Door: Astrid En Peter
Datum: 08-06-2026 | Cijfer: 9 | Gelezen: 355
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 6 minuten | Lezers Online: 6
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 6 minuten | Lezers Online: 6
Astrid zat in de voorkamer van haar rijtjeshuis in Veghel. Het was een warme avond in juni en de lucht in de kamer voelde nog steeds benauwd. Ze had de gordijnen half dichtgetrokken, maar het zachte licht van de straatlantaarn viel toch naar binnen en tekende lange schaduwen over de versleten bank. Buiten was het stil, op het incidentele geluid van een auto in de verte na. Haar telefoon lag naast haar, scherm zwart. Peter geblockt. Alweer.
Ze zuchtte en staarde naar de muur. Na het etentje in Rossum had ze echt even hoop gehad. Hij had oprecht geklonken toen hij zei dat hij een relatie wilde, dat hij het anders wilde doen. Ze had hem geloofd. Maar twee dagen later was het weer hetzelfde: complete stilte door werkdruk. Geen bericht, geen teken van leven. Het voelde als een herhaling van zetten en ze had hem woedend geblockt. Dit keer echt, had ze zichzelf beloofd.
Toch had ze vanavond die verhalen hier opnieuw gelezen. En nu zat ze hier, met een onrustig, warm gevoel in haar onderbuik dat maar niet wegging. Ze sloot haar ogen, leunde achterover en liet haar hand langzaam onder de rand van haar korte broekje glijden. Ze was al vochtig. Al vanaf het moment dat ze het verhaal had opengedaan.
De herinnering kwam terug, traag en intens.
Het was die warme vrijdagmiddag begin mei. Peter had haar meegenomen naar de bossen achter Berlicum, een plek niet ver van Veghel waar het op een doordeweekse middag rustig was. Hij had haar polsen op haar rug gebonden met zijn stropdas en haar zomerjurkje tot aan haar middel opgeschort. Haar blote huid voelde kwetsbaar in de open lucht. Ze rook de vochtige bosgrond, dennennaalden en wilde kruiden. Zonlicht viel gefilterd tussen de bladeren door.
Hij leidde haar naar een oude picknicktafel die half verscholen stond achter struiken en jonge bomen. Peter duwde haar voorover over het warme, ruwe hout. Haar borsten drukten tegen het oppervlak, haar tepels werden hard door de wrijving.
Zijn hand gleed over haar rug. “Je bent drijfnat,” mompelde hij met die lage stem. “Kijk dan hoe je openligt voor me.”
Zijn vingers gleden tussen haar benen, spreidden haar voorzichtig en drongen langzaam bij haar binnen. Hij bewoog ze traag, zoekend, tot Astrid een diepe kreun niet meer kon onderdrukken. In de verte hoorde ze stemmen en het geluid van een hond. Het besef dat ze elk moment ontdekt konden worden, maakte haar hart sneller kloppen en haar lichaam nog gevoeliger.
Peter trok zijn vingers terug en ze voelde de warme, harde kop van zijn pik tegen haar opening. Hij wreef langzaam op en neer, plagend, tot ze haar billen naar achteren duwde en zachtjes smeekte.
“Neuk me… alsjeblieft.”
Met één diepe stoot kwam hij bij haar binnen. Ze voelde hoe hij haar vulde, hoe haar lichaam zich om hem heen spande. Eerst bewoog hij langzaam, met lange, zware halen die haar telkens weer tegen de tafel drukten. Haar ademhaling werd onregelmatig, zweet parelde op haar rug. Langzaam werd hij harder, dieper. Het geluid van hun lichamen echode zacht tussen de bomen.
Hij boog zich over haar heen, zijn borst tegen haar rug. “Stel je voor dat er iemand langskomt,” fluisterde hij in haar oor. “Dat ze zien hoe jij hier ligt, met je jurk omhoog en mij diep in je.”
Zijn woorden raakten iets diep vanbinnen. Haar orgasme bouwde zich langzaam op, als een zware golf. Haar dijen begonnen te trillen. Net toen ze het bijna niet meer hield, trok hij zich terug.
Hij draaide haar om, tilde haar op de tafel en spreidde haar benen. Zijn mond vond haar kutje. Zijn tong likte haar langzaam en grondig, zoog zacht aan haar klit, duwde naar binnen. Astrid kronkelde, haar heupen schokten tegen zijn gezicht. Ze smeekte met schorre stem.
Pas toen hij voelde dat ze bijna kwam, stond hij op. Hij trok haar naar de rand van de tafel en stootte opnieuw diep bij haar binnen. Hard en ritmisch nu. Zijn duim wreef over haar klit.
“Kom maar,” gromde hij.
Astrid kwam hard. Haar lichaam schokte, haar kutje kneep ritmisch om hem heen terwijl een intense golf van genot door haar heen sloeg. Ze kreunde gedempt tegen zijn schouder. Even later kwam ook Peter, diep in haar, met een lage kreun. Ze voelde hem klaarkomen, warm en pulserend.
Ze bleven hijgend tegen elkaar aan staan. Zijn pik nog in haar, zijn handen strelend over haar rug. Hij maakte de stropdas los, masseerde haar polsen en kuste haar hals, haar mond. De smaak van haar eigen opwinding zat nog op zijn lippen.
“Je bent van mij,” fluisterde hij. “Ook als je me blockt in dat huis in Veghel. Dit lichaam liegt nooit.Je blijft mijn sletje en daar is niets mis mee."
Astrid opende haar ogen in haar woonkamer. Haar vingers zaten diep in zichzelf, haar broekje op haar enkels, haar dijen nat. Ze kwam nog een keer, rustiger dit keer, terwijl de herinnering langzaam wegebde.
Ze bleef een tijdje na hijgend liggen. Ze wist precies hoe het zou gaan. Mooie woorden, intense momenten, daarna weer dagen van stilte. Maar ze kon het verlangen niet langer negeren. Ze wilde dat gevoel weer. Die complete overgave. Die rauwe aantrekkingskracht waar ze geen weerstand aan kon bieden.
Ze pakte haar telefoon. Haar duim aarzelde even, maar toen deblokkeerde ze hem.
Ze typte snel, voordat ze zich kon bedenken:
Astrid: Morgenmiddag. Dommelstrand. Jij kiest de plek. En dit keer blijf je niet weer drie dagen weg. Ik meen het, Peter.
Ze verstuurde het bericht. Haar hart klopte in haar keel. Ze wist dat ze waarschijnlijk weer spijt zou krijgen, maar op dit moment wilde ze hem gewoon. Rauw en intens. Alweer.
Ze zuchtte en staarde naar de muur. Na het etentje in Rossum had ze echt even hoop gehad. Hij had oprecht geklonken toen hij zei dat hij een relatie wilde, dat hij het anders wilde doen. Ze had hem geloofd. Maar twee dagen later was het weer hetzelfde: complete stilte door werkdruk. Geen bericht, geen teken van leven. Het voelde als een herhaling van zetten en ze had hem woedend geblockt. Dit keer echt, had ze zichzelf beloofd.
Toch had ze vanavond die verhalen hier opnieuw gelezen. En nu zat ze hier, met een onrustig, warm gevoel in haar onderbuik dat maar niet wegging. Ze sloot haar ogen, leunde achterover en liet haar hand langzaam onder de rand van haar korte broekje glijden. Ze was al vochtig. Al vanaf het moment dat ze het verhaal had opengedaan.
De herinnering kwam terug, traag en intens.
Het was die warme vrijdagmiddag begin mei. Peter had haar meegenomen naar de bossen achter Berlicum, een plek niet ver van Veghel waar het op een doordeweekse middag rustig was. Hij had haar polsen op haar rug gebonden met zijn stropdas en haar zomerjurkje tot aan haar middel opgeschort. Haar blote huid voelde kwetsbaar in de open lucht. Ze rook de vochtige bosgrond, dennennaalden en wilde kruiden. Zonlicht viel gefilterd tussen de bladeren door.
Hij leidde haar naar een oude picknicktafel die half verscholen stond achter struiken en jonge bomen. Peter duwde haar voorover over het warme, ruwe hout. Haar borsten drukten tegen het oppervlak, haar tepels werden hard door de wrijving.
Zijn hand gleed over haar rug. “Je bent drijfnat,” mompelde hij met die lage stem. “Kijk dan hoe je openligt voor me.”
Zijn vingers gleden tussen haar benen, spreidden haar voorzichtig en drongen langzaam bij haar binnen. Hij bewoog ze traag, zoekend, tot Astrid een diepe kreun niet meer kon onderdrukken. In de verte hoorde ze stemmen en het geluid van een hond. Het besef dat ze elk moment ontdekt konden worden, maakte haar hart sneller kloppen en haar lichaam nog gevoeliger.
Peter trok zijn vingers terug en ze voelde de warme, harde kop van zijn pik tegen haar opening. Hij wreef langzaam op en neer, plagend, tot ze haar billen naar achteren duwde en zachtjes smeekte.
“Neuk me… alsjeblieft.”
Met één diepe stoot kwam hij bij haar binnen. Ze voelde hoe hij haar vulde, hoe haar lichaam zich om hem heen spande. Eerst bewoog hij langzaam, met lange, zware halen die haar telkens weer tegen de tafel drukten. Haar ademhaling werd onregelmatig, zweet parelde op haar rug. Langzaam werd hij harder, dieper. Het geluid van hun lichamen echode zacht tussen de bomen.
Hij boog zich over haar heen, zijn borst tegen haar rug. “Stel je voor dat er iemand langskomt,” fluisterde hij in haar oor. “Dat ze zien hoe jij hier ligt, met je jurk omhoog en mij diep in je.”
Zijn woorden raakten iets diep vanbinnen. Haar orgasme bouwde zich langzaam op, als een zware golf. Haar dijen begonnen te trillen. Net toen ze het bijna niet meer hield, trok hij zich terug.
Hij draaide haar om, tilde haar op de tafel en spreidde haar benen. Zijn mond vond haar kutje. Zijn tong likte haar langzaam en grondig, zoog zacht aan haar klit, duwde naar binnen. Astrid kronkelde, haar heupen schokten tegen zijn gezicht. Ze smeekte met schorre stem.
Pas toen hij voelde dat ze bijna kwam, stond hij op. Hij trok haar naar de rand van de tafel en stootte opnieuw diep bij haar binnen. Hard en ritmisch nu. Zijn duim wreef over haar klit.
“Kom maar,” gromde hij.
Astrid kwam hard. Haar lichaam schokte, haar kutje kneep ritmisch om hem heen terwijl een intense golf van genot door haar heen sloeg. Ze kreunde gedempt tegen zijn schouder. Even later kwam ook Peter, diep in haar, met een lage kreun. Ze voelde hem klaarkomen, warm en pulserend.
Ze bleven hijgend tegen elkaar aan staan. Zijn pik nog in haar, zijn handen strelend over haar rug. Hij maakte de stropdas los, masseerde haar polsen en kuste haar hals, haar mond. De smaak van haar eigen opwinding zat nog op zijn lippen.
“Je bent van mij,” fluisterde hij. “Ook als je me blockt in dat huis in Veghel. Dit lichaam liegt nooit.Je blijft mijn sletje en daar is niets mis mee."
Astrid opende haar ogen in haar woonkamer. Haar vingers zaten diep in zichzelf, haar broekje op haar enkels, haar dijen nat. Ze kwam nog een keer, rustiger dit keer, terwijl de herinnering langzaam wegebde.
Ze bleef een tijdje na hijgend liggen. Ze wist precies hoe het zou gaan. Mooie woorden, intense momenten, daarna weer dagen van stilte. Maar ze kon het verlangen niet langer negeren. Ze wilde dat gevoel weer. Die complete overgave. Die rauwe aantrekkingskracht waar ze geen weerstand aan kon bieden.
Ze pakte haar telefoon. Haar duim aarzelde even, maar toen deblokkeerde ze hem.
Ze typte snel, voordat ze zich kon bedenken:
Astrid: Morgenmiddag. Dommelstrand. Jij kiest de plek. En dit keer blijf je niet weer drie dagen weg. Ik meen het, Peter.
Ze verstuurde het bericht. Haar hart klopte in haar keel. Ze wist dat ze waarschijnlijk weer spijt zou krijgen, maar op dit moment wilde ze hem gewoon. Rauw en intens. Alweer.
Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Gielahna (21)
Miefang (63)
MieRebecca (20)
Roblox (55)