Karin In Opleiding... - 1

Ze zit lusteloos op de schommel op het lege schoolplein. Ik sta te kijken, duw dan het ijzeren hekje open en loop het plein op. Ze draagt een blauwe jas gesloten tot aan haar hals en een lange spijkerbroek en schoenen die vroeger wit zijn geweest. Lang haar hangt voor haar gezicht en haar vingers klemmen zich om de kettingen van de schommel.
Ze ziet me aankomen en kijkt me argwanend aan.
‘Ben je alleen? ‘
Ze kijkt zuchtend om zich heen, rolt met haar ogen en trekt haar schouders op.
‘Wil je makkelijk wat geld verdienen?’
Gelijk is haar interesse gewekt maar ze veinst onverschilligheid en zet zich af met de schommel en gaat de lucht weer in.
Ik wacht rustig af en ga op de rand van de zandbank zitten en kijk om me heen. Een vrouw met een hond loopt langs en kijkt onze kant niet op. Had ze dat wel gedaan dacht ze waarschijnlijk dat daar een vader met zijn dochter zat.
Uiteindelijk kan ze haar nieuwsgierigheid niet langer bedwingen. Ik heb het aas uitgegooid. Ze hoeft alleen maar in het haakje te bijten.
‘Wat moet ik daarvoor doen? ‘
‘Even meegaan de fietsenstalling in.’
Ze verbleekt en ik zie de grijze hersenmassa overuren maken. ‘Ik weet niet of….’
Ik sta op en trek een briefje van vijftig uit mijn portemonnee en houd het in de lucht.
Gebiologeerd staart ze naar het geld en stapt van de schommel af. Misschien heeft ze nog nooit een briefje van vijftig in haar handen gehad.
Ze nadert me tot op een paar meter afstand en ik zie haar ogen glanzen.
‘Hoe oud ben je.‘
‘Ik ben net vorige maand zestien geworden. Moet ik iets vies doen…? Mijn moeder heeft me gewaarschuwd voor mannen zoals u.’
Een grijns krult mijn lippen.’ Moeders hebben altijd gelijk. Hoe heet je? ‘
Het antwoord komt sneller dan ik verwacht. Ze heeft al gehapt.
‘Karin.’
‘Hallo, Karin. Ik heet Hugo en binnen tien minuten kan dit geld voor jou zijn. Weet je al wat je er mee gaat doen.’
Haar onderlip trilt en waarschijnlijk razen er nu honderden gedachten door haar hoofd. Denkt aan wat moeder heeft gezegd.
‘Verder hoeft niemand het te weten, Karin, zeg ik op overredende toon.’ Het is ons geheimpje. Jij doet iets voor mij en ik doe iets voor jou.’
Ik sta op en klop het zand van mijn broek. Wenk met mijn hoofd naar de fietsenstalling.
Ze loopt achter me aan en blijft staan voor het hekwerk.
‘Tien minuten, Karin. Het stelt niets voor.’
Ik loop door naar het donkere achterste gedeelte en hoor haar achter me aan komen.
Ik draai me om. In het halve duister zie ik het wit van haar ogen.
‘Wat moet ik doen, ’vraagt ze met trillende stem. Ze doet zich dapperder voor dan ze is.
Deze keer doe ik zelf mijn broek en onderbroek omlaag. leg ik haar uit. ‘Jij hoeft me alleen maar af te trekken, Karin. Later...als we verder gaan ga ik meer van je vragen. Maar onthoud dat je altijd kan weg lopen als je niet meer wil.’
Even is het stil als ze alle informatie verwerkt. ‘Nu ook…? ‘
‘Nu ook, Karin, ’antwoord ik rustig. ’Maar dan krijg je ook geen geld. Dat snap je.’
Aarzelend doet ze een paar stappen naar me toe. Ze slikt. ’Ik heb nog nooit...zoiets gedaan…’
‘Je hoeft hem alleen maar in je hand te nemen en mijn aanwijzingen te volgen,’ zeg ik zacht.
Mijn stem glijd als honing over haar heen.’ Dit is de eerste keer en houden we het makkelijk voor je. De volgende keren gaan we steeds een stapje verder.’
‘En mijn geld dan…?’
Ze balt onbewust haar handen tot vuisten en op haar gezicht komt een onverzettelijke uitdrukking. Haar ogen knijpen zich samen tot spleetjes en haar lippen vormen een smalle streep.
‘Je bent een keiharde onderhandelaar...’zeg ik lachend. ‘Over een paar maanden kan je alles kopen wat je wil, Karin. Maar wees slim.’
Ze doet twee stappen achteruit.’ Wat dan…? ‘
‘Ga niet te koop lopen met je rijkdom...je vader en moeder krijgen argwaan en vragen zich af hoe je aan zoveel geld komt. Snap je? ‘
Ze knikt langzaam. ’Ik heb geen vader.. ik bedoel.. ze zijn gescheiden...ik woon bij mijn moeder maar die bemoeit zich niet met mij.’
Een wolfachtige grijns trekt over mijn gezicht en ik laat mijn broek en onderbroek zakken…

Tien minuten later trek ik hijgend alles weer omhoog en druk haar het geld in de handen. ‘Morgen zelfde tijd, Karin. En dan neem je hem in je mond en ga je me pijpen…’
Ze kijkt met een vies gezicht naar het plakkerige sperma in haar handen en veegt het zo goed en kwaad als het gaat af aan haar broek.
‘Dan krijg ik het ten minste niet aan mijn handen
Ik lach keihard en van de weeromstuit lacht Karin ook.’ Morgen kan ik niet, denk ik.’
‘Morgen zelfde tijd, Karin,’ herhaal ik.’ Als je er niet bent is dat ook goed….maar dan…’
‘...heb ik ook geen geld….ja, ja...ik weet het...antwoord ze brutaal. ’Ik ga mijn best doen.’
Opeens rent ze weg en in de deuropening blijft ze staan. ’Bedankt, Hugo.’
Als ik de stalling uit kom is Karin nergens meer te zien. Met een goed gemoed ga ik terug naar huis. Vijftig euro armer maar ondanks haar amateurisme ben ik toch lekker afgetrokken. Neuriënd loop ik het plein af...morgen zie ik haar weer ..ik weet het zeker.

Trefwoord(en): Neuken, Orgasme, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!