, Ariane?”Ze leunde voorover, kuste hem traag, liet haar tong over zijn onderlip glijden voordat ze antwoord gaf.“Alles betekent dat je me morgen weer in het magazijn neemt. Maar dan niet snel. Dan langzaam. Tot ik smeek. Tot ik tril. Tot ik je naam schreeuw en het hele rek achter me omvalt omdat ik me nergens meer aan vast kan houden.”Ze richtte zich weer op, liet haar handen over haar eigen lichaam glijden, over haar borsten, haar buik, lager, tot ze zichzelf aanraakte terwijl ze hem aankeek.“En overmorgen,” ging ze verder, haar stem nu zachter, maar intenser, “neem je me mee naar jouw huis. Of naar een hotel. Maakt niet uit. Zolang er maar een deur op slot kan. En dan wil ik dat je me vastbindt. Niet zachtjes. Echt vast. Zodat ik niet kan ontsnappen, ook al wil ik dat niet. Zodat je me kunt plagen tot ik huil van verlangen voordat je me eindelijk neukt zoals je wilt.”

Jordan ademde scherp in. Zijn handen gleden naar voren, duwden de hare weg en namen het over. Hij streelde haar precies zoals ze het zelf net had gedaan, maar harder, zekerder.“En vanavond?” vroeg hij, stem rauw.Ariane glimlachte, een klein, gevaarlijk lachje.“Vanavond,” zei ze terwijl ze zich iets oprichtte en hem positioneerde, “neem je me nog een keer. Maar nu laat ík jou zien hoe diep ik je kan nemen.”Ze liet zich langzaam zakken, centimeter voor centimeter, tot hij helemaal in haar zat. Ze bleef even stil zitten, ogen gesloten, genietend van het gevoel hem zo volledig te voelen. Toen begon ze te bewegen, niet snel, niet wild, maar ritmisch, diep, alsof ze hem in haar ziel probeerde te trekken.Jordan vloekte zacht, greep haar heupen, maar liet haar het tempo bepalen. Voor nu.Ze boog zich voorover, kuste hem terwijl ze bleef rijden, haar borsten tegen zijn borst, haar nagels in zijn schouders.“Zeg dat je morgen weer in het magazijn bent,” fluisterde ze tegen zijn lippen.“Ik ben er,” gromde hij. “En overmorgen. En de dag erna.”“Goed,” zei ze, en ze versnelde net genoeg om hem naar de rand te brengen. “Want ik ben nog lang niet klaar met je.”En terwijl de eerste zonnestralen van de vroege ochtend door de halfopen luxaflex vielen, bereikten ze voor de derde keer die nacht hun hoogtepunt, dit keer stiller, intenser, alsof ze allebei wisten dat dit nog maar het begin was van iets dat ze geen van beiden meer konden stoppen.

Trefwoord(en): Beffen, Borsten, Neuken, Pijpen, Tieten, Vingeren, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!