Het Spel Begint - 1

Mijn naam is Sophie. Ik ben net achttien geworden en ik ben al weken verslaafd aan iets wat ik niet meer kan loslaten.

Het begon met een verhaal op Opwindend.Net. “Sophie” heette het. Ironisch genoeg. Ik las het in één adem uit op mijn kamer, met mijn deur op slot. Toen ik klaar was, lag ik na hijgend op bed met mijn hand tussen mijn benen. Niet omdat het zo grof was, maar omdat het zo… écht voelde. De langzame opbouw. De spanning. De manier waarop de man haar langzaam gek maakte zonder haast.

Sindsdien las ik alles van Silver Hunter.

En nu, drie weken later, had ik iets gedaan wat ik zelf nog niet helemaal kon geloven.

Ik had hem een bericht gestuurd.

**Sophie_x19:** Ik heb al je verhalen gelezen. Meerdere keren. Ik wil weten hoe het voelt om zoiets mee te maken. Geen seks. Nog niet. Ik wil gewoon… voelen hoe het is om door jou opgewonden te worden.

Hij had geantwoord. Rustig. Zelfverzekerd. Gevaarlijk kalm.

En zo waren we hier beland.

Het was vrijdagmiddag, kwart over drie. Ik stond bij de grote fontein in het stadspark, precies zoals hij had gevraagd. Ik droeg een licht zomerjurkje, wit met kleine bloemen, zonder bh. Mijn tepels waren al hard van de zenuwen en de lichte wind. Ik had geen idee hoe hij eruitzag, alleen dat hij zou weten wie ik was.

Ik zag hem eerder dan hij mij waarschijnlijk zag.

Hij liep rustig over het pad, handen in de zakken van een losse linnen broek. Begin dertig, aantrekkelijk op een volwassen manier. Donker haar, stoppelbaard, brede schouders. Hij straalde rust uit, maar ook iets wat maakte dat mijn maag samenkneep.

Zijn ogen vonden de mijne. Hij glimlachte licht en kwam recht op me af.

“Sophie,” zei hij zacht toen hij voor me stond. Zijn stem paste perfect bij zijn verhalen.

Ik knikte, plotseling verlegen. “Silver Hunter?”

“Mark,” zei hij met een klein lachje. “Je mag me Mark noemen.”

We liepen samen langs de fontein. Eerst zeiden we niet veel. Hij vroeg hoe ik me voelde. Ik gaf eerlijk toe dat ik zenuwachtig was. Hij lachte zacht en zei dat dat precies de bedoeling was.

We gingen op een bankje zitten, een beetje uit het zicht van de drukte. Hij zat ontspannen, één arm over de leuning. Ik zat met mijn benen over elkaar, me bewust van hoe dun mijn jurkje was.

“Je trilt een beetje,” merkte hij op.

“Ik ben niet gewend om dit te doen,” fluisterde ik.

“Mooi,” zei hij. “Dat maakt het interessanter.”

Hij begon langzaam. Geen aanrakingen. Alleen woorden. Hij vertelde hoe hij me al had opgemerkt toen ik bij de fontein stond. Hoe mijn tepels zichtbaar waren door de stof. Hoe ik onbewust met mijn haar speelde toen ik hem zag aankomen. Hoe mijn benen iets uit elkaar gingen toen ik ging zitten.

Elk woord voelde als een streling.

Ik werd steeds warmer. Mijn ademhaling werd dieper. Hij raakte me nog steeds niet aan, maar ik voelde hem overal.

“Je bent nu al nat, hè?” vroeg hij zacht.

Ik bloosde hevig en knikte.

“Goed zo,” zei hij. “Dat is precies waar we beginnen.”

Hij leunde iets dichterbij, maar raakte me nog steeds niet aan. Zijn stem werd lager.

“Ik wil dat je de komende weken precies doet wat ik zeg. Geen seks. Nog niet. Alleen opwinding. Spanning. Anticipatie. Tot je er bijna gek van wordt.”

Ik slikte. “En dan?”

Mark glimlachte langzaam.

“Dan zien we wel hoe ver je wilt gaan.”

Hij stond op en stak zijn hand uit. Ik pakte hem. Zijn hand was warm en groot.

“Kom,” zei hij. “We gaan een stukje wandelen. En onderweg geef ik je je eerste opdracht.”

We liepen langzaam verder door het park. De zon scheen warm op mijn huid, maar de echte hitte zat vanbinnen. Mark liep naast me, rustig, zelfverzekerd, alsof hij alle tijd van de wereld had. Hij raakte me niet aan. Niet met zijn handen. Maar met zijn woorden des te meer.

“Je ademt sneller,” merkte hij op, zonder me aan te kijken. “En je tepels zijn hard. Ik zie ze door je jurkje heen.”

Ik bloosde hevig en sloeg mijn armen even over mijn borst, maar liet ze meteen weer zakken toen ik me herinnerde wat hij eerder had gezegd. Geen verbergen. Geen schaamte.

“Dat is goed,” vervolgde hij zacht. “Ik wil dat je je de hele tijd bewust bent van je lichaam. Van hoe nat je bent. Van hoe gevoelig je tepels zijn. Van hoe graag je aangeraakt wilt worden… maar dat nog niet gebeurt.”

Elk woord voelde als een streling. Ik werd steeds warmer tussen mijn benen. Mijn slipje was inmiddels doorweekt, en ik droeg een dun wit jurkje. Bij elke stap voelde ik de stof over mijn harde tepels glijden.

We vonden een bankje iets verscholen achter een paar struiken. Mark ging zitten en gebaarde dat ik naast hem moest plaatsnemen. Ik deed het, maar hield mijn benen netjes bij elkaar.

“Benen iets uit elkaar,” zei hij kalm.

Ik aarzelde een seconde, maar gehoorzaamde. De wind speelde meteen met de zoom van mijn jurkje.

“Goed zo,” prees hij. “Je leert snel.”

We praatten verder. Hij vroeg naar mijn dagelijkse leven, naar mijn fantasieën, naar wat me echt opwond. Ik gaf eerlijk antwoord. Hoe ik soms in de les zat en ineens nat werd als ik aan zijn verhalen dacht. Hoe ik mezelf had klaargemaakt terwijl ik zijn verhaal over Mila las. Hoe ik al weken geen interesse meer had in jongens van mijn leeftijd.

Mark luisterde aandachtig. Af en toe stelde hij een vraag die net iets te ver ging.

“Wanneer was de laatste keer dat je echt intens klaarkwam?” vroeg hij.

Ik slikte. “Twee dagen geleden… terwijl ik jouw verhaal herlas.”

“En wat deed je precies toen je klaarkwam?”

Ik bloosde diep. “Ik… had twee vingers in mezelf en wreef over mijn clit. Ik fantaseerde dat jij het was.”

Mark glimlachte tevreden. “Mooi. Dat is precies de spanning die ik wil opbouwen. Je mag nog niet klaarkomen vandaag. Niet tot ik het zeg.”

Mijn hart sloeg over. “Niet… vandaag?”

“Nee,” zei hij rustig. “Vandaag leer je alleen maar hoe het voelt om langzaam opgewonden te raken. Om te smachten.”

Hij leunde iets dichterbij. Zijn hand lag losjes op de bankleuning, vlak achter mijn rug. Hij raakte me nog steeds niet aan, maar ik voelde zijn aanwezigheid overal.

“Vanaf nu krijg je elke dag een opdracht van me,” zei hij. “Soms klein, soms iets spannender. Je mag altijd stoppen, maar zolang je meedoet… ga je steeds dieper.”

Ik knikte, mijn keel droog van opwinding.

“Voor vandaag is de opdracht simpel,” ging hij verder. “Als je thuis bent, stuur je me een foto in de spiegel. Je staat voor de spiegel in ditzelfde jurkje. Je trekt het langzaam omhoog tot net onder je borsten. Geen bh. En je schrijft erbij hoe nat je nu bent.”

Ik voelde een golf van schaamte en opwinding door me heen gaan.

“En morgen?” vroeg ik zacht.

“Morgen krijg je opdracht twee. En die wordt al iets lastiger.”

We liepen terug naar de uitgang van het park. Bij mijn fiets bleef hij staan. Hij legde heel licht zijn hand op mijn heup, een fractie van een seconde maar. Het was genoeg om een rilling door mijn lichaam te laten gaan.

“Je doet het goed, Sophie,” zei hij zacht, zijn mond dicht bij mijn oor. “Ik zie hoe opgewonden je bent. Hoe je je best doet om niet te laten merken hoe graag je aangeraakt wilt worden.”

Hij gaf me een kus op mijn wang, heel dicht bij mijn mond. Zijn stoppels schuurden licht over mijn huid.

“Ga naar huis. En vergeet je opdracht niet.”

Hij draaide zich om en liep weg. Ik bleef staan, met bonzend hart, natte dijen en een hoofd vol chaos.

Thuis trok ik meteen de deur van mijn kamer op slot. Ik ging voor de spiegel staan, tilde mijn jurkje langzaam omhoog tot net onder mijn borsten en maakte de foto. Mijn tepels waren hard, mijn wangen rood, en tussen mijn benen glom het duidelijk.

Ik stuurde hem door naar silverhunter26.

Zijn antwoord kwam bijna meteen.

**silverhunter26:** Goed zo. Je bent een brave meid.

**silverhunter26:** Morgen krijg je opdracht twee. Wees klaar om 15:00.

Ik liet me op bed vallen, mijn hand gleed tussen mijn benen. Ik was doorweekt. Maar ik stopte. Want hij had gezegd dat ik niet mocht klaarkomen.

En op de een of andere manier maakte dat alles nog veel spannender.

Trefwoord(en): Jong En Oud, Voorspel, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!