Twintig Jaar En Één Strand - Proloog

Door: Rick.1993

Datum: 26-05-2026 | Cijfer: 8.7 | Gelezen: 230
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 8 minuten | Lezers Online: 6
Trefwoord(en): Beste Vriend, Strand, Vakantie,

De vrijdagavond was zoals zoveel vrijdagavonden in hun leven: een beetje chaotisch, warm en vertrouwd.

Jeroen stond in zijn kleine keuken, 189 centimeter lang, brede schouders en een borstkas die duidelijk liet zien dat hij serieus trainde. Zijn donkere krullende haar zat nog warrig van de douche na de training, en zijn scherpe kaaklijn werd extra zichtbaar toen hij lachte om iets wat Lucas net had gezegd. Hij droeg een simpele zwarte hoodie en een grijze joggingbroek die laag op zijn heupen hing.

Lucas zat op de bank, 184 centimeter, iets slanker gebouwd maar met strakke, duidelijke spieren die hij op dezelfde sportschool had opgebouwd als Jeroen. Zijn kortere, netjes gestylede bruine haar was nog vochtig. Hij had een rustiger uitstraling dan Jeroen – zachtere gezichtstrekken, maar met een kaaklijn die toch mannelijk en scherp was. Hij droeg een donkergrijs sweatshirt en een zwarte sportbroek.

Ze woonden allebei op zichzelf, op slechts vijf minuten fietsen van elkaar. Jeroen in een klein maar modern appartement in een levendige buurt, Lucas in een iets ruimere woning iets verderop. Al sinds de kleuterschool waren ze onafscheidelijk. In de brugklas was hun duo uitgegroeid tot vier: Jeroen, Lucas, Mike en Thomas.

Mike was de grootste van de vier: 1,92 meter, kort blond haar, brede rugbybouw en een bulderende lach. Thomas was de kleinste en meest relaxte: 1,78 meter, donkerblond haar dat hij altijd in een rommelige kuif droeg, slank maar getraind, met een eeuwige grijns en een talent om iedereen aan het lachen te maken.

Alle vier waren ze 25 jaar. Samen trainden ze, gingen ze naar voetbalwedstrijden, vierden ze verjaardagen, gingen ze uit, vesierden ze meiden en, al 7 jaar lang maakten ze elk jaar een grote reis. Dit jaar zou alles anders lopen.

“Mike belt net,” zei Lucas terwijl hij zijn telefoon neerlegde. “Hij kan echt niet mee. Die nieuwe baan… ze geven hem geen vrij. Twee weken Caribisch gebied is blijkbaar te veel gevraagd.”

Jeroen leunde tegen het aanrecht en zuchtte. “En Thomas?”

“Die stuurt net een appje. Zijn nieuwe vriendin heeft hem een ultimatum gegeven. Of hij gaat niet twee weken met ‘de jongens’ naar de zon, of hij kan haar vergeten.” Lucas schudde zijn hoofd met een half lachje. “Dus… het ziet ernaar uit dat wij met z’n tweeën gaan.”

Even was het stil.

Jeroen keek Lucas aan. “Met z’n tweeën…” herhaalde hij langzaam. “Net als vroeger. Toen we nog met z’n tweeën naar Center Parcs gingen omdat onze ouders geen geld hadden voor iets groters.”

Lucas glimlachte. “Precies. Alleen nu zonder ouders, met een stuk beter budget en een boetiekhotel met uitzicht op zee.”

Jeroen grinnikte. “En met chicks. Laten we eerlijk zijn. We gaan daar niet alleen heen voor de zon en de rum. We gaan scoren. Jij en ik. Eindelijk weer eens zonder dat Mike de hele avond staat te schreeuwen of Thomas foto’s maakt voor Instagram.”

Lucas lachte zacht. “Deal. We scoren, we feesten, en als we de volgende dag met een kater wakker worden, zien we elkaar gewoon weer bij het ontbijt. Zoals altijd.”

Ze spraken het die avond niet meer uit, maar het hing in de lucht: dit zou anders worden. Niet per se beter of slechter. Gewoon… anders.

De weken erna vlogen voorbij. Ze boekten de vlucht, regelden het boetiekhotel, kochten nieuwe zwemshorts. Ze trainden extra hard, maakten grappen over hoeveel chicks ze zouden scoren, en deden alsof dit gewoon weer een vakantie van de vier was – alleen dan met twee man minder.

De eerste drie dagen op het eiland

Ze landden op een zonnige middag. Het boetiekhotel was precies zoals op de foto’s: klein, stijlvol, met uitzicht op de turquoise zee en een privé-strandje dat alleen voor gasten was. Hun kamer had een groot balkon, een kingsize bed en een badkamer met glazen wanden. Ze gooiden hun koffers in de hoek, trokken meteen hun zwemshorts aan en renden het strand op als twee jongens van vijftien in plaats van vijfentwintig.

De eerste dag was puur euforie. Ze zwommen, speelden beachvolley met een paar andere gasten, dronken koude cocktails aan de bar en flirtten met een groepje meisjes uit Duitsland. ’s Avonds gingen ze uit in een beachclub verderop. Jeroen droeg zijn nieuwe strakke blauwe skinny jeans en een wit overhemd met een paar knoopjes open. Lucas had een zwarte skinny jeans en een donker shirt aan. Ze dansten, dronken, lachten hard en scoorden allebei een meid. Jeroen zoende met een blond meisje bij de bar, Lucas met een brunette op de dansvloer. Tegen drie uur ’s nachts spraken ze af: “Morgen zien we elkaar weer bij het ontbijt.” Maar het werd toch wat vroeger, de meiden gingen niet mee en wilden hen ook niet meenemen. Rond 5 uur lagen ze allebei, enigszins teleurgesteld, in het kingsize bed van hun eigen hotelkamer.

Die ochtend sliepen ze uit. ’s Middags lagen ze op het strand, trainden ze even in de hotelgym en gingen ze snorkelen. De meiden van de vorige avond appten en niet terug. Jeroen haalde zijn schouders op: “Volgende.” Lucas lachte mee, maar er zat iets afwezigs in zijn blik. ’s Avonds gingen ze opnieuw uit. Weer flirten, weer drinken, weer dansen. Weer geen meisjes die bleven. Ze kwamen rond vier uur ’s nachts terug in het hotel, allebei alleen, een beetje dronken, maar nog steeds in een goed humeur. “Morgen beter,” zeiden ze tegen elkaar terwijl ze op het balkon nog een laatste biertje dronken.

De derde dag voelde anders. Ze werden later wakker. Het ontbijt was stil. Geen nieuwe berichten van meisjes. Geen plannen voor de avond. Ze gingen naar het strand, maar de energie was wat lager. ’s Middags lagen ze naast elkaar op de handdoeken, zonnebrand insmerend, starend naar de zee. Jeroen droeg een strakke zwembroek aan die laag op zijn heupen hing, bovenlijf bloot. Lucas had een losse zwembrek aan en was eveneens shirtloos. Ze praatten over van alles en niets, maar de stiltes werden langer.

Tegen de avond besloten ze het rustig aan te doen. Geen beachclub. Gewoon een drankje bij de hotelbar. De meisjes kwamen niet. Geen bericht, geen excuus. Alleen Jeroen en Lucas die uiteindelijk samen terug naar hun kamer liepen, een beetje aangeschoten, een beetje teleurgesteld, maar ook… opgelucht?

En nu, op de ochtend van de vierde dag, stonden ze op het strand.

De zon brandde op hun huid. Het zand was zo wit dat het bijna pijn deed aan de ogen. De zee was een perfecte mix van turquoise en smaragdgroen. Ze hadden een koelbox mee gevuld met rum. Jeroen was vastbesloten om vandaag de eerste en beste meid te scoren. Hij droeg geen zwemkleding maar alleen een boxer en blauwe skinny jeans Hij keek naar de zee, bovenlijf bloot, zijn spieren glanzend van het zweet en zonnebrand. Klaar om tegen het eind van de dag meteen een club in te duiken. Lucas stond naast hem in zijn zwarte skinny jeans, eveneens shirtloos, zijn kortere haar netjes ondanks de wind.

Ze keken uit over het water, twee jonge mannen van 25, beste vrienden sinds de kleuterschool, die net waren aangekomen op een plek die ver genoeg van huis lag om even alles achter zich te laten.

Jeroen stootte Lucas zacht met zijn schouder. “Geen Mike. Geen Thomas. Alleen wij.”

Lucas glimlachte, maar zijn ogen bleven iets langer op Jeroen rusten dan strikt noodzakelijk was.

“Alleen wij,” herhaalde hij zacht.

De golven rolden rustig het strand op.

Vond je dit verhaal leuk? Ontdek meer over mij op mijn profielpagina, of meld je hier aan om net als 34 andere fans direct een mail te krijgen zodra ik een nieuw verhaal plaats.