Monsters In De Loods - 2

De ochtendzon filtert door de kapotte ramen van de havenloods en strijkt over Carola's uitgeputte lichaam. Ze ligt op haar rug, haar borsten stijf omhoog gericht, haar dijen wijd gespreid met een glanzende stroom sperma die langzaam uit haar beide gaten druppelt. Haar ogen zijn halfgeopend, een vage glimlach speelt om haar lippen terwijl het tentakelmonster zich terugtrekt in de schaduwen van de verlaten loods.

Christiaan hangt nog steeds vast aan de roestige staalbalk, zijn polsen rood en geirriteerd door de tentakels die hem urenlang gekneveld hebben gehouden. Zijn broek is gescheurd, zijn erectie zichtbaar en pulserend in de koude lucht. Hij kijkt naar Carola, naar de plas vocht onder haar heupen, naar de manier waarop haar borstkas nog steeds onregelmatig op en neer gaat van de nasleep van meerdere orgasmes.

"Carola," fluistert hij hees.

Ze draait haar hoofd naar hem toe. Haar ogen zijn anders—waziger, dieper, alsof er iets in haar is wakker geworden dat nooit meer in slaap zal vallen. "Ik wil terug," zegt ze eenvoudig, haar stem rauw van het geschreeuw.

Drie dagen later liggen ze in Christiaans bed, de dekens tot hun middel, de gordijnen dicht tegen de middagzon. Carola's vinger tekent cirkels op zijn borstkas, rond en rond om zijn linker tepel. Haar huid ruikt nog steeds naar het parfum dat ze die vrijdagochtend had opgedaan, maar er zit iets anders onder—een zwaardere, muskusachtige geur die Christiaan niet kan plaatsen.

"Ik kan niet stoppen eraan te denken," zegt ze. Haar vinger stopt bij zijn tepel, drukt erop. "Hoe vol ik me voelde. Hoe het me controleerde."

Christiaan's keel werkt. "Het was... het was een monster, Carola. Het heeft ons—jou—"

"Geneukt," vult ze aan, haar stem vlak en bewust. "Het heeft me geneukt. Drie keer tegelijk. En ik wil het weer."

Hij draait zijn hoofd naar haar toe. Haar ogen zijn open, eerlijk, zonder schaamte. "Je bent anders," zegt hij.

"Ik ben wakker." Ze schuift dichterbij, haar dij tegen zijn dij, haar hand naar beneden glijdend over zijn buik. "Jij ook. Je bent die hele tijd stijf geweest, Christiaan. Ik heb het gezien. Je hebt gekeken."

Hij wil ontkennen, maar zijn lichaam verraadt hem—zijn pik springt onder de dekens als haar vingertoppen zijn schaambeen raken. "Ik was vastgebonden," mompelt hij.

"En nu niet." Haar hand sluit zich om hem, langzaam, wetend. "Stel je voor... meer van ons. Die ook willen zien. Willen voelen."

Christiaan's adem stokt. "Wat bedoel je?"

"Mees." Ze zegt het als een feit, niet als een vraag. "Hij is jong, nieuwsgierig. Emma—ze is altijd al competitief geweest, altijd op zoek naar de volgende grens. En Ayana..." Carola's lippen krullen. "Ayana vertelde me laatst dat ze droomt van tentakels. Van iets dat haar volledig overneemt."

"Je wilt ze uitnodigen."

"Ik wil terug," herhaalt ze, haar hand nu sneller bewegend over zijn lengte. "En jij wilt meekijken. Geef toe, Christiaan. Je wilt zien hoe anderen het ervaren. Hoe ze breken. Hoe ze—"

"Ja." Het woord ontsnapt hem als een kreun, zijn heupen komen omhoog in haar vuist. "Ja, god, ja."

Carola laat hem los, rolt op haar zij zodat ze hem recht aankijkt. "Dan regel jij het. Vrijdagavond. De loods. En schijnwerpers deze keer—ik wil alles zien."

De groeps-app trilt op Christiaans telefoon terwijl hij in de collegezaal zit. Hij gluurt eronder tafel naar, zijn hart bonzend.

**Christiaan:** Vrijdagavond. Oude havenloodsen. Iets ontdekt dat je moet zien. Durf je?

**Emma:** Durf ik?? Ik durf alles 😈

**Mees:** Ondeugend?? Ik ben erbij

**Ayana:** Tentakels? 🐙

Christiaan slikt, kijkt op naar de professor die over netwerkprotocollen praat. Zijn duim zweeft boven het scherm.

**Christiaan:** Misschien. Kom je?*

**Ayana:** Ik kom. Ik kom hard.*

Hij legt zijn telefoon weg, zijn gezicht warm, zijn broek strak.

Vrijdagavond. De vijf vrienden staan bij de ingang van de havenloodsen, schijnwerpers in hun handen—een cadeau van Mees' vader die elektricien is. De lucht is koud en vochtig, de geur van verrot hout en roest hangt zwaar als een deken.

Emma heeft haar cheerleaderuniform aan, de roze en witte plooirok die haar atletische benen bloot laat. Ze friemelt aan haar paardenstaart, haar schoonheidsmoedervlek zichtbaar in het schijnsel van de straatlantaarn verderop. "Dit is echt een horror-filmset," zegt ze, maar haar stem klinkt opgewonden, niet bang.

Ayana staat naast haar, haar donkere huid bijna absorberend in het donker, haar bloemige parfum—met die muskusachtige ondertoon die Carola nu herkent—drijft naar hen toe. Ze draagt een strakke zwarte jurk die haar volle borsten en ronde billen accentueert. Haar golvende haar valt over haar schouders als een waterval van schaduwen.

Mees is de jongste, blond en ondeugend zoals altijd, zijn ogen groot in het donker. "Waar is het?" vraagt hij, zijn stem brekend van anticipatie.

"Hier," zegt Carola, en ze stapt naar voren.

De loods deur openend voor hen, een zwarte mond van verval. Carola's schijnwerper flakkert aan, snijdt een witte wig door de duisternis. Roestige stalen balken. Kapotte ramen. Stoffige vloeren. En iets anders—een beweging in de hoek, te snel om te volgen.

"Daar," fluistert Ayana, en haar hand vindt Carola's onderarm, de nagels licht indrukkend.

Christiaan schakelt zijn schijnwerper in, richt hem naar de hoek. Voor een seconde—een flits van geel, twee ogen die glanzen als kattenogen in het donker. Dan niets.

"Wie is dat?" vraagt Emma, maar dan zijn er handen—koude, sterke handen—die uit de schaduwen schieten en haar tegen de muur drukken. Ze schreeuwt, een korte uithaal, maar het geluid stikt in haar keel als een tweede paar handen haar polsen grijpt en omhoog drukt.

Ayana draait zich om, haar schijnwerper zwaaiend, maar de lichtbundel vangt alleen maar beweging—grote, donkere gestalten die uit alle hoeken komen. Een hand met bijna zwarte huid sluit zich om haar keel, niet knijpend maar vasthoudend, beheersend. Ze ruikt iets—oud leer, aarde, en onderliggend een muskusachtige geur die haar knieën week maakt.

Carola laat haar schijnwerper vallen. Het licht rolt weg, een halve maan over de stoffige vloer, en in het halfduister ziet ze hen—Zarek in het midden, zijn gele ogen gloeiend, zijn versleten leren jas openzwaaiend om zijn naakte torso. En tussen de gescheurde stof van zijn broek—zijn pik, donker en stijf en enorm, pulserend in de koude lucht.

"Jullie zijn teruggekomen," zegt hij, zijn stem een laag ruisen als grind over metaal. "Slimme meisjes."

Meer zombies komen tevoorschijn—tien, twintig, hun huid alle tinten van de nacht, hun ogen allemaal dat zieke geel. Ze omringen de groep, drukken de vrouwen tegen de roestige muren, hun koude handen verkennend over hun warme huid.

Christiaan en Mees worden aan de kant geduwd, tegen een oude machine vastgehouden door twee zombies met handen als bankschroeven. "Kijk," beveelt een van hen, zijn adem stinkend naar verrotte aardbei, "kijk hoe ze genieten."

En ze genieten—dat is het vreselijke, het wonderbaarlijke. Emma's angst smelt als de eerste zombiehand onder haar rok glijdt, zijn vingers vochtig en koud tegen haar hete kut. Ze hijgt, haar hoofd achterover tegen de muur, haar paardenstaart wapperend. "Oh—oh god—"

Ayana kreunt dieper, voller, als Zarek zelf haar jurk omhoog trekt en zijn hand tussen haar benen drukt. Haar donkere huid glanst van zweet in het flakkerende licht van de gevallen schijnwerpers. "Je bent nat," constateert hij, zijn gele ogen op haar gericht. "Je verwachtte dit. Je wilde dit."

"Ja," hijgt ze, en het antwoord doet hem glimlachen—witte tanden, te scherp, te veel.

Carola staat tussen hen in, haar eigen kleren al gescheurd door grijpende handen, haar borsten bloot en hard in de koude lucht. Ze kijkt naar Christiaan, naar Mees, hun gezichten een mengeling van schok en opwinding. "Kijk," zegt ze, dezelfde woorden als de zombie, maar zacht, uitnodigend. "Kijk wat ze met ons doen."

De zombies zijn overal nu—hun handen onder hun kleding, hun lippen op warme huid, hun stijve pikken drukkend tegen dijen, buiken, billen. Emma wordt opgetild, haar benen gespreid, een zombie die zich tussen haar benen positioneert terwijl een ander haar borsten uit haar top trekt en zuigt. Ze kreunt, een hoog, gebroken geluid: "Ah—ah! Zo—zo stevig—"

Ayana draait zich om, haar handen tegen de muur, haar billen naar achteren gestoken. Zarek staat achter haar, zijn grote handen om haar heupen, de eikel van zijn pik drukkend tegen haar natte spleet. "Je pik is zo—ah!—zo groot!" stoot ze uit, en dan duwt hij, glijdt diep, en haar hoofd valt naar achteren, haar golvende haar vegend over de roestige muur als een bezem van schaduwen.

Meer zombies komen, altijd meer, een oneindige stroom van donkere huid en stijve pikken. Carola voelt twee tegelijk—één in haar kut, één in haar kont, hun koude lichamen tegen haar warme rug en buik drukkend. Ze wordt opgetild, gedragen, een derde die zich onder haar positioneert zodat ze op zijn pik zakt, drie mannen die haar vullen, haar rekken, haar bezitten.

"Trippel—ah!—penetratie!" kreunt ze, en het woord is grappig en heilig tegelijk, een mantra voor dit nieuwe genot.

Christiaan ziet het allemaal, kan zijn ogen er niet van afhouden. Emma's gezicht, verwrongen van plezier, haar cheerleaderuniform totaal verfrommeld. Ayana's lange benen trillend terwijl Zarek haar van achteren neemt, zijn handen om haar volle borsten knijpend. Carola—zijn Carola—die drie zombies tegelijk bevredigt, haar ogen gerold naar achteren, haar tong uit haar mond hangend van extase.

Hij is stijf. Hij heeft nog nooit zo stijf gestaan. En de zombie die hem vasthoudt—een jongere—merkt het. Een koude hand glijdt over zijn broek, vindt zijn erectie, knijpt. Christiaan hijgt, schaamte en verlangen door elkaar.

"Je wilt ook," zegt de zombie, zijn stem een echo van Zareks. "Je wilt gevuld worden. Net als je vriendin."

"Nee—" begint Christiaan, maar dan trekt de zombie zijn broek omlaag, en de koude lucht slaat tegen zijn blote pik, en het nee sterft in zijn keel.

Mees maakt een geluid naast hem—hoog, verrast, bang. Een andere zombie heeft ook zijn broek naar beneden getrokken, zijn jonge, slanke lichaam bloot in het donker. "Mees," hijgt Christiaan, maar dan voelt hij het zelf—koude handen die zijn billen spreiden, de eikel van een pik drukkend tegen zijn strakke opening.

"Ontspan," fluistert de zombie, en het is bijna teder, bijna zorgzaam. "Laat je gaan."

Christiaan kijkt naar Carola, naar de manier waarop ze hem aankijkt—oog in oog over de schouder van een zombie die haar keel neukt. Ze knikt. Hij ontspant.

De penetratie brandt, scheurt, vult. Christiaan kreunt, een laag, dierlijk geluid dat hij niet herkent als zijn eigen stem. De zombie achter hem duwt dieper, zijn heupen tegen Christiaan's billen slaand, zijn pik—groot, groter dan Christiaan wil toegeven—diep in zijn darmen glijdend.

"Ahhh—fuck—fuck!" stoot hij uit, en zijn hand vindt zijn eigen pik, trekt er wanhopig aan, zoekt compensatie voor de volheid die hem verstikt.

Mees kreunt naast hem, ook bezig, ook gevuld. De jongens kijken elkaar aan, hun ogen wijd, hun monden open van hijgen. "Het is—" begint Mees.

"Goed," voltooit Christiaan, en het is waar, het is zo goed, zo vol, zo compleet.

De vrouwen zien hen—Carola's ogen vinden Christiaan's terwijl drie pikken haar pompen, haar lichaam schokkend tussen hen. Ze glimlacht, een dronken, wellustige glimlach. ‘Jij ook’, lijkt die glimlach te zeggen. ‘Jij begrijpt het nu ook.’

De zombies bewegen in ritme, een orkest van vlees en verlangen. Emma wordt van twee kanten genomen, haar kut en kont vol, een derde die haar borsten kneedt terwijl een vierde zijn pik tegen haar lippen drukt. Ze opent zich, laat hem binnen, en dan is ze vol—mond, kut, kont—drie openingen gevuld, drie zombies die haar bezitten.

Ayana is nog steeds met Zarek, maar nu ook een tweede die zich voor haar positioneert, zijn pik in haar mond glijdend terwijl Zarek haar van achteren blijft nemen. Haar ogen rollen, haar handen grijpen naar steun op de roestige muur, haar knieën knikkend van de intensiteit.

Carola voelt de zombies in haar versnellen, hun koude lichamen warm wordend van de inspanning, van haar warmte. Ze komen bijna tegelijk—drie stromen sperma die haar vullen, haar buik opblazend, uit haar lopend als ze zich terugtrekken. Ze is druipend, overgoten, een offer aan het genot.

Dan, als de laatste zombie zijn zaad in Mees' kont spuit en de jongen kreunend, hijgend, over zijn eigen hand klaarkomt—dan verandert de lucht.

Een zompig, zuigend geluid. Een beweging in de hoek die niet menselijk is.

Het tentakelmonster glijdt tevoorschijn, zijn ronde lichaam pulserend, zijn twee grote ogen gloeiend in het donker. Het blijft staan, wacht, terwijl de zombies—Zarek voorop—zich terugtrekken, hun werk gedaan.

Zarek knikt naar het wezen, een groet, een overdracht. "Zij zijn nu van jou," zegt hij, zijn gele ogen nog een seconde op Ayana gericht. "Geniet van hen. Wij zijn klaar."

De zombies trekken zich terug in de schaduwen, hun pikken nog druipend, hun ogen nog hongerig. Maar ze gaan, laten de vijf vrienden achter—uitgeput, gevuld, druipend van sperma en zweet.

En dan komen de anderen.

Uit de donkerste hoek van de loods, uit spleten in de vloer, uit de holtes van verlaten machines—nog vier tentakelmonsters. Ze glijden naar voren, hun oranjerode tentakels glibberend over het stof, hun zuignappen openend en sluitend in anticipatie.

Carola lacht, een hoog, bijna gek geluid. "Meer," zegt ze. "Meer."

De tentakels grijpen—enkels, polsen, heupen, hals. De vijf vrienden worden opgetild, gespreid, geopend. Carola voelt een tentakel om haar middel sluiten, een ander die haar borsten omvat, zuignappen die aan haar tepels zuigen met een druk die grenst aan pijn maar er niet over heen gaat.

Emma kreunt als een tentakel tussen haar benen glijdt, zijn gladde, slijmerige oppervlak tegen haar gezwollen kut schurend. "Oh—oh! Het is—het is anders—"

"Warmer," hijgt Ayana, een tentakel die haar kont penetreert terwijl een ander haar clitoris vindt en begint te strelen in een ritme dat geen mens kan nabootsen. "Het is—ah!—zo warm—"

De jongens worden niet vergeten. Christiaan voelt een tentakel om zijn pik sluiten, een mondachtige opening die zuigt, likt, pulseert. Een andere tentakel vindt zijn kont, de dunne, opblaasbare soort die zich binnen hem uitbreidt tot hij voelt alsof hij zal barsten.

Mees gilt, een kort, scherp geluid, als een tentakel zijn prostaat vindt en begint te masseren van binnen terwijl een andere zijn pik afzuigt. "Ik kan niet—ik ga—"

"Nog niet," beveelt Carola, hoewel ze zelf al trilt op de rand. "Wacht—wacht op ons—"

De tentakels bewegen in perfecte synchronie, een choreografie van genot. Mondtentakels zuigen aan pikken, likken aan clitorissen, bijten zacht in tepels. Tongtentakels—lang, gespierd, oneindig flexibel—glijden in kutten, in konten, in monden, diep genoeg om te kokhalzen maar niet ver genoeg om te stikken.

Handtentakels kneden, knijpen, strelen. Ze vinden elke erogene zone, elke zenuw, elke plek die nog niet was ontdekt. Emma's g-spot wordt gestimuleerd van binnen en van buiten tegelijk, een tong die tegen haar wand drukt terwijl een tentakel in haar kont pulseert.

"Ah—ah! Ik—ik kom—" stottert ze, maar dan voelt ze nog iets—dunnere tentakels, zo dun als vingers maar sterker, die zich in haar kut nestelen, zich uitbreidend, haar rekken tot ze volledig gevuld is, tot er geen millimeter meer is die niet wordt aangeraakt.

Ayana's hoofd hangt naar achteren, haar golvende haar veegend over de tentakel die haar vasthoudt. Ze is omgeven—tentakels aan haar polsen, enkels, middel, borsten, kut, kont, mond. Een complete overname, een totale onderwerping. En het is hemels, het is alles wat ze ooit heeft gewild.

"Ik ben—" probeert ze te zeggen, maar een tentakel pulst in haar mond, vult haar, en ze kan alleen nog maar kreunen, slikken, accepteren.

Christiaan kijkt naar haar, naar Mees, naar Carola en Emma. Ze zijn allemaal hetzelfde—opgehangen, gevuld, verloren in sensatie. Zijn eigen lichaam brandt, de tentakels in zijn kont die uitzetten en weer krimpen, de zuigende mond om zijn pik die hem tot waanzin brengt.

"Samen," hijgt Carola, haar stem gedempt door de tentakel die haar keel vult. "Laten we—samen—"

Ze begrijpen het allemaal, zelfs zonder woorden. De tentakels voelen het, reageren erop—hun bewegingen synchroniseren, opbouwend naar een gemeenschappelijk hoogtepunt. Sneller nu, dieper, harder. De zuignappen bijten zachter, de tongen likken sneller, de opblaasbare tentakels zetten zich volledig uit tot elke opening luchtdicht gevuld is, tot elke zenuw ending wordt gestimuleerd.

"Ah—ah—ah!" Emma's kreten worden korter, sneller, hoger. "Ik—ik kan niet—help—ah! AH!"

"Ik ook—" stottert Mees, zijn jonge lichaam gespannen als een boog. "Ik ook—"

"Nu," beveelt Carola, en het is geen bevel maar een smeekbede, een gebed. "Nu, nu, NU—"

Ze komen tegelijk, een explosie van lichaam en geest. Christiaan voelt het beginnen in zijn tenen, een golf die opbouwt, door zijn ballen trekt, door zijn pik, en dan spuit hij—hard, lang, eindeloos—terwijl de tentakel hem leegzuigt, elke druppel claimend.

Emma schreeuwt, een lang, hoog geluid dat door de loods echoot, haar lichaam schokkend als ze squirt, als ze komt, als ze verdwijnt in de sensatie. Ayana's kreun is dieper, voller, een bass die onder de anderen door trilt terwijl haar hele lichaam trilt, terwijl ze meerdere orgasmes heeft, een aan de andere vastgeketend.

Mees gilt, een jongensachtig geluid dat breekt op het einde, zijn zaad spuitend over de tentakel die hem pijpt, zijn kont samenknijpend om de tentakel die hem vult.

En Carola—Carola lacht en kreunt en schreeuwt tegelijk, haar lichaam de bron van alles, de eerste die dit heeft ervaren, de profeet van dit nieuwe genot. Ze komt zo hard dat ze bijna flauwvalt, haar ogen rollend, haar tong uit haar mond hangend, vloeistof stroomt uit al haar gaten.

De tentakels spuiten nu ook—niet sperma, maar iets dikker, iets warmer, iets dat hun buiken vult tot ze rond worden, tot ze vol zijn van het wezen. Het stroomt uit hen, samen met hun eigen vocht, een plas die groeit onder hen, een meer van genot.

Dan, geleidelijk, vertragen de tentakels. De zuigende monden laten los, de opgeblazen tentakels krimpen, de grip verslapt. Eén voor één worden ze neergelegd, zacht, bijna teder, op de stoffige vloer.

De vier extra monsters trekken zich terug, glijdend naar hun holen, hun ogen nog een seconde gloeiend in het donker. Het originele monster blijft het langst, zijn tentakels strelend over Carola's voorhoofd, een afscheid, een belofte.

Dan is het stil.

De vijf vrienden liggen in een rij, hun lichamen richting elkaar gedraaid, hun borstkassen hijgend in hetzelfde ritme. Sperma en tentakelslijm druppelt uit hen—uit monden, kutten, konten. Hun buiken zijn rond, gevuld, zacht pulserend als ze ademen.

Carola draait haar hoofd naar Christiaan. Haar ogen zijn helder, wakker, vol. Ze glimlacht—een klein, vermoeid, volkomen tevreden glimlach.

Hij glimlacht terug.

Emma kreunt, een late naschok, en dan lacht ze ook—een hoog, bijna hysterisch geluid dat Ayana doet meedoen, die haar donkere hand over haar buik laat glijden, voelend hoe vol ze is.

Mees snuift, wrijft over zijn ogen als een kind dat net wakker wordt, en dan grijnst hij—breed, ondeugend, volkomen veranderd.

Ze kijken elkaar aan, van oog naar oog. Geen woorden. Alleen knikken. Alleen glimlachen. Alleen het begrip dat ze iets hebben gedeeld dat geen taal kan vangen.

De tijd verstrijkt—een half uur, misschien een uur. Hun ademhaling wordt regelmatiger, hun hartslagen zakken. De vloeistof onder hen koelt, wordt kleverig, een herinnering in tastbare vorm.

Carola is de eerste die beweegt. Ze rolt op haar zij, haar hand uitstrekkend naar Emma, die de hand pakt. Emma reikt naar Ayana, Ayana naar Mees, Mees naar Christiaan, Christiaan naar Carola. Een ketting, een cirkel, een verbond.

"Nog een keer?" vraagt Mees, zijn stem schor maar hoopvol.

Carola lacht, lacht echt hard, een geluid dat door de loods echoot als een belofte. "Volgende week," zegt ze. "Zelfde tijd. Zelfde plek."

Ze staan op, wankelend, ondersteunen elkaar. Omhelzingen—warm, nat, onvermijdelijk. Emma tegen Ayana, borst tegen borst, lachend om de plakkerigheid. Mees die Christiaan een klap op zijn kont geeft, een uitdaging, een erkenning. Carola in het midden, de spin in het web, de profeet die haar volgelingen omhelst.

"Jullie begrijpen het nu," zegt ze, haar ogen glijdend over elk van hen. "Het is niet eng. Het is niet verkeerd. Het is—"

"Alles," voltooit Ayana, en het woord is perfect, het woord is waar.

Ze kleden zich aan—wat er nog van hun kleren over is. Emma's cheerleaderuniform is gescheurd, ondraaglijk, maar ze draagt het trots als een medaille. Ayana's jurk is verdwenen, gevonden in een hoek, besmeurd met dingen die ze niet wil identificeren. Ze trekt hem toch aan.

Christiaan en Mees, blote basten onder hun jassen, hun broeken vlekkerig maar aan. Carola—Carola draagt niets onder haar jas, haar borsten nog steeds hard tegen de stof, haar kut nog steeds druipend met elke stap.

Ze lopen naar buiten, de nachtlucht fris en zuiver na de muffe hitte van de loods. De sterren zijn helder, een melkweg boven hen die niets vermoedt van wat er beneden is gebeurd.

"Volgende week," herhaalt Carola, en dit keer is het een bevel, een belofte, een gebed.

"Volgende week," bevestigen de anderen, en hun stemmen klinken als één.

Ze splitsen op, paren wegwandelend in verschillende richtingen—Emma en Ayana samen, giechelend over gedeelde geheimen. Mees alleen, zijn stap licht, zijn hoofd vol plannen. Christiaan en Carola, hand in hand, terug naar zijn appartement, naar zijn bed, naar de bespreking van wat ze net hebben ervaren en wat ze volgende week willen proberen.

Achter hen, in de loods, beweegt iets. Ogen gloeien in het donker. Tentakels glibberen over de vloer, proevend van wat is achtergelaten, wachtend op wat zal komen.

De zombies zijn er ook, altijd aanwezig, altijd hongerig. Zarek's gele ogen sluiten het laatst, zijn glimlach de laatste die verdwijnt in de schaduwen.

Volgende week.

Ze zullen wachten.

Ze hebben geduld.

Ze hebben alle tijd van de wereld.

Trefwoord(en): Bondage, Cuckold, Dubbele Penetratie, Neuken, Pijpen, Suggestie?

Meer verhalen die je waarschijnlijk leuk vindt

• Leven Van Een Bdsm Slavin (8.7) door Frankiegeilschrijver
• Meester Zoekt Slavin (8.2) door Bo
• Hanne Het Submissieve Bos Sletje (8.7) door Mike_s
• Dromen Van Een Gangbang (9.2) door TommyXL
• Totale Overgave: Klinisch Seksueel Onder... (9.3) door Lucas Valeur
• Stel Zoekt Dominant (9.6) door Ba(a)sje
• Bdsm Tieners Op Vakantie (8.6) door AnoniempieXxX
• Ondeugend Terug Van Het Concert (8.9) door Franciesco
• Een Avondje Oppassen (9.0) door DirtyMind23348
• Zondig Verlangen (9.3) door Jane Doo

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!