De Parkeergarage

Voor Gertjan, als 'antwoord' op z'n verzoek.

===

"Gertjan. Dat meen je niet." Daphne keek me aan.

"Ik meen het. Verloren is verloren, en je was het ermee eens dat de winnaar bepaalt wat de verliezer doet."

"Ja, maar…" Ze schudde haar hoofd. "Dat? Kan het niet iets anders zijn?"

"O, zeker. Dat kan. Maar dat gebeurt niet."

Ze beet zenuwachtig op haar onderlip. "Maar als Henk erachter komt…" Henk was haar echtgenoot, wiens idee van opwinding een volgende voetbalwedstrijd op TV was. Als hij er maar niet voor overeind hoefde komen.

Dat was de reden van onze kleine weddenschap geweest. Daphne had geklaagd over het gebrek aan opwinding. Op alle fronten. Ik had daarop gevraagd of ze vreemd zou gaan voor wat opwinding.

"Meteen," had ze gezegd. "Maar met wie?" Haar ogen hadden al duidelijk gemaakt dat ze het eventueel met mij wel zou willen doen. In theorie. Daphne was heel braaf opgevoed en had vaak fantasieën maar daar bleef het bij. Ik kende het tweetal al lang en we wisten wat we aan elkaar hadden. Nou ja, aan Henk dus niet veel.

Ik kwam hier vaker even heen voor mijn lunch, net als vandaag, al had ik die middag vrij. Door dat idee van vreemdgaan had ik haar meteen uitgedaagd om voor het raam te gaan staan en haar blouse uit te trekken. "In je beha voor het raam. Wedden dat je het niet durft?" Daar was ze dus ingestonken, want ze had niet van tevoren gevraagd wat haar 'straf' zou zijn, en ze had het niet aangedurfd. Suf, want wat had er nou kunnen gebeuren op de vierde verdieping voor een raam…

"En wanneer?" vroeg ze met een benepen stemmetje. Het viel me mee dat ze niet fanatieker probeerde eronderuit te komen.

"Vanmiddag," zei ik. "Rosbloem parkeergarage."

"Jij bent gek! Het is daar altijd hartstikke druk!"

Ik legde mijn handen op haar schouders en voelde de behabandjes door haar blouse heen. "Heb ik ooit beweerd dat ik niet gek ben?" Ik knipoogde en zei dat ze zich geen zorgen hoefde te maken. "En Henk hoeft hier niets van te weten, die komt toch past tegen zessen thuis. Jij gaat gewoon de stad in. Doe je wel vaker. Maar deze keer met mij."

Ik voelde haar even trillen. Van angst? Of opwinding? Langzaam liet ik mijn handen van haar schouders glijden. Niet over haar armen, maar deze keer over haar borsten, waar ik ze hield. Het viel me op dat ze me strak aan bleef kijken.

"Niks gevaarlijks, hè?" vroeg ze.

"Niks gevaarlijks."

"Moet ik iets bijzonders aan?"

Ik schudde mijn hoofd. "Dit is prima."

Ze bloosde. "Ik voel me een beetje alsof ik Henk nu bedrieg."

"Zou Henk je ooit voor zo'n uitdaging stellen? Iets om wat meer spice aan je leven toe te voegen?"

Uiteraard was daarop het antwoord 'nee'. Langzaam haalde ik mijn handen van haar borsten af, en ze leek even teleurgesteld.

*

We zaten in mijn auto, op weg naar de parkeergarage. Daphne werd zienderogen nerveuzer. Ik zag hoe ze de veiligheidsgordel vasthield toen we erin reden. Haar knokkels bijna wit.

Ik parkeerde met opzet ver weg, waar al minder auto's stonden, zette de motor af en klopte haar op een knie. "Rustig maar. Ik denk dat je dit wel leuk zult vinden."

"Denk je?" Ze klonk verre van overtuigd.

"Beslist." Niet in het begin, dat wist ik zeker, maar zover waren we nog niet. "Kom, eruit."

Met de auto afgesloten, en een tas in de hand, hield ik mijn arm op. Aarzelend nam ze die. "En nu?"

"Die kant op." Ik wees nog dieper de parkeergarage in, waar amper nog een auto te vinden was, en toen we daar aan waren gekomen, gingen we met de trap een verdieping omlaag. Die verdieping was verlaten en er brandde amper licht. Dat moest nog eens gefikst worden en zat in de planning. Ik werkte bij de parkeerdienst van de stad, dus was ik hiervan prima op de hoogte.

"Mogen we hier wel zijn?" vroeg Daphne.

"Wij wel," zei ik. "Hoe vind je het tot nu toe?"

"Doodeng," zei ze meteen. De spanning zat er dus al goed in.

"Mooi." Ik nam haar mee naar het donkerste deel van deze verdieping. "En nu je jasje uit."

"Wat?" Ze keek me aan alsof ze het in Keulen hoorde donderen.

"Jasje. Dit. Uit." Ik hield mijn hand klaar om het aan te pakken. "Het is niet koud."

"Ja, dat is zo, maar…" Toch trok ze het jasje uit en gaf het aan mij.

"En nu de blouse." Dezelfde blouse die ze voor het raam niet uit had durven doen.

"Gertjan!" Haar stem echoode door de ruimte en liet haar schrikken. "Dat kan toch niet?"

Ik vouwde het jasje op, stopte het in de tas, en deed mijn shirt uit. "Nu jij. Jij wilde spannend, Daphne."

Haar ogen schoten overal heen om zeker te zijn dat niemand haar zag, en toen knoopte ze de blouse los, deed hem uit en gaf 'm aan mij. "Ik ben gek geworden," zei ze. Het viel me op dat ze haar beha niet bedekte met haar handen. Duidelijk een teken dat ze dit toch wel leuk spannend vond.

Ik vroeg om haar rok. Ze staarde me vol ongeloof aan. "Kom. Je kunt het. Je staat hartstikke in de schaduw. Iemand op tien meter afstand zou je amper zien."

Daphne keek nog eens om zich heen. "En jij?"

"Als ik je rok heb dan doe ik mijn broek uit, maar niet eerder."

Daphne probeerde boos te kijken maar die poging faalde totaal. Ze ritste haar rok los, liet die zakken en ze stapte eruit. "Niet opfrommelen, alsjeblieft. Die is nieuw."

Ik bekeek haar op mijn gemak. Voor iemand van in de veertig zag ze er heel goed uit. Zelfs sommige dertigers die ik kende, konden aan haar uiterlijk nog een voorbeeld nemen. Ik vouwde de rok netjes op, stopte die in de tas, en mijn broek ging er snel genoeg bij.

"En nu loop je die kant op," wees ik. "Minstens twintig stappen. En dan kom je weer terug."

"In mijn ondergoed? Wat als iemand me ziet?"

"Ik ben de enige," verzekerde ik haar. "Heb je iemand gezien of gehoord sinds we hier kwamen?"

"Hmm. Nee." Ze fronste even en wreef over haar armen. Toen, alsof ze een intern besluit had genomen, knikte ze en begon ze te lopen. Ik telde de stappen. Bij twintig stopte ze even en keek links en rechts. Daarna zette ze er nog twintig. Toen keerde ze zich om en liep terug, sneller dan heen.

"Goed gedaan, Daphne," zei ik, en hield mijn armen open. Tot mijn verbazing klemde ze zich even tegen me aan en ik sloeg mijn armen om haar heen. Ik voelde haar hart bonzen.

"Dit was zo spannend, Gertjan," fluisterde ze. "Bijna geil." Het was de eerste keer dat ik haar dat woord had horen gebruiken.

"Nog een keer?" vroeg ik.

"Okee."

"En nu zonder beha."

"Wat?"

"Tja, je wilde spannend. Met beha heb je het al eens gedaan. Hetzelfde is niet spannender, toch?"

Ze twijfelde even maar reikte toen achter zich en even later hield ik haar warme beha in handen. Nu hield ze wel haar handen voor haar borsten. Ik borg de beha op en vroeg haar om haar handen te laten zakken en daarna die veertig stappen weer te lopen.

"Veertig? Net zei je twintig."

"Je hebt zelf de lat hoger gelegd, lieverd." Rustig pakte ik haar handen en drukte die omlaag. Haar borsten waren prima van vorm en formaat, en haar tepels konden bijna niet harder. Ze was echt opgewonden. "Hup. Lopen."

Ze zuchtte, maar draaide zich om en liep. Haar heupen zwaaiden wat meer en ze zwaaide met haar armen. Bij de twintigste stap draaide ze zich om en zwaaide naar me. Ze greep haar borsten even en liep toen verder. Op de terugweg liep ze zowaar langzamer, terwijl ze af en toe met haar handen over haar borsten streelde.

Haar wangen waren dieprood, dat kon ik in de schaduw hier zelfs zien. "Dit was nog geiler," zei ze.

"Echt?" Langzaam stak ik een paar vingers tussen haar benen. Haar slip was doorweekt. Wat een sexy loeder was het. "Dan nog een keer. Zonder slip. Die is te nat om mee te lopen."

Ze grinnikte even, stapte achteruit, en deed zonder omhaal haar slipje uit. Ik deed mijn onderbroek uit, waar mijn pik blij mee was. Die wilde al een tijd ontsnappen.

"Kijk nou," zei ze. "Komt dat door mij?"

"Door wie anders?" vroeg ik. Ik pakte haar hand. "Kom. Samen. Eerlijk is eerlijk."

Hand in hand liepen we naakt door de duistere verdieping van de parkeergarage. Daphne liep zowaar trots rechtop, en halverwege pakte ik even een van haar borsten vast. Ze hapte even naar adem en pakte toen mijn pik vast, en zo liepen we door tot een heel eind voorbij de veertig stappen.

"Weet je hoe geil dit is?" vroeg ze toen ze eindelijk stopte met lopen? We waren de trap al voorbij. "Hoe spannend?" We stonden nu best in het licht van een lamp en het leek haar niet uit te maken.

"Heel erg," zei ik.

"Weet je wat nog spannender is?" Ze keek me strak aan.

"Vertel."

"Als jij me hier neemt. Van achteren. Ik heb het nog nooit van achteren gehad, en zeker niet in een garage." Van ver weg hoorden we piepende banden van een vertrekkende auto, en ze gooide zich zowat tegen me aan. Toen het geluid verstomd was, stapte ze weer terug en keek me weer aan.

"Als jij dat wilt, Daphne…"

Ze keek naar mijn pik. "Ik zie dat jij dat ook wilt." Daarop liep ze naar de dichtstbijzijnde betonnen paal, leunde er tegenaan en stak haar mooie kont naar achteren, haar benen uit elkaar. Het was een plaatje, en ik vond het jammer dat ik haar geen foto zou kunnen laten zien.

Ik positioneerde me achter haar en streek mijn eikel langs haar druipende spleet. "Komt-ie…"

Ze hijgde toen ik in haar gleed. Daphne was hier meer dan klaar voor. "Neuk me te pletter," zei ze, "maar niet in me klaarkomen, Gertjan."

En dus neukte ik haar, steeds harder. Een paar keer boog ik over haar heen om haar borsten vast te houden, te kneden, om die harde tepels te voelen.

Ik waarschuwde haar dat ik er bijna was. Ze stapte naar voren, draaide zich om en knielde neer.

"Op mijn tieten," zei ze, met haar handen onder haar borsten. Een paar tellen later spoot ik mijn lading precies daar. Ze keek er vol bewondering naar, en dook met een hand tussen haar benen. Binnen twintig seconden was zij ook aan het klaarkomen. Op een betonnen vloer, in de schemer van een verlaten verdieping in een parkeergarage.

Weer reed een auto weg.

Toen Daphne klaar was, hielp ik haar overeind. "Ik had niet gedacht dat jij zo'n sexy ding was."

"Ik ook niet." Ze grinnikte.

We liepen terug naar de tas en kleedden ons weer aan. Ik merkte dat ze mijn lading liet zitten. Een deel daarvan liep langzaam omlaag over haar buik.

Toen we bij de auto terugkwamen gaf ze me een kus. "Nooit tegen Henk vertellen," zei ze, en toen: "Wanneer kunnen we zoiets nog eens doen?"

Trefwoord(en): Vreemdgaan, Vrienden, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!