Een Beeldschone Huisgenote - 124

Nu de cadeau-serie afgelopen is, kan ik me weer richten op deze serie. :) Have fun.

Na de intense volleybaltraining wachtte ik geduldig in de kantine op de dames die nog aan het douchen waren. Een kwartier later waren ze klaar en vertelde Mandy dat Vera even met ons mee ging naar huis. Ik was meteen nieuwsgierig want ik wist dat er iets aan de hand was. Eerst haalden we onze kinderen op bij Nick en daarna dook ik thuis nog snel onder de douche. Binnen tien minuten was ik alweer beneden. Vera zat op de bank te kletsen met Mandy. Mijn drinken stond al klaar op tafel dus ik kon meteen bij de dames aanschuiven. Mandy had onze dochters ondertussen naar bed gebracht.

Vera keek me aan, haar blik ernstig. ‘’Danny, er zijn weer nieuwe geruchten over mij verspreid. Gisteren ben ik opnieuw drie cliënten kwijtgeraakt. Het gaat echt niet goed met mijn praktijk. Driekwart van mijn cliënten is inmiddels vertrokken.’’

Mandy en ik keken haar geschokt aan. Zo erg had ik het niet verwacht.

‘’Dat meen je niet,’’ fluisterde ik. ‘’Hoe heeft Jenna dit voor elkaar gekregen?’’

‘’Ik heb geen flauw idee. Ik heb collega’s gevraagd waar ze die geruchten hadden gehoord. Het kwam altijd via iemand anders, nooit rechtstreeks van Jenna zelf,’’ antwoordde Vera.

‘’Waar gaan die geruchten nu over?’’ vroeg Mandy voorzichtig.

Vera haalde haar schouders op. ‘’Een beetje hetzelfde als de vorige keer. Mijn collega’s in het gebouw weten dat het onzin is, maar daarbuiten kent bijna niemand mij persoonlijk.’’

‘’Verdomme,’’ fluisterde ik. ‘’Het spijt me, Vera. Ik had hier nooit aan moeten beginnen. Die stomme, vuile bitch.’’ Ik voelde de woede langzaam in me opkomen.

Vera legde haar hand op mijn been en keek me serieus aan. ‘’Ik verwijt jou niks, Danny. Ik ben juist blij dat je dit doet om Jenna te pakken. Vanaf nu doe ik mee, want ik heb toch bijna niets meer te verliezen. Mijn praktijk staat op het punt om in te storten. Hoe staat het met het opsporen van getuigen?’’

Ik staarde Vera een tijdje aan. Ik vond dit helemaal niet leuk. Ik haatte het zelfs. Het voelde alsof het mijn schuld was dat ze straks haar praktijk kwijt zou raken, terwijl ze juist ontzettend goed was in haar werk.

Er verscheen een klein glimlachje op Vera’s gezicht. ‘’Hé, het komt echt goed met mij hoor. En anders zoek ik wel iets anders. Ik ben helemaal niet boos op jou.’’

‘’Maar je bent zo goed in je werk!’’ sputterde ik tegen.

‘’Er zijn vast nog meer dingen waar ik goed in ben,’’ antwoordde ze kalm. ‘’Maar hoe ver ben je met je getuigen?’’

Ik rechtte mijn rug en keek Vera en Mandy aan. ‘’Het is hoog tijd dat we naar de politie gaan. We hebben acht getuigen. Ik had liever meer gewild, maar het is heel moeilijk om nog meer mensen te vinden zonder dat Jenna iets merkt. We hadden nummer negen al in het vizier, maar het bleek een achternichtje van Jenna te zijn. We trokken ons gelukkig net op tijd terug.’’

Vera knikte goedkeurend. ‘’Prima, ik ga ook getuigen.’’

Ik keek verbaasd op. ‘’Jij? Nee, liever niet. Je moet er niet nóg meer bij betrokken raken.’’

‘’Danny, ik doe mee. Die trut beschuldigde mij van manipulatie en fraude, terwijl dat allemaal niet waar is. Mijn praktijk loopt inmiddels slecht. Ik wil dat Jenna hiervoor boet.’’ Haar toon was zo scherp dat ik er kippenvel van kreeg.

Ik keek opzij naar Mandy, die serieus knikte. ‘’Oké, ik ga alle getuigen bij elkaar roepen zodat we kunnen overleggen wat we gaan doen. Donderdag lijkt me het meest geschikt. Ik zal vragen of ze donderdagmiddag naar onze winkel kunnen komen.’’

‘’Top, ik heb donderdagmiddag ook geen afspraken. Ik zal er zijn,’’ antwoordde Vera terwijl ze opstond. ‘’Ik moet gaan, mijn vriendje wacht op me.’’ Ze glimlachte.

We omhelsden elkaar ter afscheid. Vera streelde even over mijn wang. ‘’Je moet je niet schuldig voelen, begrepen? Maar ik ken je goed genoeg, dus dat ga je toch doen. Het is echt niet nodig. Het komt wel goed met mij. En anders heb ik Jack nog.’’ Ze knipoogde.

Mandy liet haar uit en ik bleef verslagen stilstaan in de woonkamer. Voordat ik iets kon zeggen, sloeg Mandy haar armen stevig om me heen. Haar bruine ogen keken me indringend aan. ‘’We gaan die bitch pakken.’’

‘’Hoe dan?’’ fluisterde ik. ‘’Die getuigenissen zijn niet genoeg. Ik had hier nooit aan moeten beginnen. Ik ben zo’n stommeling.’’

‘’Ik denk juist dat het wel gaat werken. Zodra dit verhaal naar buiten komt, ontstaat er verwarring. Mensen gaan zich afvragen of die geruchten over Vera wel echt waar zijn. En Jenna gaat dit absoluut niet leuk vinden. Geloof me maar.’’

‘’Maar je bent toch ook een beetje bang voor haar?’’ stamelde ik.

‘’Ja, een beetje,’’ gaf ze toe. ‘’Ik mag haar echt niet. Maar wat ze Vera heeft aangedaan, was de druppel die de emmer deed overlopen. Het is tijd om in actie te komen, lieverd. Stuur iedereen een bericht of ze donderdagmiddag kunnen komen. Ik ben erbij.’’ Haar blik was bloedserieus.

Ik staarde haar lang aan en zei niets. Het voelde nog steeds niet goed.

‘’Als je het goed wilt maken voor Vera, dan moet je die bitch pakken,’’ zei Mandy met een kleine glimlach.

Mijn verslagenheid verdween langzaam en maakte plaats voor vastberadenheid. Ik knikte naar mijn vrouw. ‘’Is goed, ik ga aan de slag.’’

Ze gaf me een zoen. ‘’Goed zo. Maar onthoud één ding: je staat er niet alleen voor.’’

Ik had het niet verwacht, maar alle getuigen konden donderdagmiddag komen. Twee van hen hadden zelfs hun afspraken verplaatst zodat ze erbij konden zijn. Ondanks dat het alleen een overleg was, voelde ik toch lichte spanning in mijn lichaam.

Op mijn verzoek kwam niemand tegelijk binnen. Misschien was dat wat overdreven, maar ik wilde gewoon voorzichtig zijn. Sofie was er natuurlijk al. Langzaam druppelden de anderen de kantine binnen. Lieke en haar ouders waren als eersten aanwezig. Rond kwart over twee was iedereen er. Sommige getuigen waren alleen gekomen, anderen samen met hun ouders. Mandy en Sofie zorgden ondertussen voor drinken.

Toen ging de deur opnieuw open en kwam Vera binnen, samen met vier onbekende mensen. Ze stelde hen netjes aan ons voor. Het bleken collega’s van haar te zijn.

Ik schrok zichtbaar en voelde meteen irritatie opkomen. Ik wilde helemaal niet nog meer mensen erbij betrekken, maar volgens Vera hadden ze er zelf op gestaan om mee te doen.

Toen iedereen voorzien was van drinken, ging ik aan het hoofd van de tafel zitten met Mandy naast me. Ze fungeerde als mijn tolk. Ik stak mijn hand op zodat iedereen stopte met praten.

‘’Jullie weten allemaal waarom we hier zijn. We willen Jenna ontmaskeren. Het plan was om minstens tien getuigen te vinden. We hebben er nu acht, maar er is iets gebeurd waardoor we niet langer kunnen wachten. Vera, wil jij het uitleggen?’’

Ze stond op en keek de kring rond. ‘’Ik wil me eerst even voorstellen. Ik ben Vera van Veen, de therapeut.’’

‘’Oh, jij bent het?’’ onderbrak Naomi, een van de getuigen. ‘’Ik heb geruchten over jou gehoord.’’

Vera knikte rustig. ‘’Dat klopt, en die geruchten zijn allemaal nep. Ik zal uitleggen hoe het zit.’’ Ze vertelde hoe zij en ik Sofie hadden geholpen om los te komen van Jenna, en dat Sofie inmiddels therapie bij haar volgde. Jenna vermoedde dat Vera haar een cliënt had afgepakt en wilde daarom wraak nemen. Vervolgens had ze allerlei valse geruchten verspreid. Vera vertelde ook dat ze inmiddels bijna al haar cliënten was kwijtgeraakt.

Daarna wees Vera naar de vier mensen naast haar. ‘’Dit zijn mijn collega’s. Wij willen nu ook getuigen. Mijn praktijk staat op het punt failliet te gaan en mijn collega’s willen mij steunen omdat ze weten dat die geruchten niet waar zijn.’’

Het was even stil in de kantine. Mandy maakte daar meteen gebruik van om alles voor mij te vertalen.

Esmee, een van de getuigen, keek naar Sofie. ‘’Jij volgt nu therapie bij Vera toch?’’

Sofie knikte enthousiast. ‘’Ja, ze is echt supergoed. Ik ben heel blij met haar.’’

Esmee knikte instemmend. ‘’Nou, als dit allemaal achter de rug is, wil ik ook bij jou in therapie komen, Vera.’’

Vera keek haar aangenaam verrast aan.

‘’Ja, ik wil ook bij jou komen,’’ zei Naomi.

‘’Ik ook!’’ riep Lies, een andere getuige.

Uiteindelijk wilden alle acht getuigen zich bij Vera aanmelden. Vera was zichtbaar ontroerd. ‘’Dat is echt heel lief van jullie, maar laten we ons eerst richten op deze zaak.’’ Ze keek naar mij. ‘’Danny, het woord is aan jou.’’

Ik keek de groep rond. ‘’Het is echt ontzettend lief dat jullie bij Vera in therapie willen komen. Ze heeft mij ook geholpen en ik kan jullie vertellen dat ze geweldig is in haar werk. Die geruchten die jullie gehoord hebben, zijn complete onzin. Maar goed, terug naar Jenna. Volgens mij is het hoog tijd dat we een afspraak maken bij de politie.’’

Er klonken instemmende geluiden.

‘’Maar luister goed, mensen. Dit hele plan was mijn idee, dus ik neem daar de verantwoordelijkheid voor. De politie gaat waarschijnlijk vragen hoe jullie van Jenna weten. Noem dan gewoon mijn naam, goed?’’

‘’Maar jij hebt toch eigenlijk niks met Jenna te maken?’’ wierp Sofie tegen.

‘’Nou, eigenlijk wel. Het idee kwam van mij en ik heb jou geholpen om bij haar weg te komen. Maar als we geloofwaardig willen blijven, moeten jullie alle vragen van de politie eerlijk beantwoorden. Dat is onze beste kans. Ik wil alleen eerst weten of iedereen echt achter dit plan staat.’’

Iedereen stemde ermee in. Toen stak Vera haar hand op. ‘’Danny, de politie gaat jou ook vragen hoe jij van Jenna wist. Dan moet jij mijn naam noemen.’’

‘’Geen sprake van,’’ zei ik meteen.

‘’Dat moet juist wel,’’ zei Vera kalm. ‘’Als we een kans willen maken, moeten we allemaal open kaart spelen. Ik ga alles eerlijk vertellen aan de politie en mijn collega’s doen dat ook.’’

Ik was daar duidelijk niet blij mee en Vera zag dat meteen. ‘’We doen dit samen, Danny.’’

‘’Ja, samen staan we sterk,’’ zei Sofie instemmend.

Ik keek Vera aan en ze knipoogde naar me.

‘’Oké,’’ zei ik uiteindelijk. ‘’Ik ga vandaag nog een afspraak maken met de politie. Jullie horen van mij wanneer het zover is, goed?’’

Opnieuw klonken er instemmende geluiden door de kantine.

Omdat iedereen aanwezig was, bleven ze nog gezellig napraten. Mandy had goed meegeluisterd en vertelde mij dat er inderdaad veel overeenkomsten zaten in hun verhalen. Daarna sprak ik nog even met de collega’s van Vera en zij stonden erop om mee te doen.

Langzaam vertrok iedereen één voor één naar huis, via de uitgang van het magazijn of via de hoofdingang. Toen uiteindelijk iedereen weg was, keken Mandy, Sofie en ik elkaar aan.

‘’Het gaat eindelijk gebeuren. We gaan die trut pakken!’’ zei Sofie strijdlustig.

‘’Hey, hey, let op je woorden,’’ lachte Mandy. ‘’Ga jij maar terug naar de winkel om arme Lotte te helpen, want die moet nu alles in haar eentje doen. Ik ga met Danny naar het kantoor om een afspraak bij de politie te maken.’’

Zo gezegd, zo gedaan. Mandy en ik gingen achter het bureau zitten. We konden Bram bellen, maar hij werkte niet op deze afdeling, dus Mandy belde gewoon rechtstreeks naar de politie. Ze legde uit waarom we een afspraak wilden maken. Uiteindelijk werden we doorverbonden met iemand anders. Mandy vertelde het verhaal opnieuw, slim genoeg om Jenna’s naam nog niet te noemen. Het duurde even voordat we een geschikte datum hadden gevonden, omdat er veel mensen moesten komen. Uiteindelijk werd er een afspraak ingepland over drie weken. Ik stuurde dat meteen door naar alle getuigen. Van iedereen kreeg ik een duim omhoog terug. Vera beloofde dat zij en haar collega’s erbij zouden zijn.

Mandy en ik keken elkaar aan.

‘’Het gaat echt gebeuren,’’ fluisterde ze.

Ik knikte langzaam. ‘’Toch had ik liever gehad dat ik hier nooit aan begonnen was.’’

Ze streelde zachtjes over mijn arm. ‘’Ik weet het. Maar ik wil toch zeggen dat ik trots op je ben.’’

Ik zuchtte diep. ‘’Soms wil ik gewoon te veel. Ik kan niet iedereen helpen.’’

Ze glimlachte lief naar me. ‘’Maar dat maakt je juist een goede man en ik ben blij dat ik met jou getrouwd ben.’’ Ze gaf me een intieme zoen. ‘’Als we straks bij de politie zijn geweest, zit ons werk erop. Daarna laten we het aan hen over.’’

Ik knikte. ‘’Ik ben benieuwd… en ik hou van je.’’

Dat bezorgde haar een stralende glimlach. ‘’Ik ook van jou, lieverd.’’

Drie weken waren verrassend snel voorbijgegaan. Mandy en ik maakten ons klaar voor de afspraak bij de politie. Ik had met de getuigen en Vera afgesproken dat we elkaar zouden verzamelen op de parkeerplaats bij het politiebureau. Kelly had onze kinderen inmiddels opgehaald. Ze zouden straks met Nick en Stijn naar een grote speeltuin gaan.

Omdat het mooi weer was, gingen Mandy en ik met de tandem naar het politiebureau. Van Bram had ik begrepen dat er een paar agenten klaar zouden staan om onze verklaringen op te nemen. Ik was erg benieuwd.

Toen we aankwamen op de parkeerplaats, stond er al een kleine groep te wachten. Ik begroette iedereen en vroeg hoe het ging. Sommige mensen waren duidelijk nerveus, wat heel begrijpelijk was.

Tien minuten later was de groep compleet en liepen we met Mandy en mij voorop naar binnen. Tot onze verrassing stond er al een agent op ons te wachten zodat we ons niet hoefden aan te melden bij de receptie. Hij begeleidde ons naar een vergaderruimte met een grote tafel in het midden.

We namen plaats op de stoelen en ik zag dat veel mensen gespannen om zich heen keken. Iedereen kreeg koffie of thee aangeboden. De agent verdween even en kwam later terug met twee andere agenten: een vrouw en een man.

Ook zij gingen zitten en de vrouw nam het woord. ‘’Goedemorgen allemaal, ik ben rechercheur De Blok en dit zijn mijn collega’s Janssen en Te Brake. Wij hebben begrepen dat jullie hier zijn om verklaringen af te leggen over een bepaalde vrouw, klopt dat?’’

Mandy stak haar hand op. ‘’Goedemorgen, ik wil eerst even zeggen dat mijn man slechthorend is. Ik wilde vragen of jullie daar rekening mee kunnen houden.’’

De vrouw glimlachte vriendelijk. ‘’Dat heeft mijn collega, jullie vriend, inderdaad al doorgegeven.’’

‘’Ja, het viel mij al op dat u netjes langzaam en duidelijk praat,’’ reageerde ik waarderend. ‘’En dat klopt. Wij willen allemaal graag een verklaring afleggen tegen mevrouw Van Hart, Jenna van Hart. Ze werkt als therapeut. Deze mensen hier zijn allemaal ex-cliënten of huidige cliënten van haar. Wij vermoeden dat Jenna misbruik maakt van haar werk om op een gemene manier extra inkomsten te krijgen.’’

De vrouw knikte langzaam en keek de kring rond. ‘’Wij willen jullie allemaal apart spreken. Dat doen we in andere kamers. De rest kan hier blijven wachten. Ik wil graag eerst weten wie cliënten van mevrouw Van Hart zijn.’’

Verschillende handen gingen omhoog terwijl ze hun namen noemden. De agenten schreven alles op. Daarna stelde Vera zichzelf en haar collega’s voor.

Als laatste stak ik mijn hand op. ‘’Mevrouw, dit hele idee kwam van mij. Volgens mij is het het verstandigst als jullie eerst de cliënten verklaringen opnemen, daarna mij en pas als laatste Vera en haar collega’s. Dan zullen jullie vanzelf begrijpen waarom.’’

De vrouw knikte en stond op, net als haar collega’s. ‘’Sofie, Naomi en Esmee, willen jullie met ons meekomen? Jullie mogen eventueel een ouder meenemen als jullie dat willen.’’

Ze verlieten de kamer en wij keken elkaar even aan. Ondanks de spanning die in de ruimte hing, begonnen we toch gezellig met elkaar te praten. Het afleggen van de verklaringen duurde langer dan ik had verwacht. Misschien wilden de agenten grondig te werk gaan.

De deur ging open en Sofie, Naomi en Esmee kwamen terug de zaal in. Aan hun gezichten zag ik dat ze opgelucht waren.

‘’Voordat jullie gaan zitten,’’ zei rechercheur De Blok rustig, ‘’willen we vragen om nog niet inhoudelijk over jullie verklaringen te praten zolang de anderen nog gehoord moeten worden.’’

De drie knikten en kwamen weer bij ons zitten. Daarna werden de andere drie getuigen verzocht om met rechercheur De Blok mee te gaan.

Ik keek Sofie aan. ‘’Viel het mee?’’

‘’Het ging goed. Het voelt fijn om het tegen de politie te vertellen. Dat lucht wel een beetje op voor mij. Ze nemen de zaak serieus,’’ antwoordde Sofie zichtbaar blij. Naomi en Esmee knikten instemmend.

‘’Dus geen spijt van?’’ vroeg ik.

‘’Nee, absoluut niet,’’ antwoordde het drietal tegelijk.

‘’Dat is fijn om te horen,’’ reageerde ik opgelucht.

Toen alle getuigen hun verklaringen hadden afgelegd, volgde er een korte pauze. We kregen broodjes van de agenten. Rechercheur De Blok en haar collega’s waren nergens te bekennen, waarschijnlijk omdat ze de afgelegde verklaringen aan het bespreken waren. Ik wist dat ik hierna aan de beurt zou zijn.

Toen ik net klaar was met eten, ging de deur open.

‘’Meneer De Brands, wilt u met mij meegaan?’’ vroeg rechercheur De Blok vriendelijk.

Ik stond op. ‘’Mijn vrouw gaat mee.’’

Ze knikte. ‘’Dat spreekt voor zich.’’

Mandy en ik volgden de vrouw naar een kleinere kamer. De agenten Janssen en Te Brake zaten daar al aan tafel. Mandy en ik gingen tegenover hen zitten. De rechercheur nam plaats tussen haar collega’s in.

‘’Nou meneer De Brands,’’ zei de rechercheur, ‘’als u mij niet goed verstaat, moet u het gewoon aangeven.’’

Ik knikte. ‘’U mag mij gerust Danny noemen.’’

‘’Prima, dat praat wat makkelijker. En ik begrijp nu waarom jij ons had geadviseerd om eerst de getuigen hun verklaringen te laten afleggen en daarna pas jou.’’

Ik grinnikte zacht. ‘’Ja, ze hebben mijn naam genoemd.’’

‘’Dat klopt,’’ zei ze zakelijk. ‘’Maar ik wil eerst weten hoe jij in deze situatie terecht bent gekomen.’’

Ik haalde diep adem. ‘’Sofie werkt als stagiaire bij onze winkel. We hadden al snel door dat ze een traumatische ervaring had meegemaakt. Trouwens, dat heb ik zelf ook.’’

‘’Daar ben ik van op de hoogte,’’ knikte de vrouw.

Ik vervolgde: ‘’Sofie gedroeg zich de laatste tijd erg vreemd bij ons in de winkel. Bijvoorbeeld in het magazijn. Ik had haar daar een keer betrapt en ze schrok zich dood, alsof ze iets wilde stelen. Maar dat was niet het geval. Niet veel later werd er ingebroken in de winkel. Natuurlijk verdachten we allemaal Sofie. Ze bekende het zelf ook. Maar omdat ik zelf een traumatische ervaring heb gehad, voelde ik dat er iets niet klopte. Ik wist gewoon dat Sofie niet de echte dader was. Daarom ging ik naar mijn therapeut, Vera van Veen.’’

De agenten maakten aantekeningen.

‘’Ik sprak met Vera over Sofie. Ze kon mij niet echt helpen omdat ze Sofie persoonlijk niet kende, maar ze gaf wel aan dat ze ook dacht dat Sofie niet de echte dader was. Tijdens het gesprek noemde ik de naam van Sofie’s therapeut: Jenna van Hart. Vera viel ineens stil. Ik vroeg wat er aan de hand was. Eerst wilde Vera niets zeggen, maar ik bleef aandringen. Uiteindelijk vertelde ze dat ze dingen over Jenna had gehoord. Verhalen over wat Jenna met haar cliënten deed. Vera vertelde dat Jenna haar cliënten zo lang mogelijk in therapie hield zodat haar inkomsten bleven doorlopen. Jenna staat bekend als een van de beste therapeuten in de regio Utrecht. Volgens de verhalen manipuleert ze cliënten door hen steeds opnieuw hun traumatische ervaringen te laten herbeleven, terwijl ze daar eigenlijk niet klaar voor zijn of het niet willen. Op die manier hield ze hen langer in therapie. Pas wanneer het haar uitkwam, begon ze hen echt te behandelen zodat ze vooruitgingen.’’

De rechercheur De Blok knikte langzaam en keek naar haar notities. ‘’Jij en Vera hebben ervoor gezorgd dat Sofie naar een andere therapeut ging? Naar Vera. Klopt dat?’’

‘’Ja en nee,’’ zei ik. ‘’Ik heb dat zelf gedaan. Ik heb Vera erbuiten gehouden omdat ik niet wilde dat ze in de problemen zou komen. Ze wilde Sofie in eerste instantie niet eens in therapie nemen, maar uiteindelijk wilde ze haar toch graag helpen.’’

‘’Hoe heb je Sofie overgehaald om naar een andere therapeut te gaan?’’ vroeg de rechercheur.

‘’Dat ging niet makkelijk, moet ik toegeven. Haar ouders waren absoluut tegen mijn voorstel. Sofie zat op dat moment vast in een verhoorkamer hier op het bureau. Ze wilde met niemand praten. Ik heb aan een agent, waarvan ik de naam niet meer weet, gevraagd of ik met haar mocht spreken. Dat mocht. Ik heb Sofie verteld dat ik wist dat zij niet de echte dader was. Ze was aangenaam verrast, vooral toen ik vertelde dat ik wist waarom ze niets wilde zeggen. In het magazijn, waar ik haar had betrapt, had ze een angstaanval gehad. Ze verborg dat omdat ze niet wilde laten merken dat het slecht met haar ging. Ze vond de therapie van Jenna verschrikkelijk. Ik kon Sofie toen nog niet vertellen wat Jenna mogelijk deed, want ik had Vera beloofd om niets door te vertellen.’’

Ik nam een slok water en ging verder met mijn verhaal. ‘’Uiteindelijk kon ik het niet loslaten, want Jenna moest hiervoor boeten. Ik heb Vera uiteindelijk overgehaald om het toch aan Sofie te vertellen. Sofie kon bevestigen dat het mogelijk klopte. Ze snapte eindelijk waarom haar therapie niet werkte. Ze dacht altijd dat het aan haarzelf lag. Daarna moesten we bedenken hoe we Jenna konden ontmaskeren. Ik wilde eerst…’’ Ik viel abrupt stil en keek naar Mandy. Ze reageerde niet en wachtte rustig af.

‘’Ach, laat ook maar. Ik wilde in het systeem van Jenna laten hacken, maar mijn vrouw heeft mij dat verboden. En daar had ze gelijk in. Anders had Jenna dat later tegen mij kunnen gebruiken. Het was moeilijk om te bedenken hoe we haar konden ontmaskeren. De beste mogelijkheid was om getuigen te zoeken. Samen met Sofie ben ik mogelijke getuigen gaan opsporen. Toen zij hun verhalen met Sofie deelden, zagen we duidelijke overeenkomsten tussen hun ervaringen. Daarna gingen we verder zoeken naar meer getuigen. Ik wilde er eigenlijk tien hebben. Uiteindelijk hebben we er acht gevonden en iedereen heeft soortgelijke ervaringen met Jenna gehad. We wilden eigenlijk nog verder zoeken voordat we naar de politie zouden gaan, maar toen begon de praktijk van Vera in te storten. Jenna verdenkt haar ervan dat ze Sofie van haar had afgepakt en wilde blijkbaar wraak nemen. Er gaan nu valse geruchten over Vera rond. Daardoor is ze driekwart van haar cliënten kwijtgeraakt. Toen konden we niet langer wachten en daarom zitten we nu hier.’’

Rechercheur De Blok leunde rustig achterover. ‘’Besef je wel waar je in beland bent?’’

‘’Ja, dat besef ik. Als het kon, zou ik alles terugdraaien. Door mij loopt de praktijk van Vera gevaar. Daar ben ik niet trots op, maar ik kan het gewoon niet aanzien dat Jenna vrolijk blijft rondlopen.’’

‘’Waarom hebben jullie de politie niet meteen ingelicht?’’ vroeg de vrouw kalm.

Ik opende mijn mond maar deed hem weer dicht. Dat was eigenlijk best een goede vraag.

‘’Zo is mijn man,’’ zei Mandy. ‘’Hij wil het altijd zelf oplossen. Maar er was ook een andere reden. Als we meteen naar de politie waren gegaan, hadden jullie Jenna waarschijnlijk direct verhoord. Dan had ze alles gewoon ontkend, want we hadden nog geen bewijs. Van Vera en haar collega’s hoorden we dat Jenna heel slim te werk ging. Daarom wilde Danny eerst zelf bewijs verzamelen voordat we naar de politie stapten. Ik heb hem groen licht gegeven zolang er niets illegaals gebeurde.’’

Er verscheen een kleine glimlach op het gezicht van de rechercheur. ‘’Je bent een bijzonder geval, Danny. Maar ergens snap ik je gedachtegang wel.’’ Ze keek weer naar haar papieren. ‘’Hoe heb je de getuigen opgespoord?’’

Ik vertelde haar hoe ik ze allemaal gevonden had.

De agenten noteerden alles op papier.

‘’Heb je onlangs nog direct contact gehad met Jenna?’’ vroeg de rechercheur.

Ik schudde mijn hoofd. ‘’Gelukkig niet. Ik ben heel discreet te werk gegaan.’’

Ze knikte begrijpend. ‘’Heb je financieel bewijs dat de cliënten onnodig lang in therapie bleven?’’

‘’Nee, dat mocht ik niet van mijn vrouw,’’ lachte ik schaapachtig.

De vrouw negeerde mijn opmerking. ‘’Andere bewijzen?’’

Ik schudde opnieuw mijn hoofd. ‘’Nee, de getuigenissen zijn het enige wat we hebben.’’

De rechercheur legde haar papieren op tafel en keek mij indringend aan. ‘’Nog één laatste vraag: waarom denk je dat Jenna dit bewust doet en niet simpelweg een slechte therapeut is?’’

Ik knipperde even met mijn ogen. Ik mocht die vrouw wel.

‘’Nou, die vraag kunnen jullie beter aan Vera en haar collega’s stellen. Zij kennen haar beter dan ik. Maar ik heb van Vera gehoord dat Jenna intelligent is. Daarom denk ik dat ze dit bewust doet.’’

‘’En we zijn haar één keer persoonlijk tegengekomen,’’ vulde Mandy aan. ‘’Dat was op de dag dat Sofie hier vastzat voor de inbraak. We kregen allebei meteen kriebels bij haar. Dat zegt natuurlijk niet alles, maar ze kwam absoluut niet over als iemand die zomaar slecht is in haar werk.’’

De rechercheur stond op. ‘’We zijn klaar. Ik breng jullie terug naar de vergaderkamer.’’

Voordat ze de deur wilde openen, draaide ze zich nog even om. ‘’Nog één vraag: wat gaan jullie vanaf nu doen met Jenna?’’

‘’Zoals ik al zei: ik heb er spijt van dat ik hieraan begonnen ben. Dus na vandaag laat ik het aan jullie over. Ik wil er verder niets meer mee te maken hebben,’’ antwoordde ik.

‘’Heel verstandig,’’ knikte ze goedkeurend. Daarna opende ze de deur voor ons.

Ze bracht ons terug naar de vergaderkamer en nam daarna Vera en haar collega’s mee. Iedereen keek nieuwsgierig naar ons.

‘’Het is goed gegaan. Ik ben blij dat dit achter de rug is,’’ zei ik glimlachend.

Mandy en ik namen nog een kop koffie en praatten wat met de anderen. Ik kon zien dat iedereen opgelucht was. Het duurde verrassend lang voordat Vera en haar collega’s terugkwamen. Natuurlijk wisten zij veel meer over Jenna. Ik vroeg me af hoeveel ze tegen de politie zouden vertellen. Vera was vandaag erg vastberaden en ik vreesde dat ze alles op tafel zou leggen. Eigenlijk had ik liever gehad dat ze zichzelf er wat buiten hield, maar ik begreep haar ook wel. Ze was boos om wat Jenna haar had aangedaan. Ik zou waarschijnlijk precies hetzelfde doen als ik in haar schoenen stond. Toch hoopte ik stiekem dat ze voorzichtig zou blijven.

Rechercheur De Blok en haar collega’s stonden voor ons. ‘’Bedankt voor het afleggen van jullie verklaringen. Vanaf nu nemen wij het over. Ik verzoek jullie om geen enkele actie meer te ondernemen tegen Jenna. Heb ik jullie woord?’’

Iedereen keek naar mij en ik antwoordde: ‘’U heeft ons woord, rechercheur.’’

‘’Uitstekend. Mocht Jenna jullie hiermee confronteren, laat het mij dan weten,’’ vervolgde de vrouw terwijl ze iedereen één voor één aankeek.

Sofie stak haar hand op. Het voelde alsof we weer in de klas zaten. ‘’Wat gaan jullie nu doen?’’ vroeg ze nieuwsgierig.

‘’Daar kunnen we niet veel over zeggen,’’ antwoordde de rechercheur kalm. ‘’Maar het was dapper van jullie om naar de politie te komen en verklaringen af te leggen. Ik kan me voorstellen dat dit niet makkelijk voor jullie is geweest. Wij gaan nu kijken wat we hiermee kunnen doen. Voor nu mogen jullie naar huis.’’

De agent bracht ons naar de uitgang en op de parkeerplaats begon iedereen elkaar meteen nieuwsgierig vragen te stellen. Ik liep naar Vera toe en keek haar vragend aan.

‘’Ik heb alles verteld, Danny. Het maakt me niets meer uit. Jenna probeert mij toch al kapot te maken,’’ zei Vera.

Ik zuchtte. ‘’Ja, dat dacht ik al. Maar heb je hun ook verteld dat het idee van mij kwam? Dat ik jou heb overgehaald om hiermee door te gaan?’’

Ze knikte. ‘’Ja, dat wilde je toch?’’

Ik knikte ook. ‘’Mooi, daar ben ik blij om. Ik wil niet dat Jenna alleen jou verdenkt.’’

Ze glimlachte ondeugend. ‘’Ach, ik heb gelukkig een lieve sterke vriend die mij kan beschermen.’’

Ik schoot in de lach. ‘’Een hele sterke beschermengel. Wil je Jack de groeten van me doen?’’

Ze omhelsde me. ‘’Dat zal ik doen. We houden contact.’’

We namen afscheid van iedereen. Omdat Nick en Kelly waarschijnlijk nog niet terug waren van de speeltuin, besloten Mandy en ik nog iets te drinken op een terras in het centrum. Ik bestelde een groot glas bier en Mandy nam een glas wijn. We zetten de stoelen naast elkaar zodat we samen uitkeken over het drukke plein.

‘’Nu zijn we echt klaar,’’ zei Mandy opgelucht.

Ik keek haar aan. ‘’Ik hoop het. Wat denk je dat de politie gaat doen?’’

‘’Eerlijk gezegd geen idee. Waarschijnlijk gaan ze Jenna verhoren, maar daarna? Geen idee.’’

Ik nam een slok van mijn bier en sloeg mijn arm om haar schouders. ‘’Ik ook niet, maar ik ben blij dat het achter de rug is. En ik mag die rechercheur wel.’’

Mandy leunde met haar hoofd tegen mijn arm. ‘’Ja, zij weet wat ze doet.’’

We bleven nog gezellig op het terras zitten totdat we een berichtje van Kelly kregen dat ze weer thuis waren.

In de avond kwamen Bram en Elise met hun zoon even langs om koffie te drinken. Met een grote grijns op zijn gezicht gaf Bram me een klap op mijn schouder. ‘’Renske is onder de indruk van je.’’

‘’Renske?’’ vroeg ik niet-begrijpend.

‘’Rechercheur De Blok. Ze keurt natuurlijk niet goed wat je allemaal hebt gedaan. Ze vindt dat je veel eerder naar de politie had moeten gaan. Maar stiekem kon ze het wel waarderen wat je allemaal voor de cliënten van Jenna deed,’’ zei hij.

Ik lachte. ‘’Oh, dat is leuk om te horen. Ik mag die dame wel. Ze stelde goede vragen.’’

Bram knikte. ‘’Ja, ze doet haar werk goed.’’

‘’Weet je al wat ze gaat doen?’’ mengde Mandy zich in het gesprek.

Bram keek haar verontschuldigend aan. ‘’Dat weet ik nog niet, maar ik mag er eigenlijk ook niet veel over zeggen. Ik denk dat ze eerst rustig alle verklaringen gaan doornemen en dat ze Jenna daarna waarschijnlijk uitnodigen voor een gesprek.’’

‘’Ik ben benieuwd,’’ zei Mandy.

‘’Ik verwacht eerlijk gezegd niet meteen veel, maar Jenna gaat dit absoluut niet leuk vinden,’’ zei Bram bedachtzaam.

Ik knikte instemmend. ‘’Dat was ook een beetje het doel. We hebben geen harde bewijzen, dus dit is het beste wat we konden doen.’’

‘’Hoe dan ook,’’ zei Bram, die weer opgewekt klonk. ‘’Renske mag je wel.’’

‘’Wie mag mij nou niet?’’ zei ik met een brede grijns.

‘’Oh nee hè, daar gaan we weer,’’ zuchtte Elise.

Drie dagen later kwam Bram na zijn werk nog even snel langs om te vertellen dat hij Jenna op het bureau had gezien. Dat betekende dus dat ze inmiddels een gesprek met rechercheur De Blok had gehad. We waardeerden het dat Bram het ons vertelde, ook al wist hij dat het eigenlijk niet mocht. Mandy en ik keken elkaar aan en dachten precies hetzelfde: Jenna was nu echt op de hoogte. Nadat Bram weer naar huis was gegaan, gingen wij eten.

De week vloog voorbij en een nieuwe werkweek brak aan. In de winkel was eindelijk weer een vertrouwd gezicht terug: Anna. Ze was terug van haar zwangerschapsverlof. Stiekem was ik blij dat ze er weer was. Ik had al het geplaag en gekibbel tussen ons best gemist. Natuurlijk had Anna dat meteen door en het kinderachtige geplaag begon vrijwel direct weer. Lotte mompelde iets van: ‘’De kinderen zijn weer samen.’’

Anna was vrolijker dan normaal. Dat verbaasde me niets. Kersverse moeders straalden bijna altijd. Maar ik zette haar meteen lekker aan het werk, want de eerste klant was voor haar.

Bij de kapsalon hadden we nog geen vervanger voor Kim gevonden. De eerste sollicitant werd afgewezen omdat hij moeilijk deed over het salaris, terwijl dat helemaal niet slecht was. Zo iemand wilden we niet in onze zaak hebben. Daarna hadden we niemand meer gevonden. Elise, Irene en Kelly konden zich eigenlijk prima redden met z’n drieën. Zeker omdat Kelly steeds sneller kon knippen. Alleen tijdens de drukste periode, rond kerst, moesten ze echt iemand erbij hebben. Voor nu waren ze tevreden met z’n drieën.

Thuis verliep alles zoals altijd: koken, douchen, huishoudelijke taken doen, met onze dochters spelen, ze naar bed brengen en daarna samen op de bank ontspannen terwijl de televisie aanstond.

Om elf uur gingen we zelf ook naar bed. Zoals gewoonlijk sloot ik het huis af. Tot mijn verrassing waren zowel de voor- als achterdeur al op slot. Normaal deden we dat pas vlak voordat we gingen slapen.

In de slaapkamer vroeg ik: ‘’Mandy, heb jij de deuren al op slot gedaan?’’

‘’Oh ja, klopt,’’ antwoordde ze terwijl ze in bed kroop. ‘’Ik moest iets uit de schuur pakken en had de sleutels toch al in mijn handen, dus ik deed het meteen maar.’’

Ik haalde mijn schouders op en ging snel mijn tanden poetsen.

De volgende ochtend maakten we ons klaar voor een nieuwe werkdag. Onze dochters waren opvallend goedgehumeurd vandaag. Dat was altijd leuk en grappig.

Ik zette de kinderen in de auto terwijl Mandy de voordeur op slot draaide. Terwijl ik daarmee bezig was, keek ik even snel haar kant op en zag ik dat ze om zich heen keek, alsof ze iets zocht. Vreemd, normaal deed ze dat nooit. Misschien had ze iets gehoord. Ik dacht er verder niet meer over na en stapte naast Mandy in de auto. Ze glimlachte naar me en startte de motor. Daarna reden we naar de kinderopvang.

De werkdag verliep zonder bijzonderheden. Thuis ging Mandy koken en ik besloot alvast te gaan douchen. Binnen een kwartier was ik klaar en liep ik weer naar beneden. Mandy stond met haar rug naar me toe te koken. Met haar slordige knot zag ze er weer leuk uit. Ik sloop zachtjes achter haar en sloeg mijn armen om haar heen. Ze schrok letterlijk en draaide zich razendsnel om met een geschrokken gezicht. Haar blik werd gelukkig al snel zachter. ‘’Eikel, ik schrok me dood,’’ zei ze.

Ik grinnikte zacht en gaf haar een zoen. ‘’Sorry, ik moest je gewoon even knuffelen, want je ziet er weer leuk uit.’’

Ze bromde iets onverstaanbaars en draaide zich weer om om verder te koken. Ik bleef haar van achteren knuffelen.

Er was iets met haar. Natuurlijk schrok ze vaker als ik haar onverwachts van achteren knuffelde, maar dit voelde anders. Heviger. Ik trok haar wat dichter tegen me aan en mompelde nogmaals zachtjes sorry.

Rond elf uur gingen we naar bed en ik wilde het huis afsluiten, maar dat bleek niet nodig te zijn want de deuren zaten al op slot. Wat was er aan de hand? Mandy gedroeg zich vandaag best vreemd.

Ik liep naar boven en zag Mandy haar tanden poetsen. Ze glimlachte met de tandenborstel nog in haar mond. Ik ging naast haar staan en pakte mijn eigen tandenborstel. Ze knipoogde lief naar me. Op dat moment had ik weer het gevoel dat er niks aan de hand was. Ik besloot af te wachten hoe ze zich morgen zou gedragen.

De volgende dag was ik bezig onze dochters in de auto te zetten. Via mijn ooghoek hield ik de voordeur in de gaten. Mandy kwam naar buiten en keek eerst om zich heen voordat ze de deur op slot draaide. Er klopte dus echt iets niet, dacht ik.

Bij de kinderopvang liet Mandy mij eerst naar binnen gaan met Lizzy. Ik keek snel achterom en zag haar wéér rondkijken. Toen onze blikken elkaar kruisten, glimlachte ze lief naar me en richtte haar aandacht snel weer op Lindsay, alsof ze mijn blik wilde ontwijken.

Op de parkeerplaats bij het werk zette Mandy de motor uit en stapten we uit. Ze wilde de deur van het magazijn openen, maar ik pakte haar arm vast en trok haar zachtjes naar me toe.

Ze keek me vragend aan.

‘’Wat is er aan de hand?’’ fluisterde ik.

‘’Eh? Hoe bedoel je? Er is niks,’’ antwoordde Mandy niet-begrijpend.

Ik bleef haar indringend aankijken.

We hielden elkaars blik lang vast totdat ze diep zuchtte. ‘’Ik ben een beetje bang.’’

‘’Van Jenna?’’ vroeg ik zacht.

Ze knikte en keek opnieuw om zich heen. ‘’Het is al bijna een week geleden en we horen helemaal niets van haar.’’

Ik streelde haar wang met mijn duim en keek onderzoekend in haar bruine ogen. Ze was echt bang. Verdomme, dat was nooit mijn bedoeling geweest.

‘’Lieve Mandy, waarom heb je me dat niet eerder verteld?’’

Ze haalde haar schouders op. ‘’Ik weet het niet.’’

Ik trok haar tegen me aan. ‘’Ik verzin wel iets, goed?’’

Ze schudde meteen heftig haar hoofd. ‘’Nee, je moet niks doen.’’

‘’Liefje, rustig maar. Ik ga niks tegen Jenna doen, dat beloof ik je. Maar ik heb wel een ideetje. Vertrouw me.’’

Ze keek me lang aan en knikte dankbaar. We knuffelden elkaar stevig en ik gaf haar een kus in haar hals. ‘’Het spijt me,’’ fluisterde ik.

Ik voelde haar hoofd zachtjes nee schudden.

We gingen aan het werk. Ik zat alleen op kantoor en belde Nick via FaceTime. Gelukkig nam hij meteen op. ‘’Hey makker, what’s up?’’

‘’Bel ik gelegen?’’ vroeg ik.

‘’Ja hoor, ik werk vandaag thuis. Zeg het maar.’’

Ik legde hem uit wat er aan de hand was en zei: ‘’Ik wil graag een alarmsysteem in huis hebben. Kan jij dat voor ons regelen?’’

Hij knikte. ‘’Dat kan zeker. We hebben hier toevallig niet zo lang geleden een nieuw alarmsysteem genomen. Ik heb de oude nog liggen, die werkt nog prima.’’

Ik schudde mijn hoofd. ‘’Nee, ik wil gewoon een nieuw en betrouwbaar systeem.’’

Nick leunde achterover. ‘’Dat kan, maar goedkoop is het niet. Je zit al snel rond de duizend euro.’’

‘’Het geld kan me niet veel schelen. Ik wil gewoon dat mijn meisje zich veilig voelt.’’

Hij glimlachte. ‘’Ik hoef vandaag maar tot één uur te werken. Daarna kan ik meteen naar de winkel om alles te halen en het gelijk bij jullie installeren. Ik heb jouw sleutel toch.’’

Ik keek verrast. ‘’Zou je dat willen doen? Dat zou echt tof zijn!’’

‘’Tuurlijk makker, daar zijn vrienden voor. Ik ga gewoon hetzelfde systeem halen dat ik hier thuis ook heb.’’

‘’Bedankt man, je krijgt een dikke zoen van mij,’’ zei ik grijnzend.

Hij stak een middelvinger naar me op en hing op. Ik schoot hard in de lach. Wat een vent.

Een hand op mijn schouder deed me opschrikken. Het was Anna, die me vragend aankeek.

‘’Mandy is een beetje bang voor Jenna omdat we niets meer van haar horen,’’ legde ik uit. ‘’Nick gaat vanmiddag een alarmsysteem bij ons installeren.’’

Anna ging naast me zitten. ‘’Dat is geen slecht idee. Lotte maakt zich ook een beetje zorgen om jullie en Sofie.’’

Ik keek haar verrast aan. ‘’Is zij ook bang?’’

‘’Nee, niet echt. Gewoon bezorgd. Ze vindt het ook niet prettig dat er geen nieuws over Jenna is.’’

Ik knikte. ‘’Ja, dat begrijp ik. Maar goed, straks is ons huis beter beveiligd. Zeg het nog niet tegen Mandy. Ik wil haar vanmiddag blij maken.’’

Ze glimlachte. ‘’Misschien willen wij ook wel zo’n alarmsysteem. Niet vanwege Jenna, maar het is altijd handig als je huis wat beter beveiligd is.’’

‘’Dan moet je wel duizend euro neerleggen, mevrouw,’’ zei ik plagend.

Ze haalde haar schouders op. ‘’Als zo’n systeem minstens tien jaar meegaat, is het een koopje.’’

Ik grinnikte zacht. Dat was echt typisch Anna.

Na het werk reden we naar huis. Van Nick hadden we gehoord dat hij onze kinderen al had opgehaald bij de kinderopvang. Mandy was nieuwsgierig geworden omdat ik haar had verteld dat ik iets geregeld had. Anna en Lotte wilden ook graag meekijken.

Mandy parkeerde de auto voor ons huis. Ik legde mijn hand op haar arm. ‘’Voordat je schrikt: Nick is in ons huis.’’

Ze keek me onderzoekend aan en knikte begrijpend.

We liepen naar de voordeur met Anna en Lotte achter ons. Mandy draaide het slot open en duwde de deur open. Meteen loeide er een sirene door de gang. Niet zo hard als een brandalarm, maar zeker hard genoeg om te schrikken.

Mandy had dit totaal niet zien aankomen en schrok zich rot. Midden in de gang stond Nick met zijn typische brede grijns op zijn gezicht. Naast hem stonden Lizzy, Lindsay en Stijn vrolijk te zwaaien. Nick zette het alarm snel uit.

Mandy keek me verbaasd aan. ‘’Een alarmsysteem?’’

Ik knikte glimlachend.

De opluchting op haar gezicht was duidelijk zichtbaar. Ze pakte mijn gezicht vast en gaf me een dikke zoen.

‘’Eh… ik heb het systeem geïnstalleerd hoor,’’ zei Nick droog.

Lachend liep Mandy naar hem toe en gaf hem ook een dikke smakkerd.

In de keuken legde Nick ons alles uit. ‘’Ik heb een deurbel met camera geplaatst en ook een camera in de achtertuin. De beelden kunnen jullie via de app bekijken. Op alle deuren en ramen zitten sensoren. Als het alarm aanstaat en er gaat een deur of raam open, dan gaat meteen de sirene af. Die hebben jullie net gehoord. Via de app kunnen jullie het alarm uitschakelen.

In de tuin heb ik een paar bewegingssensoren geplaatst. Verder kunnen jullie alles bedienen en aanpassen via de app. Ik heb ingesteld dat het alarm elke ochtend om zes uur automatisch uitschakelt. ’s Avonds, wanneer jullie naar bed gaan, moeten jullie het zelf activeren, maar dat gaat heel makkelijk via de app.’’

Mandy keek hem dankbaar aan. ‘’Dat vind ik echt heel fijn. Dank jullie wel!’’

Nick en ik kregen allebei een dikke knuffel.

‘’Straks krijgen jullie wel een tikkie. Ik denk alleen niet dat je daar blij van wordt,’’ gniffelde Nick.

Mandy lachte. ‘’Stuur hem maar naar Danny.’’

Ik gaf Nick een dreun tegen zijn arm. ‘Heel erg bedankt, maat!’’

‘’Ik wil er ook eentje in ons huis,’’ riep Lotte, terwijl ze Anna vragend aankeek. Ze knikte meteen.

‘’Dat kan ik wel regelen voor jullie, maar niet vandaag,’’ antwoordde Nick terwijl hij opstond. ‘’Ik moet naar huis, want mijn meisje wacht op mij.’’

Toen iedereen vertrokken was, sloeg Mandy haar armen stevig om me heen. ‘’Dank je wel, lieverd. Dit voelt echt heel fijn.’’

Ik streelde teder over haar rug. ‘’Dat weet ik. Het is een duur systeem, maar we kunnen het altijd gebruiken. Je weet nooit tegenwoordig.’’

Ze knikte tevreden. ‘’Wat wil je vanavond eten, lieverd? Mexicaanse wraps?’’

Ik keek meteen enthousiast op. ‘’Dat zou heerlijk zijn.’’

‘’Voor jou altijd, want je bent vandaag extra lief voor mij geweest,’’ zei ze stralend terwijl ze naar de keuken liep om te beginnen met koken.

Mijn missie was geslaagd, dacht ik tevreden.

De dagen gingen voorbij en Mandy voelde zich duidelijk veiliger in ons huis. Als we buiten waren, was ze wel alert, maar ik nam haar niets kwalijk. Jenna had zich nog steeds niet laten zien. Dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Vera had haar ook niets gehoord. De nieuwe valse geruchten over Vera bleef wel gelukkig uit.

Het was een heldere woensdagnacht. Er waaide geen briesje wind. Het was doodstil in de verlaten straten van Utrecht, alsof er geen mensen meer op aarde bestonden. Mandy en ik lagen heerlijk tegen elkaar aan te slapen. Ik had een bizarre droom. Ik stond op een enorm weiland dat geen einde leek te hebben. Overal zag ik alleen maar hoog groen gras. De lucht voelde warm en vochtig aan.

Plots begon de grond onder mijn voeten te trillen. In de verte ontstond een enorme scheur in het weiland en massa’s aarde verdwenen in de diepte. Het land spleet zich langzaam in tweeën en de scheur kwam met hoge snelheid op mij af. Ik draaide me om en rende weg. De grond onder mijn voeten schudde steeds heviger. Ik wist meteen dat ik te langzaam was. Nog geen tien seconden later werd ik opgeslokt door de enorme scheur in de aarde.

Ik schoot overeind wakker. Het was maar een droom, realiseerde ik me meteen. Dat geschud kwam van Mandy. Ze duwde mijn CI nogal ruw tegen mijn oor. Dat ging niet helemaal goed, dus nam ik hem snel van haar over en zette hem goed.

‘’Wat is er…’’ wilde ik vragen, maar ik hoorde het antwoord al.

De sirene loeide door ons huis.

Mijn hand schoot automatisch naar het nachtkastje waar mijn telefoon lag. Mandy was me voor en had het alarm al uitgeschakeld om te voorkomen dat de buren wakker zouden worden. Het licht in de slaapkamer brandde inmiddels en ik zag meteen de paniek op haar gezicht.

‘’Wat is er gebeurd?’’ vroeg ik nog half wakker.

Ze keek naar de app. Haar telefoon trilde een beetje in haar handen. ‘’Er…’’

Toen hoorden we het gehuil van onze kinderen.

‘’Lizzy, Lindsay!’’ slaakte Mandy een gil en sprong wild uit bed. Ik keek verwonderd toe. Ik had mijn vrouw nog nooit zo snel zien verdwijnen. Mijn hersenen stonden nog in slaapmodus want pas een paar tellen later besefte ik dat ik Mandy niet alleen moest laten. Volgens mij was ik net zo snel als Mandy want in een oogwenk stond ik in de kinderkamer. Mandy zat onze dochters te troosten en ik kon rustig ademhalen. Ik nam tien seconden om zelf rustig te worden en opende de app. Er was een melding: beweging gedetecteerd in de achtertuin om 3:09. Ik keek naar de tijd op mijn telefoon: 3:12. Ik keek op naar mijn vrouw. De totale angst was van haar gezicht af te lezen.

‘’Er is iemand in onze achtertuin,’’ fluisterde ik.

Trefwoord(en): Huisgenoot, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!