The Velvet Riot - 14

Hoofdstuk 28: Asfalt en vuur

De snelweg is een grijze streep die zich eindeloos uitstrekt onder de wielen van de Nightliner. Frankrijk trekt voorbij in een waas van graanvelden en elektriciteitsmasten. Achter in de bus, in de lounge, heerst een lome middagsfeer. Mark ligt te slapen op een bank, zijn mond halfopen, een tijdschrift op zijn borst. Dave zit met zijn benen op tafel naar een natuurdocumentaire te kijken zonder geluid.

Chris zit in de hoek, opgekruld met zijn akoestische gitaar. Hij speelt niet echt. Hij mishandelt het instrument. Hij slaat de snaren hard aan, dempt ze direct weer met zijn handpalm, zoekt naar een ritme dat hapert en stoot. Een soort logge, trage hartslag. Chug-chug... Chug-chug... Elena zit tegenover hem, haar laptop open. Ze probeert foto's te sorteren van Parijs, maar het ritmische, agressieve geluid van de gitaar leidt haar af. Ze kijkt op. Chris staart naar buiten, naar de regen die tegen het raam slaat, maar zijn handen zijn koortsachtig bezig.

"Klinkt boos," merkt Dave op, zonder zijn blik van de tv af te wenden. "Of als een dieselmotor die niet wil starten."
"Het is geen boosheid," mompelt Chris. "Het is... hitte. Ik wil iets dat sleept. Iets zwaars. Zoals Neil Young met Crazy Horse. Geen gepolijste studio-onzin, maar modder." Hij draait de stemsleutel van zijn lage E-snaar omlaag. Drop D. De toon wordt donkerder, dreigender. Hij slaat een akkoord aan dat resoneert in de kleine ruimte. "Standing in the shadow of a mountain high..." zingt hij, zijn stem krakend en laag.

Elena stopt met typen. Ze herkent die blik in zijn ogen. De tunnelvisie. Hij is weg. Hij is ergens waar niemand hem kan volgen, behalve via de muziek. "Watching the storm clouds roll across the sky..." Hij krabbelt iets in zijn notitieboekje dat op zijn knie balanceert. Hij streept door, schrijft opnieuw. "Dave," zegt hij dwingend. "Tik eens mee. Maar traag. Lui. Net achter de tel." Dave zucht, zet de tv uit en pakt twee lege bierflesjes van tafel. Hij begint ze tegen elkaar te tikken, een droog, slepend ritme. Tik... Tik-tik... Het werkt. De gitaar en het getik vallen in elkaar. Het klinkt als een trein die moeizaam op gang komt.

Chris sluit zijn ogen. Hij gooit zijn hoofd achterover. "I got a cold wind blowing through my soul... I got a hunger that I can't control..." Hij kijkt naar Elena. Even maar. Een felle, intense blik die dwars door haar heen gaat. "I got a woman and she holds the key... She opens up the wild side of me..." Elena voelt een blos opkomen. Mark, die wakker is geworden door het lawaai, gaat rechtop zitten en begint op zijn bovenbenen te trommelen. De lounge verandert in een repetitieruimte.

"Refrein," commandeert Chris. Hij slaat de snaren zo hard aan dat ze kletteren tegen de toetsen. Hij schreeuwt bijna. "Love to burn! Yeah, got love to burn!" Het is rauw. Ongepolijst. Het is het geluid van iemand die te veel voelt en geen andere manier heeft om het eruit te gooien. Dave begint mee te zingen, een lage tweede stem. "When the darkness falls and the tables turn..." Chris stampt met zijn voet op de vloer van de bus. De trilling gaat door alles heen. "It’s a fire in the valley, it’s a fire in the mind! Leaving all the sorrow far behind!"

Hij stopt abrupt. De laatste noot sterft weg in de zoemende stilte van de busmotor. Zijn borstkas gaat op en neer. Hij kijkt naar zijn vingers, die rood zijn van de stalen snaren. "Dat is hem," zegt Dave zachtjes. "Dat is een monster." Chris pakt zijn potlood en schrijft driftig de laatste regels op. "We moeten dit opnemen," zegt hij. "Vanavond. In de soundcheck. Voordat we het vergeten. Ik wil dat het klinkt alsof de versterkers opblazen." Hij kijkt naar Elena. De intensiteit in zijn ogen verzacht. Hij legt zijn gitaar weg en reikt over de tafel naar haar hand. "Sorry voor de herrie," zegt hij.

"Het was geen herrie," zegt Elena. Ze draait haar laptop om en laat hem de foto zien die ze stiekem heeft gemaakt terwijl hij aan het zingen was: Chris, verloren in de muziek. "Het was vuur." Chris pakt de laptop en kijkt naar de foto. "Love to burn," mompelt hij. Hij kust haar vingers. "Zolang wij maar niet opbranden." "Wij niet," zegt Elena. "Wij zijn het vuur, niet het hout."

De bus dendert door, de volgende stad tegemoet, met een nieuw nummer in de bagage dat zwaarder weegt dan alle koffers bij elkaar.

Hoofdstuk 29: Vuurdoop

De Gloria in Keulen ruikt naar oud fluweel en vers bier. Het is een voormalige bioscoop, omgebouwd tot rocktempel, en vanavond zit hij tot de nok toe vol. The Velvet Riot is in bloedvorm. De tour zit in hun benen, in hun vingers. Ze hoeven niet meer na te denken; ze zijn een machine geworden die stoom en decibels uitspuugt. Het publiek is Duits: in het begin gereserveerd, maar nu, driekwart in de set, volledig losgeslagen.

Na The Muse valt het stil. Chris wisselt van gitaar. Hij ruilt zijn afgeragde Stratocaster in voor een zware Gibson Les Paul, die laag op zijn heupen hangt. Hij draait aan de stemmechanieken. Drop D. De lage E-snaar bromt onheilspellend door de speakers.

Dave stapt naar voren. Hij veegt het zweet van zijn voorhoofd en pakt de microfoon van de standaard. Hij grijnst naar de zaal, zijn ogen glinsterend van baldadigheid. "Danke schön, Köln," zegt hij. "Jullie zijn te gek. Maar luister... we hebben een verrassing." Het publiek juicht voorzichtig. "Vanmiddag," gaat Dave verder, terwijl hij met zijn andere hand een ritme op zijn bovenbeen tikt, "zaten we in de bus. Op de Autobahn. Het regende. Het was grijs. We verveelden ons kapot. Mark lag te slapen en te kwijlen."

Gelach uit de zaal. Mark gooit een drumstok naar Dave, die hem behendig ontwijkt. "En toen," zegt Dave, zijn stem zakt een octaaf, wordt serieuzer. "Toen pakte deze man zijn gitaar." Hij wijst naar Chris, die in het halfdonker staat te wachten, zijn ogen op de grond gericht. "Hij begon te spelen. Niet mooi. Niet netjes. Maar alsof hij de regen wilde wegmeppen. Hij klonk als een dieselmotor die niet wil starten."

Dave kijkt naar Chris. "We hebben dit nummer vier uur geleden geschreven. We hebben het één keer geoefend tijdens de soundcheck. Het is rauw. Het is lelijk. En het heet Love to Burn." Hij draait zich om naar Mark. "Tel af, slaapkop." Mark tikt met zijn stokken. Een... twee... drie... vier... Chris slaat het eerste akkoord aan. Het geluid is monsterlijk. Zwaar, log en vies. Het trilt in je maag. Het is de sound van Neil Youngs Crazy Horse, maar dan gespeeld door jonge honden die ruiken naar de snelweg.

"Standing in the shadow of a mountain high..." Chris zingt niet, hij bezweert. Zijn stem is schuurpapier. Hij hangt over zijn microfoonstandaard, ogen dicht, terug in die bus, terug in dat gevoel van doelloosheid en drift. Het publiek kent het nummer niet, maar ze voelen het wel. Dit is geen meezinger; dit is een fysieke ervaring. De hoofden beginnen te knikken op het trage, slepende ritme. Chug-chug. Chug-chug.

Elena staat aan de zijkant. Ze heeft haar camera even laten zakken. Ze kijkt naar Chris. Ze ziet hoe hij de frustratie van de afgelopen weken – de interviews, de fotoshoots, de druk van Sander – in dit nummer gooit. Hij verbrandt het. Hij zet het om in hitte. "I got love to burn! Yeah, love to burn!"

In het refrein valt de hele band in. Het is een muur van geluid die over de zaal walst. Dave schreeuwt de backing vocals, Mark geselt zijn bekkens alsof ze hem geld schuldig zijn. Chris stapt naar de rand van het podium voor de solo. Het is geen technische, snelle solo. Het is één noot, keer op keer aangeslagen, met zoveel overgave dat de snaar bijna breekt. Hij buigt de hals van zijn gitaar, laat de feedback gieren, zoekt de grens op van wat nog muziek is en wat lawaai wordt.

Het is lelijk. Het is prachtig. Wanneer het nummer eindigt met een langgerekte, piepende feedback, is het even doodstil in de zaal. De mensen moeten even bijkomen van het geweld. Dan breekt het applaus los. Geen beleefd klappen, maar geschreeuw, gefluit, gestamp. Ze hebben zojuist de geboorte van een klassieker meegemaakt.

Dave loopt naar Chris toe en slaat hem hard op zijn schouder. "Ik zei toch dat het een monster was," schreeuwt hij in Chris' oor. Chris kijkt op, bezweet en verdwaasd. Hij kijkt naar de zaal, en dan naar Elena in de coulissen. Hij heft zijn vuist. Ze hebben het weer gedaan. Ze hebben de chaos omgezet in goud.

Songtekst: Love to burn

[Verse 1]
Standing in the shadow of a mountain high
Watching the storm clouds roll across the sky
I got a cold wind blowing through my soul
I got a hunger that I can't control
The night is heavy and the road is long
I'm looking for a place where I belong
But I got something in my pocket, got something in my hand
A little spark to light up this land...

[Chorus]
I got love to burn!
Yeah, love to burn!
When the darkness falls and the tables turn
I got love to burn!
It’s a fire in the valley,
it’s a fire in the mind
Leaving all the sorrow far behind
Yeah, love to burn! (Oh yeah, let it burn)

[Verse 2]
They say you gotta walk before you can run
They say you can’t stare into the sun
But I’ve been waiting for a thousand years
To dry up this river of useless tears
I got a woman and she holds the key
She opens up the wild side of me
We strike a match against the concrete floor
We don't need the darkness anymore!

[Chorus]

[Guitar Solo]

[Bridge]
Can you feel the heat?
Can you feel the heat?
Rising from the pavement
Rising from the street
It’s better to burn out...
Than to fade away... (Yeah, light it up!)

[Chorus]

[Outro]

Trefwoord(en): Openbaar, Verlangen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!