Door: Belgianlocked
Datum: 29-05-2026 | Cijfer: 9.9 | Gelezen: 44
Lengte: Lang | Leestijd: 16 minuten | Lezers Online: 2
Trefwoord(en): Chastity, Verlangen,
Lengte: Lang | Leestijd: 16 minuten | Lezers Online: 2
Trefwoord(en): Chastity, Verlangen,
Vervolg op: De Kooi Van Verlangen - 1
Het eerste licht van de ochtend glijdt door de gordijnen als Mitch wakker wordt, zijn arm nog steeds om Thymen’s middel geslagen. De lucht in de slaapkamer is zwaar, doordrenkt met de geur van zweet, sperma en de muskusachtige restanten van hun nachtelijke spel. Thymen ligt op zijn zij, zijn ademhaling diep maar onrustig, zijn polsen nog steeds losjes vastgebonden aan het hoofdeinde met de zijden sjaal die Mitch gisteravond had gebruikt. Zijn erectie, half slap maar nog steeds indrukwekkend, drukt tegen Mitch’s dijbeen, een stille herinnering aan de belofte die tussen hen hangt: geen orgasme, geen bevrediging, niet zonder toestemming.
Mitch glimlacht in het halfduister. Zijn vingers glijden over Thymen’s heup, voelen hoe de spieren onder zijn huid lichtjes samentrekken bij de aanraking. Hij buigt zich voorover, zijn lippen raken het warme vlekje achter Thymen’s oor. "Goedemorgen, schat," mompelt hij, zijn stem ruw van de slaap en de herinnering aan hoe Thymen gisteren zijn zaad had doorgeslikt alsof het zijn laatste maaltijd was. "Heb je goed geslapen?"
Thymen kreunt, zijn lichaam spant zich onwillekeurig aan als Mitch’s hand naar beneden glijdt, zijn vingers lichtjes over de gevoelige onderkant van zijn ballen strijken. "Nee," hijgt hij, zijn stem schor. "Hoe kan ik slapen als ik zo…" Zijn heupen schokken lichtjes, alsof hij probeert weg te komen van de aanraking, maar zijn lichaam verraadt hem, duwt zich juist dichter tegen Mitch’s hand aan. "Alsjeblieft, Mitch… ik kan niet—"
"Je kunt wel," onderbreekt Mitch hem, zijn vingers sluiten zich nu steviger om Thymen’s ballen, knijpen net genoeg om een grom uit zijn keel te persen. "En je zult het doen. Want dat is wat je wilt, toch? Bewijzen dat je het kunt. Voor mij." Zijn duim glijdt over de onderkant van Thymen’s penis, voelt hoe die ondanks alles weer begint te zwellen, alsof zijn lichaam weigert te accepteren dat bevrediging niet aan de orde is. "God, kijk je eens. Je bent hopeloos."
Thymen’s adem stokt als Mitch’s greep strakker wordt, zijn ballen samenperst tot een strakke, pijnlijke bundel. "Ja," fluistert hij, zijn stem breekt. "Ik wil het. Ik wil het zo graag. Maar Mitch, alsjeblieft—" Zijn heupen maken kleine, wanhopige cirkels, alsof hij probeert wrijving te vinden, iets, wat dan ook, om de druk te verlichten. "Ik kan niet nog een hele dag zo wachten. Niet als jij—" Zijn woorden sterven weg als Mitch’s andere hand zijn mond bedekt, twee vingers tussen zijn lippen duwt.
"Sst," waarschuwt Mitch, zijn ogen donker. "Je smeekt alsof je een keuze hebt. Maar dat heb je niet." Hij duwt Thymen’s hoofd achterover tegen het kussen, zijn vingers glijden dieper Thymen’s mond in, voelen hoe zijn tong zich eromheen krult, automatisch, zoals hij gisteren zijn cock had omhuld. "Je gaat doen wat ik zeg. En vandaag ga je leren wat het betekent om echt van mij te zijn."
De douche is koud, maar niet koud genoeg om de hitte in Thymen’s lichaam te blussen. Hij staat onder de straal, zijn handen plat tegen de tegels, zijn voorhoofd ertegenaan gedrukt alsof hij zichzelf kan dwingen om niet te denken aan Mitch’s handen, Mitch’s mond, Mitch’s beloften. Het water stroomt over zijn rug, volgt de lijn van zijn wervelkolom naar beneden, over zijn billen, tussen zijn benen. Zijn penis, nog steeds half hard, hangt zwaar tussen zijn dijen, de huid strak en gevoelig.
Hij hoort de deur open gaan, maar hij beweegt niet. Mitch stapt onder de straal, zijn lichaam warm en stevig achter Thymen’s rug. Zijn handen glijden over Thymen’s schouders, duwen hem voorzichtig maar onverbiddelijk tegen de muur. "Was je je af?" vraagt Mitch, zijn stem laag, zijn lippen tegen Thymen’s oor. "Of dacht je dat ik je zou vergeten?"
Thymen’s vingers krullen zich tegen de tegels, zijn nagels krassen over het gladde oppervlak. "Ik—" Zijn stem is nauwelijks meer dan een fluistering. "Ik probeerde alleen…" Hij kan de leugen niet afmaken. Mitch weet het. Mitch weet altijd wanneer hij liegt.
"Je probeerde jezelf aan te raken," zegt Mitch, zijn hand glijdt naar beneden, zijn vingers sluiten zich om Thymen’s penis, knijpen net hard genoeg om een kreun uit hem te persen. "Ondanks wat ik je gisteren heb gezegd." Zijn greep verstrakt, zijn duim wrijft over de gevoelige eikel, en Thymen’s knieën knikken bijna. "Je bent een slechte jongen, Thymen. Een ondankbare jongen."
"Nee!" Thymen’s hoofd valt achterover tegen Mitch’s schouder, zijn lichaam trilt. "Ik ben het niet— ik zou niet—" Zijn woorden vervagen in een kreun als Mitch’s andere hand zijn ballen omvat, ze zachtjes kneedt alsof hij ze weegt, alsof hij bezit neemt van wat van hem is. "Ik kon gewoon niet slapen. Het doet pijn. Het doet pijn, Mitch."
Mitch’s mond vindt de plek waar Thymen’s nek in zijn schouder overgaat, zijn tanden zinken in het vlees, niet hard genoeg om een merkteken achter te laten, maar genoeg om Thymen te laten weten wie hier de baas is. "Goed," gromt hij. "Dan ga ik je pijn geven. Maar niet de pijn die je wilt." Zijn hand verlaat Thymen’s penis, en Thymen jankt bijna van frustratie, maar dan voelt hij Mitch’s vingers tussen zijn billen glijden, een nat, glibberig geluid als hij zijn eigen speeksel gebruikt om Thymen’s opening te smeren.
"Mitch—!" Thymen’s stem schiet omhoog, zijn lichaam spant zich aan, maar Mitch’s andere arm sluit zich als een bankschroef om zijn middel, houdt hem op zijn plaats.
"Stil," beveelt Mitch, zijn vingertop drukt tegen Thymen’s strakke ring, cirkelt eromheen zonder binnen te dringen. "Je krijgt wat ik je geef. En vandaag geef ik je dit." Zijn vinger duwt naar binnen, een kort, scherp moment van weerstand voordat Thymen’s lichaam toegeeft, hem omhult in hitte en druk. Thymen’s adem stokt, zijn lichaam schokt, zijn penis twingt ondanks alles weer omhoog, hard en kloppend.
"Fuck," hijgt hij, zijn vingers klauwen nu in de tegels, zijn heupen proberen instinctief weg te komen, maar Mitch houdt hem vast, zijn vinger duwt dieper, vindt dat gevoelige plekje binnenin dat Thymen doet kreunen alsof hij stervende is. "Mitch, alsjeblieft, ik kan niet— ik ga komen, ik ga—"
"Nee, dat ga je niet," snauwt Mitch, en zijn vrije hand grijpt Thymen’s penis weer, knijpt de basis strak dicht, net genoeg om de opkomende orgasme te smoren. Thymen schreeuwt, zijn lichaam buigt zich in een pijnlijke boog, zijn ballen trekken strak tegen zijn lichaam aan, maar er komt niets. Geen bevrediging. Geen opluchting. Alleen maar een brandende, ondraaglijke druk die nergens naartoe kan.
"Dat," zegt Mitch, zijn stem is een grom tegen Thymen’s oor, "is hoe het voelt om van mij te zijn. Je komt wanneer ik het zeg. Niet eerder. Begrepen?"
Thymen’s antwoord is een snik, zijn lichaam beeft, zijn penis klopt pijnlijk in Mitch’s greep. "Ja," fluistert hij. "Ja, ik begrijp het."
De chastity cage is besteld. Mitch heeft het pakketje bevestigd op zijn telefoon, de levering staat gepland voor morgenochtend. Thymen staat naast hem, zijn handen trillen lichtjes als hij naar het scherm kijkt, alsof hij niet kan geloven dat dit echt gaat gebeuren. Zijn penis is nog steeds gevoelig van de douche, van Mitch’s vingers, van de bijna-orgasme die hem heeft achtergelaten met een brandend, onbevredigd verlangen dat diep in zijn ballen knaagt.
"Morgen," zegt Mitch, hij draait zich naar Thymen toe, zijn ogen glinsteren met iets donkers, iets hongerigs. "Morgen ga ik je opsluiten. En dan ben je echt van mij."
Thymen’s keel werkt, zijn tong glijdt over zijn lippen. "En vandaag?" vraagt hij, zijn stem is nauwelijks meer dan een fluistering. "Wat gebeurt er vandaag?"
Mitch grijnst. Het is niet vriendelijk. Het is het soort grijns dat Thymen’s maag doet samentrekken, zijn penis doet schokken. "Vandaag," zegt Mitch, "ga ik je laten zien hoe het is om echt te wachten."
Hij pakt Thymen’s hand en trekt hem mee naar de achterdeur, het bos in. De lucht is koel, de grond vochtig onder hun blote voeten. Thymen’s penis hangt zwaar tussen zijn benen, elke stap een marteling, elke beweging een herinnering aan wat hij niet mag hebben. Het bos omhult hen, donker en stil, alleen het geluid van hun ademhaling en het gekraak van takjes onder hun voeten.
Mitch duwt Thymen tegen een brede eikenboom, de schors ruw tegen zijn rug. "Handen boven je hoofd," beveelt hij, en Thymen gehoorzaamt onmiddellijk, zijn vingers krullen zich om de takken boven hem, zijn lichaam rekt zich uit, kwetsbaar en blootgelegd. Mitch’s handen glijden over zijn borst, zijn duimen wrijven over zijn tepels tot ze hard en gevoelig zijn, dan naar beneden, over zijn buik, zijn heupen, tot zijn vingers zich sluiten om Thymen’s penis.
"Kijk eens hoe mooi je bent," mompelt Mitch, zijn stem is ruw. "Alleen voor mij. Alleen mijn speeltje." Zijn greep verstrakt, zijn duim wrijft over de eikel, verspreidt het vocht dat daar al ligt te wachten. Thymen’s heupen schokken, zijn lichaam probeert wanhopig dichterbij te komen, maar Mitch trekt zijn hand weg, laat Thymen’s penis kloppend en rood in de koele lucht hangen.
"Nee," kreunt Thymen, zijn hoofd valt achterover tegen de boom, zijn ogen sluiten zich. "Alsjeblieft, Mitch. Raak me aan. Laat me—"
"Laat je wat?" Mitch’s stem is koud, zijn vingers glijden nu tussen Thymen’s billen, vinden zijn opening, drukken ertegen zonder binnen te gaan. "Laat je klaarkomen? Dat ga ik niet doen. Nog niet." Zijn vinger duwt naar binnen, een kort, scherp moment van pijn voordat Thymen’s lichaam hem omhult, zijn spieren klemmen zich om hem heen alsof ze hem nooit meer willen loslaten.
"Fuck!" Thymen’s lichaam schokt, zijn penis springt, een druppel vocht parelt aan de top. Mitch’s andere hand grijpt zijn ballen, knijpt ze samen tot Thymen’s benen beven. "Je bent zo strak," gromt Mitch. "Alsof je nog nooit een cock hebt gehad. Alsof je maagd bent."
"Ik ben van jou," hijgt Thymen, zijn stem breekt. "Alleen van jou. Alsjeblieft, Mitch, ik kan niet—" Zijn woorden vervagen in een kreun als Mitch’s vinger dieper duwt, zijn knokkel drukt tegen dat gevoelige plekje binnenin, en Thymen’s lichaam reageert onmiddellijk, zijn penis schokt, zijn ballen trekken strak.
"Je gaat niet komen," zegt Mitch, zijn stem is een bevel. "Je gaat wachten. En je gaat smeken. En misschien, als je braaf bent, geef ik je morgen wat je nodig hebt." Zijn vinger trekt zich terug, laat Thymen leeg en trillend achter, zijn lichaam snakt naar meer, naar alles.
Thymen’s ogen vliegen open, zijn blik is wazig, zijn mond hangt open. "Morgen?" fluistert hij, zijn stem is gebroken. "Ik kan niet tot morgen wachten. Ik ga gek worden. Alsjeblieft, Mitch—" Zijn heupen duwen zich naar voren, alsof hij Mitch’s hand kan dwingen om terug te keren, maar Mitch stap terug, zijn ogen branden in het donker.
"Je gaat het doen," zegt Mitch, zijn stem is onverbiddelijk. "Want dat is wat je wilt. Je wilt mijn eigendom zijn. Je wilt dat ik beslissingen voor je neem. Je wilt dat ik je gebruik." Hij pakt Thymen’s kin, dwingt hem om hem aan te kijken. "Toch?"
Thymen’s onderlip trilt. "Ja," fluistert hij. "Ja, ik wil het. Ik wil het meer dan wat dan ook."
Mitch glimlacht, en het is wreed. "Goed," zegt hij. "Dan ga je nu op je knieën."
De aarde is koud en nat onder Thymen’s knieën, maar hij voelt het amper. Zijn hele wereld is gereduceerd tot Mitch’s lichaam, de geur van hem, het zoute zweet op zijn huid, de manier waarop zijn penis voor hem staat, hard en eisend. Thymen’s mond watert, zijn tong glijdt over zijn lippen, zijn handen grijpen Mitch’s dijen, zijn vingers graven in het vlees.
"Open," beveelt Mitch, en Thymen gehoorzaamt, zijn mond valt open, zijn tong steekt uit. Mitch’s hand sluit zich om zijn eigen penis, leidt hem naar Thymen’s lippen, duwt voorzichtig naar binnen. Thymen’s ogen vallen dicht, zijn wangen holen als hij Mitch dieper neemt, zijn keel ontspant zich, neemt hem op tot hij tegen de achterkant van zijn mond drukt.
"Dat is het," gromt Mitch, zijn hand glijdt in Thymen’s haar, grijpt het vast, trekt zijn hoofd achteruit tot zijn lippen zich om de basis van zijn penis sluiten, zijn speeksel druipt over zijn kin. "Zuig me. Laat me voelen hoe graag je me wilt plezieren."
Thymen kreunt rond Mitch’s penis, het geluid vibreert door hem heen, en Mitch’s heupen schokken, duwen zich dieper Thymen’s mond in. Thymen’s handen glijden naar achteren, grijpen Mitch’s billen, trekken hem dichterbij, neemt hem dieper, zijn keel opent zich, zijn ogen tranen, maar hij stopt niet, hij kan niet stoppen.
"Fuck, ja," hijgt Mitch, zijn greep in Thymen’s haar verstrakt, hij begint te stoten, zijn heupen bewegen in korte, harde bewegingen, zijn penis glijdt in en uit Thymen’s mond, nat en glanzend van speeksel. "Je bent zo goed hierin. Zo fucking goed." Zijn stem is ruw, zijn ademhaling versnelt, zijn ballen trekken strak tegen zijn lichaam.
Thymen’s eigen penis klopt pijnlijk tussen zijn benen, zijn ballen voelen zwaar en vol, maar hij durft niet aan te raken, hij durft niet te bewegen. Alles wat hij is, alles wat hij voelt, is gericht op Mitch’s penis in zijn mond, de smaak van hem, de manier waarop zijn adem stokt, de manier waarop zijn lichaam zich spant.
"Ik ga komen," waarschuwt Mitch, zijn stem is een grom, zijn vingers trekken aan Thymen’s haar, zijn heupen stoten harder, dieper. "En je gaat alles slikken. Elke druppel. Begrepen?"
Thymen kreunt, zijn keel sluit zich om Mitch’s penis, zijn tong strijkt over de onderkant, en Mitch schreeuwt, zijn lichaam schokt, zijn zaad spuit in Thymen’s mond, heet en zout, en Thymen slikt, slikt, slikt, tot er niets meer over is, tot Mitch’s penis slap uit zijn mond glijdt, glanzend en bevredigd.
Thymen valt achterover op zijn hielen, zijn mond open, zijn ademhaling zwaar. Zijn eigen penis staat nog steeds hard, kloppend, zijn ballen doen pijn van onvervuld verlangen. Hij kijkt op naar Mitch, zijn ogen smekend.
"Alsjeblieft," fluistert hij, zijn stem is gebroken. "Ik kan niet meer. Ik heb het nodig. Alsjeblieft, Mitch. Laat me komen."
Mitch kijkt op hem neer, zijn ogen donker, zijn lippen krullen in een glimlach die geen mededogen kent. "Nee," zegt hij zacht. "Je krijgt niets. Nog niet." Hij bukt zich, zijn mond vindt Thymen’s oor. "Morgen," fluistert hij. "Als de cage er is. Dan besluit ik of je het verdient."
Thymen’s lichaam schokt, een snik ontsnapt aan zijn lippen. "Ik haat je," fluistert hij, maar zijn ogen branden met iets dat het tegenovergestelde is van haat.
Mitch lacht, laag en donker. "Nee," zegt hij. "Dat doe je niet." Hij trekt Thymen overeind, duwt hem weer tegen de boom, zijn mond vindt de zijne, zijn tong duwt zich naar binnen, eist, neemt, en Thymen beantwoordt de kus alsof het zijn laatste is, alsof Mitch de lucht is die hij nodig heeft om te ademen.
Als ze uiteindelijk teruglopen naar het huis, is Thymen’s penis nog steeds hard, nog steeds onbevredigd. En Mitch weet het. Mitch weet het. En dat is precies hoe hij het wil.
Mitch glimlacht in het halfduister. Zijn vingers glijden over Thymen’s heup, voelen hoe de spieren onder zijn huid lichtjes samentrekken bij de aanraking. Hij buigt zich voorover, zijn lippen raken het warme vlekje achter Thymen’s oor. "Goedemorgen, schat," mompelt hij, zijn stem ruw van de slaap en de herinnering aan hoe Thymen gisteren zijn zaad had doorgeslikt alsof het zijn laatste maaltijd was. "Heb je goed geslapen?"
Thymen kreunt, zijn lichaam spant zich onwillekeurig aan als Mitch’s hand naar beneden glijdt, zijn vingers lichtjes over de gevoelige onderkant van zijn ballen strijken. "Nee," hijgt hij, zijn stem schor. "Hoe kan ik slapen als ik zo…" Zijn heupen schokken lichtjes, alsof hij probeert weg te komen van de aanraking, maar zijn lichaam verraadt hem, duwt zich juist dichter tegen Mitch’s hand aan. "Alsjeblieft, Mitch… ik kan niet—"
"Je kunt wel," onderbreekt Mitch hem, zijn vingers sluiten zich nu steviger om Thymen’s ballen, knijpen net genoeg om een grom uit zijn keel te persen. "En je zult het doen. Want dat is wat je wilt, toch? Bewijzen dat je het kunt. Voor mij." Zijn duim glijdt over de onderkant van Thymen’s penis, voelt hoe die ondanks alles weer begint te zwellen, alsof zijn lichaam weigert te accepteren dat bevrediging niet aan de orde is. "God, kijk je eens. Je bent hopeloos."
Thymen’s adem stokt als Mitch’s greep strakker wordt, zijn ballen samenperst tot een strakke, pijnlijke bundel. "Ja," fluistert hij, zijn stem breekt. "Ik wil het. Ik wil het zo graag. Maar Mitch, alsjeblieft—" Zijn heupen maken kleine, wanhopige cirkels, alsof hij probeert wrijving te vinden, iets, wat dan ook, om de druk te verlichten. "Ik kan niet nog een hele dag zo wachten. Niet als jij—" Zijn woorden sterven weg als Mitch’s andere hand zijn mond bedekt, twee vingers tussen zijn lippen duwt.
"Sst," waarschuwt Mitch, zijn ogen donker. "Je smeekt alsof je een keuze hebt. Maar dat heb je niet." Hij duwt Thymen’s hoofd achterover tegen het kussen, zijn vingers glijden dieper Thymen’s mond in, voelen hoe zijn tong zich eromheen krult, automatisch, zoals hij gisteren zijn cock had omhuld. "Je gaat doen wat ik zeg. En vandaag ga je leren wat het betekent om echt van mij te zijn."
De douche is koud, maar niet koud genoeg om de hitte in Thymen’s lichaam te blussen. Hij staat onder de straal, zijn handen plat tegen de tegels, zijn voorhoofd ertegenaan gedrukt alsof hij zichzelf kan dwingen om niet te denken aan Mitch’s handen, Mitch’s mond, Mitch’s beloften. Het water stroomt over zijn rug, volgt de lijn van zijn wervelkolom naar beneden, over zijn billen, tussen zijn benen. Zijn penis, nog steeds half hard, hangt zwaar tussen zijn dijen, de huid strak en gevoelig.
Hij hoort de deur open gaan, maar hij beweegt niet. Mitch stapt onder de straal, zijn lichaam warm en stevig achter Thymen’s rug. Zijn handen glijden over Thymen’s schouders, duwen hem voorzichtig maar onverbiddelijk tegen de muur. "Was je je af?" vraagt Mitch, zijn stem laag, zijn lippen tegen Thymen’s oor. "Of dacht je dat ik je zou vergeten?"
Thymen’s vingers krullen zich tegen de tegels, zijn nagels krassen over het gladde oppervlak. "Ik—" Zijn stem is nauwelijks meer dan een fluistering. "Ik probeerde alleen…" Hij kan de leugen niet afmaken. Mitch weet het. Mitch weet altijd wanneer hij liegt.
"Je probeerde jezelf aan te raken," zegt Mitch, zijn hand glijdt naar beneden, zijn vingers sluiten zich om Thymen’s penis, knijpen net hard genoeg om een kreun uit hem te persen. "Ondanks wat ik je gisteren heb gezegd." Zijn greep verstrakt, zijn duim wrijft over de gevoelige eikel, en Thymen’s knieën knikken bijna. "Je bent een slechte jongen, Thymen. Een ondankbare jongen."
"Nee!" Thymen’s hoofd valt achterover tegen Mitch’s schouder, zijn lichaam trilt. "Ik ben het niet— ik zou niet—" Zijn woorden vervagen in een kreun als Mitch’s andere hand zijn ballen omvat, ze zachtjes kneedt alsof hij ze weegt, alsof hij bezit neemt van wat van hem is. "Ik kon gewoon niet slapen. Het doet pijn. Het doet pijn, Mitch."
Mitch’s mond vindt de plek waar Thymen’s nek in zijn schouder overgaat, zijn tanden zinken in het vlees, niet hard genoeg om een merkteken achter te laten, maar genoeg om Thymen te laten weten wie hier de baas is. "Goed," gromt hij. "Dan ga ik je pijn geven. Maar niet de pijn die je wilt." Zijn hand verlaat Thymen’s penis, en Thymen jankt bijna van frustratie, maar dan voelt hij Mitch’s vingers tussen zijn billen glijden, een nat, glibberig geluid als hij zijn eigen speeksel gebruikt om Thymen’s opening te smeren.
"Mitch—!" Thymen’s stem schiet omhoog, zijn lichaam spant zich aan, maar Mitch’s andere arm sluit zich als een bankschroef om zijn middel, houdt hem op zijn plaats.
"Stil," beveelt Mitch, zijn vingertop drukt tegen Thymen’s strakke ring, cirkelt eromheen zonder binnen te dringen. "Je krijgt wat ik je geef. En vandaag geef ik je dit." Zijn vinger duwt naar binnen, een kort, scherp moment van weerstand voordat Thymen’s lichaam toegeeft, hem omhult in hitte en druk. Thymen’s adem stokt, zijn lichaam schokt, zijn penis twingt ondanks alles weer omhoog, hard en kloppend.
"Fuck," hijgt hij, zijn vingers klauwen nu in de tegels, zijn heupen proberen instinctief weg te komen, maar Mitch houdt hem vast, zijn vinger duwt dieper, vindt dat gevoelige plekje binnenin dat Thymen doet kreunen alsof hij stervende is. "Mitch, alsjeblieft, ik kan niet— ik ga komen, ik ga—"
"Nee, dat ga je niet," snauwt Mitch, en zijn vrije hand grijpt Thymen’s penis weer, knijpt de basis strak dicht, net genoeg om de opkomende orgasme te smoren. Thymen schreeuwt, zijn lichaam buigt zich in een pijnlijke boog, zijn ballen trekken strak tegen zijn lichaam aan, maar er komt niets. Geen bevrediging. Geen opluchting. Alleen maar een brandende, ondraaglijke druk die nergens naartoe kan.
"Dat," zegt Mitch, zijn stem is een grom tegen Thymen’s oor, "is hoe het voelt om van mij te zijn. Je komt wanneer ik het zeg. Niet eerder. Begrepen?"
Thymen’s antwoord is een snik, zijn lichaam beeft, zijn penis klopt pijnlijk in Mitch’s greep. "Ja," fluistert hij. "Ja, ik begrijp het."
De chastity cage is besteld. Mitch heeft het pakketje bevestigd op zijn telefoon, de levering staat gepland voor morgenochtend. Thymen staat naast hem, zijn handen trillen lichtjes als hij naar het scherm kijkt, alsof hij niet kan geloven dat dit echt gaat gebeuren. Zijn penis is nog steeds gevoelig van de douche, van Mitch’s vingers, van de bijna-orgasme die hem heeft achtergelaten met een brandend, onbevredigd verlangen dat diep in zijn ballen knaagt.
"Morgen," zegt Mitch, hij draait zich naar Thymen toe, zijn ogen glinsteren met iets donkers, iets hongerigs. "Morgen ga ik je opsluiten. En dan ben je echt van mij."
Thymen’s keel werkt, zijn tong glijdt over zijn lippen. "En vandaag?" vraagt hij, zijn stem is nauwelijks meer dan een fluistering. "Wat gebeurt er vandaag?"
Mitch grijnst. Het is niet vriendelijk. Het is het soort grijns dat Thymen’s maag doet samentrekken, zijn penis doet schokken. "Vandaag," zegt Mitch, "ga ik je laten zien hoe het is om echt te wachten."
Hij pakt Thymen’s hand en trekt hem mee naar de achterdeur, het bos in. De lucht is koel, de grond vochtig onder hun blote voeten. Thymen’s penis hangt zwaar tussen zijn benen, elke stap een marteling, elke beweging een herinnering aan wat hij niet mag hebben. Het bos omhult hen, donker en stil, alleen het geluid van hun ademhaling en het gekraak van takjes onder hun voeten.
Mitch duwt Thymen tegen een brede eikenboom, de schors ruw tegen zijn rug. "Handen boven je hoofd," beveelt hij, en Thymen gehoorzaamt onmiddellijk, zijn vingers krullen zich om de takken boven hem, zijn lichaam rekt zich uit, kwetsbaar en blootgelegd. Mitch’s handen glijden over zijn borst, zijn duimen wrijven over zijn tepels tot ze hard en gevoelig zijn, dan naar beneden, over zijn buik, zijn heupen, tot zijn vingers zich sluiten om Thymen’s penis.
"Kijk eens hoe mooi je bent," mompelt Mitch, zijn stem is ruw. "Alleen voor mij. Alleen mijn speeltje." Zijn greep verstrakt, zijn duim wrijft over de eikel, verspreidt het vocht dat daar al ligt te wachten. Thymen’s heupen schokken, zijn lichaam probeert wanhopig dichterbij te komen, maar Mitch trekt zijn hand weg, laat Thymen’s penis kloppend en rood in de koele lucht hangen.
"Nee," kreunt Thymen, zijn hoofd valt achterover tegen de boom, zijn ogen sluiten zich. "Alsjeblieft, Mitch. Raak me aan. Laat me—"
"Laat je wat?" Mitch’s stem is koud, zijn vingers glijden nu tussen Thymen’s billen, vinden zijn opening, drukken ertegen zonder binnen te gaan. "Laat je klaarkomen? Dat ga ik niet doen. Nog niet." Zijn vinger duwt naar binnen, een kort, scherp moment van pijn voordat Thymen’s lichaam hem omhult, zijn spieren klemmen zich om hem heen alsof ze hem nooit meer willen loslaten.
"Fuck!" Thymen’s lichaam schokt, zijn penis springt, een druppel vocht parelt aan de top. Mitch’s andere hand grijpt zijn ballen, knijpt ze samen tot Thymen’s benen beven. "Je bent zo strak," gromt Mitch. "Alsof je nog nooit een cock hebt gehad. Alsof je maagd bent."
"Ik ben van jou," hijgt Thymen, zijn stem breekt. "Alleen van jou. Alsjeblieft, Mitch, ik kan niet—" Zijn woorden vervagen in een kreun als Mitch’s vinger dieper duwt, zijn knokkel drukt tegen dat gevoelige plekje binnenin, en Thymen’s lichaam reageert onmiddellijk, zijn penis schokt, zijn ballen trekken strak.
"Je gaat niet komen," zegt Mitch, zijn stem is een bevel. "Je gaat wachten. En je gaat smeken. En misschien, als je braaf bent, geef ik je morgen wat je nodig hebt." Zijn vinger trekt zich terug, laat Thymen leeg en trillend achter, zijn lichaam snakt naar meer, naar alles.
Thymen’s ogen vliegen open, zijn blik is wazig, zijn mond hangt open. "Morgen?" fluistert hij, zijn stem is gebroken. "Ik kan niet tot morgen wachten. Ik ga gek worden. Alsjeblieft, Mitch—" Zijn heupen duwen zich naar voren, alsof hij Mitch’s hand kan dwingen om terug te keren, maar Mitch stap terug, zijn ogen branden in het donker.
"Je gaat het doen," zegt Mitch, zijn stem is onverbiddelijk. "Want dat is wat je wilt. Je wilt mijn eigendom zijn. Je wilt dat ik beslissingen voor je neem. Je wilt dat ik je gebruik." Hij pakt Thymen’s kin, dwingt hem om hem aan te kijken. "Toch?"
Thymen’s onderlip trilt. "Ja," fluistert hij. "Ja, ik wil het. Ik wil het meer dan wat dan ook."
Mitch glimlacht, en het is wreed. "Goed," zegt hij. "Dan ga je nu op je knieën."
De aarde is koud en nat onder Thymen’s knieën, maar hij voelt het amper. Zijn hele wereld is gereduceerd tot Mitch’s lichaam, de geur van hem, het zoute zweet op zijn huid, de manier waarop zijn penis voor hem staat, hard en eisend. Thymen’s mond watert, zijn tong glijdt over zijn lippen, zijn handen grijpen Mitch’s dijen, zijn vingers graven in het vlees.
"Open," beveelt Mitch, en Thymen gehoorzaamt, zijn mond valt open, zijn tong steekt uit. Mitch’s hand sluit zich om zijn eigen penis, leidt hem naar Thymen’s lippen, duwt voorzichtig naar binnen. Thymen’s ogen vallen dicht, zijn wangen holen als hij Mitch dieper neemt, zijn keel ontspant zich, neemt hem op tot hij tegen de achterkant van zijn mond drukt.
"Dat is het," gromt Mitch, zijn hand glijdt in Thymen’s haar, grijpt het vast, trekt zijn hoofd achteruit tot zijn lippen zich om de basis van zijn penis sluiten, zijn speeksel druipt over zijn kin. "Zuig me. Laat me voelen hoe graag je me wilt plezieren."
Thymen kreunt rond Mitch’s penis, het geluid vibreert door hem heen, en Mitch’s heupen schokken, duwen zich dieper Thymen’s mond in. Thymen’s handen glijden naar achteren, grijpen Mitch’s billen, trekken hem dichterbij, neemt hem dieper, zijn keel opent zich, zijn ogen tranen, maar hij stopt niet, hij kan niet stoppen.
"Fuck, ja," hijgt Mitch, zijn greep in Thymen’s haar verstrakt, hij begint te stoten, zijn heupen bewegen in korte, harde bewegingen, zijn penis glijdt in en uit Thymen’s mond, nat en glanzend van speeksel. "Je bent zo goed hierin. Zo fucking goed." Zijn stem is ruw, zijn ademhaling versnelt, zijn ballen trekken strak tegen zijn lichaam.
Thymen’s eigen penis klopt pijnlijk tussen zijn benen, zijn ballen voelen zwaar en vol, maar hij durft niet aan te raken, hij durft niet te bewegen. Alles wat hij is, alles wat hij voelt, is gericht op Mitch’s penis in zijn mond, de smaak van hem, de manier waarop zijn adem stokt, de manier waarop zijn lichaam zich spant.
"Ik ga komen," waarschuwt Mitch, zijn stem is een grom, zijn vingers trekken aan Thymen’s haar, zijn heupen stoten harder, dieper. "En je gaat alles slikken. Elke druppel. Begrepen?"
Thymen kreunt, zijn keel sluit zich om Mitch’s penis, zijn tong strijkt over de onderkant, en Mitch schreeuwt, zijn lichaam schokt, zijn zaad spuit in Thymen’s mond, heet en zout, en Thymen slikt, slikt, slikt, tot er niets meer over is, tot Mitch’s penis slap uit zijn mond glijdt, glanzend en bevredigd.
Thymen valt achterover op zijn hielen, zijn mond open, zijn ademhaling zwaar. Zijn eigen penis staat nog steeds hard, kloppend, zijn ballen doen pijn van onvervuld verlangen. Hij kijkt op naar Mitch, zijn ogen smekend.
"Alsjeblieft," fluistert hij, zijn stem is gebroken. "Ik kan niet meer. Ik heb het nodig. Alsjeblieft, Mitch. Laat me komen."
Mitch kijkt op hem neer, zijn ogen donker, zijn lippen krullen in een glimlach die geen mededogen kent. "Nee," zegt hij zacht. "Je krijgt niets. Nog niet." Hij bukt zich, zijn mond vindt Thymen’s oor. "Morgen," fluistert hij. "Als de cage er is. Dan besluit ik of je het verdient."
Thymen’s lichaam schokt, een snik ontsnapt aan zijn lippen. "Ik haat je," fluistert hij, maar zijn ogen branden met iets dat het tegenovergestelde is van haat.
Mitch lacht, laag en donker. "Nee," zegt hij. "Dat doe je niet." Hij trekt Thymen overeind, duwt hem weer tegen de boom, zijn mond vindt de zijne, zijn tong duwt zich naar binnen, eist, neemt, en Thymen beantwoordt de kus alsof het zijn laatste is, alsof Mitch de lucht is die hij nodig heeft om te ademen.
Als ze uiteindelijk teruglopen naar het huis, is Thymen’s penis nog steeds hard, nog steeds onbevredigd. En Mitch weet het. Mitch weet het. En dat is precies hoe hij het wil.
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
LovesMan (33)
Herbertf (66)
Bertram (54)
Sjaque (39)