Door: Rick.1993
Datum: 20-05-2026 | Cijfer: 9.9 | Gelezen: 48
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 9 minuten | Lezers Online: 2
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 9 minuten | Lezers Online: 2
Vervolg op: Liam - 17
Slot
Het was begin juni. De zomer had zich eindelijk volledig laten zien. De lucht was warm en loom, de dagen lang, en de avonden roken naar gemaaid gras en bloeiende bomen. Voor het eerst in lange tijd voelde ik geen onrust meer in mijn borst – alleen een rustig, warm gevoel dat zich langzaam had genesteld.
Ik lag in Niels bed, het laken losjes om onze benen. Het was zondagochtend. Zonlicht viel door een kier in de gordijnen en tekende gouden strepen over zijn borst. Hij werd langzaam wakker, strekte zich uit en trok me meteen dicht tegen zich aan. Zijn lippen vonden mijn nek.
“Goedemorgen, jij,” mompelde hij met die diepe, slaperige stem die ik inmiddels zo goed kende.
Ik glimlachte en liet mijn vingers over zijn rug glijden. Even bleven we zo liggen, alsof de wereld even mocht wachten.
Hij kwam half overeind, leunde op zijn elleboog en keek me lang aan. Toen reikte hij naar de la van zijn nachtkastje en haalde er een klein doosje uit. In zijn hand lag een mooie, zwarte leren armband met een klein zilveren plaatje.
“Ik heb hier lang over nagedacht,” zei hij zacht. “Dit jaar was zwaar voor je. Maar je bent blijven staan. Je bent sterker geworden. Ik wil dat je elke keer dat je deze armband ziet, weet dat ik je zie. Echt zie. En dat ik heel graag jouw vriendje wil zijn. Officieel.”
Hij schoof de armband om mijn pols. Het leer voelde koel en stevig. Ik staarde ernaar terwijl er een brok in mijn keel kwam. Niet alleen van blijdschap, maar ook van alles wat eraan vooraf was gegaan.
“Niels…” Mijn stem brak een beetje. “Ja. Heel graag.”
Hij trok me bovenop zich en we zoenden. Niet alleen geil of vrolijk, maar diep. Alsof we allebei voelden dat dit meer was dan alleen een nieuw begin.
Die week op school was het alsof de lucht eindelijk opklaarde.
Brent en Eva waren officieel samen. Ze liepen hand in hand door de gangen en Brent straalde. Toen hij me zag, sloeg hij een arm om mijn schouders en trok me even stevig tegen zich aan.
“Beste vriend,” zei hij zacht. “Kijk ons nou. Jij met Niels, ik met Eva. Wie had dat een jaar geleden durven dromen?”
“Ik in ieder geval niet,” antwoordde ik. Ik liet hem de armband zien. “We hebben het gisteren officieel gemaakt.”
Brent glimlachte, maar er zat een klein, weemoedig randje aan. “Mooi. Echt. Ik gun het je.” Hij kneep even in mijn schouder. “En ik ben blij dat wij nog steeds… dit hebben. Dat we beste vrienden zijn gebleven.”
“Ik ook,” zei ik oprecht. “Jij blijft mijn beste vriend. Altijd.”
Eva omhelsde me later stevig. “Ik ben zo trots op je,” fluisterde ze. “Je hebt zoveel shit meegemaakt. En kijk je nou.”
Michael en Denise waren voorzichtig aan het flirten. Rory en ik groetten elkaar vriendelijk. Geen pijn meer. Alleen een stille erkenning dat we allebei ons best deden om verder te gaan.
Zondag was het stralend weer. Perfect zwembadweer.
We waren met z’n allen. Brent en Eva, Michael en Denise, Niels en ik, en zelfs Rory kwam even langs. We lagen op onze handdoeken, speelden in het water, spetterden elkaar nat en lachten hard. Niels trok me regelmatig onder water tegen zich aan voor een snelle kus. Brent en Eva waren net zo erg. Het voelde als de vorige zomer, maar dan beter en met een +1.
Later die middag gingen we naar Brent zijn huis. Zijn ouders waren een aantal nachten weg dus we hadden het rijk voor onszelf. Op het terras werd muziek aangezet, er kwamen snacks en drankjes en de sfeer was perfect zomers. Brent kwam even naast me staan.
“Liam,” zei hij zacht. “Ik ben blij voor je. Echt.”
“Ik voor jou ook,” antwoordde ik. “Jij en Eva… het past gewoon.”
Hij sloeg een arm om me heen en trok me even stevig tegen zich aan. “We hebben veel shit meegemaakt dit jaar. Maar we zijn er nog.”
Tegen de avond waren alleen Niels en ik nog over. We belandden op het terras van een klein restaurantje aan de rand van de stad. Het was rustig. Lampjes brandden zacht. Er stond een warm zomerbriesje. We bestelden koude drankjes en hapjes en gingen tegenover elkaar zitten.
Niels keek me lang aan, zijn vingers verstrengeld met de mijne.
“Vertel me eerlijk,” zei hij zacht. “Hoe voelt dit écht voor je?”
Ik haalde diep adem. Het duurde even voordat de woorden kwamen.
“Het voelt goed,” zei ik. “Maar soms ook raar. Soms word ik ’s nachts wakker en zie ik weer die foto voor me, van Rory met Mitchell. Of hoor ik Brent ‘what the fuck’ zeggen toen hij wakker werd, die ochtend afgelopen jaar. Of voel ik hoe ik Rory de deur wees. Dan komt alles terug. De pijn. De woede. Het gevoel dat ik nooit meer iemand zou kunnen vertrouwen.”
Niels luisterde zonder me te onderbreken.
“Ik was zo lang bezig met Brent,” ging ik verder, mijn stem lager. “Daarna met Rory. Ik dacht dat liefde altijd pijn moest doen. Dat ik moest vechten voor iemand. En nu… nu zit ik hier met jou. En het voelt zo goed. En dat maakt me soms bang. Alsof ik het niet verdiend heb na alles wat er gebeurd is.”
Niels kneep in mijn hand. “Je hebt het wel verdiend, Liam. Je hebt door de shit heen moeten gaan om hier te komen. En ik ben ontzettend blij dat ik degene mag zijn die nu naast je zit.”
We praatten lang. Over pijn. Over groei. Over hoe we dit verder wilden doen. Over de zomer. Over volgend jaar. Het was een diepgaand gesprek, iets wat we allebei nodig hadden.
Later die avond, bij mij thuis, lagen we in mijn bed. We kleedden elkaar langzaam uit, zoenden, streelden en gingen volledig in elkaar op. Het leek nog intenser dan normaal. Toen ik bovenop Niels lag pakte ik een potje vaseline van mijn nachtkastje, deed het op een vinger en gleed zijn kontje binnen. Hij kreunde licht en goedkeurend in mijn oor. "Neuk me, ik wil je piemel in me." Ik trok mijn vinger terug, smeerde mijn harde piemel in en gleed voorzichtig bij hem naar binnen. Nu kreunde hij diep en greep mijn schouders vast.
“Fuck… lekker, ga door,” hijgde hij.
Hij was strak, heet en perfect om me heen. Ik neukte hem diep en ritmisch, terwijl we elkaar diep in de ogen keken en af en toe zoenden. Het tempo werd harder, rauwer. Niels’ nagels drukten in mijn rug, zijn benen om mijn middel. Bij iedere stoot klapten mijn ballen tegen zijn billen aan. Ik verhoogde het tempo steeds verder tot ik voelde dat ik het niet meer hield. "Ik ga komen, ik ga je helemaal volspuiten", hijgde ik in zijn oor. Niels pakte zijn eigen piemel vast en trok zich hard af. "Spuit in me, spuit me vol," hijgde hij. Uiteindelijk explodeerde mijn pik diep in hem, ik voelde hoe Niels lichaam pulseren en hoorde hem kreunen terwijl hij zijn eigen zaak over zijn borst en buik spoot. na hijgend en glimlachend lagen we tegen elkaar aan.
Die nacht lag ik nog een tijd wakker, Niels sliep, zijn ademhaling diep, zijn arm om me heen.
Ik dacht aan die eerste dag van het schooljaar. Aan hoe mijn hart oversloeg toen ik Brent weer zag. Aan de maanden dat ik stiekem naar hem verlangde, aan de nacht dat ik Brent aftrok terwijl hij sliep. Aan de zoen met Rory bij de fontein, de hoop, de verliefdheid. Aan de foto die Eva stuurde en hoe mijn wereld instortte. Aan de pijn die zo diep sneed dat ik dacht dat ik nooit meer iemand zou kunnen vertrouwen. Aan de intense seks met Brent. Aan hoe ik mezelf had leren kennen – mijn lichaam, mijn grenzen, mijn hart.
En nu lag ik hier.
Met een jongen die me niet alleen wilde toen het makkelijk was, maar waarbij het ook nu het vanzelf ging. Aan met beste vrienden die me door de donkerste periodes hadden geholpen. Met een armband om mijn pols als bewijs dat ik verder was gegaan.
De zomer lag voor me. Open. Warm. Vol mogelijkheden.
Ik sloot mijn ogen, voelde Niels rustige ademhaling tegen mijn huid, en voor het eerst in lange tijd voelde ik geen zware last meer op mijn borst. Ik keek met hoop naar een toekomst die nog geschreven moest worden.
Dit was het laatste deel van dit verhaal. Een nieuw verhaal heb ik al geschreven, het is al af. Binnenkort het eerste deel. Dank jullie voor jullie geduld! Laat vooral weten wat je vond in een reactie! Heb je ideeën voor een nieuw verhaal? Laat het me weten ;)
Ik lag in Niels bed, het laken losjes om onze benen. Het was zondagochtend. Zonlicht viel door een kier in de gordijnen en tekende gouden strepen over zijn borst. Hij werd langzaam wakker, strekte zich uit en trok me meteen dicht tegen zich aan. Zijn lippen vonden mijn nek.
“Goedemorgen, jij,” mompelde hij met die diepe, slaperige stem die ik inmiddels zo goed kende.
Ik glimlachte en liet mijn vingers over zijn rug glijden. Even bleven we zo liggen, alsof de wereld even mocht wachten.
Hij kwam half overeind, leunde op zijn elleboog en keek me lang aan. Toen reikte hij naar de la van zijn nachtkastje en haalde er een klein doosje uit. In zijn hand lag een mooie, zwarte leren armband met een klein zilveren plaatje.
“Ik heb hier lang over nagedacht,” zei hij zacht. “Dit jaar was zwaar voor je. Maar je bent blijven staan. Je bent sterker geworden. Ik wil dat je elke keer dat je deze armband ziet, weet dat ik je zie. Echt zie. En dat ik heel graag jouw vriendje wil zijn. Officieel.”
Hij schoof de armband om mijn pols. Het leer voelde koel en stevig. Ik staarde ernaar terwijl er een brok in mijn keel kwam. Niet alleen van blijdschap, maar ook van alles wat eraan vooraf was gegaan.
“Niels…” Mijn stem brak een beetje. “Ja. Heel graag.”
Hij trok me bovenop zich en we zoenden. Niet alleen geil of vrolijk, maar diep. Alsof we allebei voelden dat dit meer was dan alleen een nieuw begin.
Die week op school was het alsof de lucht eindelijk opklaarde.
Brent en Eva waren officieel samen. Ze liepen hand in hand door de gangen en Brent straalde. Toen hij me zag, sloeg hij een arm om mijn schouders en trok me even stevig tegen zich aan.
“Beste vriend,” zei hij zacht. “Kijk ons nou. Jij met Niels, ik met Eva. Wie had dat een jaar geleden durven dromen?”
“Ik in ieder geval niet,” antwoordde ik. Ik liet hem de armband zien. “We hebben het gisteren officieel gemaakt.”
Brent glimlachte, maar er zat een klein, weemoedig randje aan. “Mooi. Echt. Ik gun het je.” Hij kneep even in mijn schouder. “En ik ben blij dat wij nog steeds… dit hebben. Dat we beste vrienden zijn gebleven.”
“Ik ook,” zei ik oprecht. “Jij blijft mijn beste vriend. Altijd.”
Eva omhelsde me later stevig. “Ik ben zo trots op je,” fluisterde ze. “Je hebt zoveel shit meegemaakt. En kijk je nou.”
Michael en Denise waren voorzichtig aan het flirten. Rory en ik groetten elkaar vriendelijk. Geen pijn meer. Alleen een stille erkenning dat we allebei ons best deden om verder te gaan.
Zondag was het stralend weer. Perfect zwembadweer.
We waren met z’n allen. Brent en Eva, Michael en Denise, Niels en ik, en zelfs Rory kwam even langs. We lagen op onze handdoeken, speelden in het water, spetterden elkaar nat en lachten hard. Niels trok me regelmatig onder water tegen zich aan voor een snelle kus. Brent en Eva waren net zo erg. Het voelde als de vorige zomer, maar dan beter en met een +1.
Later die middag gingen we naar Brent zijn huis. Zijn ouders waren een aantal nachten weg dus we hadden het rijk voor onszelf. Op het terras werd muziek aangezet, er kwamen snacks en drankjes en de sfeer was perfect zomers. Brent kwam even naast me staan.
“Liam,” zei hij zacht. “Ik ben blij voor je. Echt.”
“Ik voor jou ook,” antwoordde ik. “Jij en Eva… het past gewoon.”
Hij sloeg een arm om me heen en trok me even stevig tegen zich aan. “We hebben veel shit meegemaakt dit jaar. Maar we zijn er nog.”
Tegen de avond waren alleen Niels en ik nog over. We belandden op het terras van een klein restaurantje aan de rand van de stad. Het was rustig. Lampjes brandden zacht. Er stond een warm zomerbriesje. We bestelden koude drankjes en hapjes en gingen tegenover elkaar zitten.
Niels keek me lang aan, zijn vingers verstrengeld met de mijne.
“Vertel me eerlijk,” zei hij zacht. “Hoe voelt dit écht voor je?”
Ik haalde diep adem. Het duurde even voordat de woorden kwamen.
“Het voelt goed,” zei ik. “Maar soms ook raar. Soms word ik ’s nachts wakker en zie ik weer die foto voor me, van Rory met Mitchell. Of hoor ik Brent ‘what the fuck’ zeggen toen hij wakker werd, die ochtend afgelopen jaar. Of voel ik hoe ik Rory de deur wees. Dan komt alles terug. De pijn. De woede. Het gevoel dat ik nooit meer iemand zou kunnen vertrouwen.”
Niels luisterde zonder me te onderbreken.
“Ik was zo lang bezig met Brent,” ging ik verder, mijn stem lager. “Daarna met Rory. Ik dacht dat liefde altijd pijn moest doen. Dat ik moest vechten voor iemand. En nu… nu zit ik hier met jou. En het voelt zo goed. En dat maakt me soms bang. Alsof ik het niet verdiend heb na alles wat er gebeurd is.”
Niels kneep in mijn hand. “Je hebt het wel verdiend, Liam. Je hebt door de shit heen moeten gaan om hier te komen. En ik ben ontzettend blij dat ik degene mag zijn die nu naast je zit.”
We praatten lang. Over pijn. Over groei. Over hoe we dit verder wilden doen. Over de zomer. Over volgend jaar. Het was een diepgaand gesprek, iets wat we allebei nodig hadden.
Later die avond, bij mij thuis, lagen we in mijn bed. We kleedden elkaar langzaam uit, zoenden, streelden en gingen volledig in elkaar op. Het leek nog intenser dan normaal. Toen ik bovenop Niels lag pakte ik een potje vaseline van mijn nachtkastje, deed het op een vinger en gleed zijn kontje binnen. Hij kreunde licht en goedkeurend in mijn oor. "Neuk me, ik wil je piemel in me." Ik trok mijn vinger terug, smeerde mijn harde piemel in en gleed voorzichtig bij hem naar binnen. Nu kreunde hij diep en greep mijn schouders vast.
“Fuck… lekker, ga door,” hijgde hij.
Hij was strak, heet en perfect om me heen. Ik neukte hem diep en ritmisch, terwijl we elkaar diep in de ogen keken en af en toe zoenden. Het tempo werd harder, rauwer. Niels’ nagels drukten in mijn rug, zijn benen om mijn middel. Bij iedere stoot klapten mijn ballen tegen zijn billen aan. Ik verhoogde het tempo steeds verder tot ik voelde dat ik het niet meer hield. "Ik ga komen, ik ga je helemaal volspuiten", hijgde ik in zijn oor. Niels pakte zijn eigen piemel vast en trok zich hard af. "Spuit in me, spuit me vol," hijgde hij. Uiteindelijk explodeerde mijn pik diep in hem, ik voelde hoe Niels lichaam pulseren en hoorde hem kreunen terwijl hij zijn eigen zaak over zijn borst en buik spoot. na hijgend en glimlachend lagen we tegen elkaar aan.
Die nacht lag ik nog een tijd wakker, Niels sliep, zijn ademhaling diep, zijn arm om me heen.
Ik dacht aan die eerste dag van het schooljaar. Aan hoe mijn hart oversloeg toen ik Brent weer zag. Aan de maanden dat ik stiekem naar hem verlangde, aan de nacht dat ik Brent aftrok terwijl hij sliep. Aan de zoen met Rory bij de fontein, de hoop, de verliefdheid. Aan de foto die Eva stuurde en hoe mijn wereld instortte. Aan de pijn die zo diep sneed dat ik dacht dat ik nooit meer iemand zou kunnen vertrouwen. Aan de intense seks met Brent. Aan hoe ik mezelf had leren kennen – mijn lichaam, mijn grenzen, mijn hart.
En nu lag ik hier.
Met een jongen die me niet alleen wilde toen het makkelijk was, maar waarbij het ook nu het vanzelf ging. Aan met beste vrienden die me door de donkerste periodes hadden geholpen. Met een armband om mijn pols als bewijs dat ik verder was gegaan.
De zomer lag voor me. Open. Warm. Vol mogelijkheden.
Ik sloot mijn ogen, voelde Niels rustige ademhaling tegen mijn huid, en voor het eerst in lange tijd voelde ik geen zware last meer op mijn borst. Ik keek met hoop naar een toekomst die nog geschreven moest worden.
Dit was het laatste deel van dit verhaal. Een nieuw verhaal heb ik al geschreven, het is al af. Binnenkort het eerste deel. Dank jullie voor jullie geduld! Laat vooral weten wat je vond in een reactie! Heb je ideeën voor een nieuw verhaal? Laat het me weten ;)
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
CarlV (55)
JEssphr (34)
Sigie (58)