Tempel Van Verlangen - 1

De hitte van de Mexicaanse zon weerkaatst op de stenen trappen van de tempel als Henny en Xander, hand in hand, de laatste treden nemen naar een nauwe doorgang. De gids is alweer verder, zijn stem klinkt ver weg als een echo tussen de ruïnes. Henny’s vingers knellen om die van Xander, niet uit angst maar uit een hongerige verveling; ze heeft al sinds vertrek geen interesse in oude goden of offerrituelen. Haar blik glijdt over zijn strakke katoenen T-shirt, de brede schouders, de blonde krullen die plakken van het zweet. Zijn korte mouwen accentueren de aders op zijn onderarmen, en haar onderbuik trekt samen. Ze wil hem hier, tussen de eeuwenoude muren, en ze wil het nu.

“Hij heeft geen idee dat ik je binnen vijf minuten zal proeven,” fluistert ze, terwijl ze haar tandjes in zijn oorlel zet. Xander huivert, zijn grote hand glijdt over haar middel, een kneepje bij haar heup. Zijn duim strijkt onder haar korte topje langs de rand van haar broek, een centimeter van haar kutje vandaan. De spanning kraakt tussen hen, alsof het porseleinen karkas van de tempel, het voelt en knarst. Ze lachen zachtjes, sluipen achter een zuil, en plotseling is de groep verdwenen. Geen stemmen, geen voetstappen, alleen het zware kloppen van hun eigen bloed.

Ze dwalen door een labyrint van schaduw en stof. Hun voetstappen klinken hol in de traploze leegte. Zwanedriften van zonlicht snijden door kieren in het blokwerk, maar straks zijn zelfs die slierten verdwenen. Een steile trap leidt omlaag, een adem van kilte komt hen tegemoet. Henny’s huid kriebelt; op haar onderarm rijzen de haartjes. Ze kijkt Xander aan, ziet zijn ogen glinsteren met het avontuur, en volgt hem. Beneden is het pikdonker, een zwart gat dat zich plotseling verschalkt en om hen heen vouwt. Ze tasten naar hun zaklampen—geen, die liggen in hun rugzakken, ver weg. Hun telefoons hebben geen bereik. Één stap nog, en ze staan in een kamer die onder de aarde ademt. De lucht is er zwaar, oud, nauwelijks zuurstof, maar ook iets anders: een geur van natte aarde, bloemig maar bedorven, als een vrucht die van binnenuit al rot is.

Dan gebeurt het.

Eerst voelt Henny iets langs haar linkerborst, een vlinderlichte streling die haar tepel meteen hard trekt. Ze slaakt een gesmoord “ah—” maar ziet niets. Xander draait zich om, voelt handen op zijn schouders, alsof de duisternis zelf vingers krijgt. De adem stokt in zijn keel. De handen glijden omlaag, over zijn borst, zijn bulk, en ineens wordt zijn broekriem met een ruk losgetrokken. De gesp klettert tegen de stenen muur, een scherp metaalachtig geluid. “W-wat—” stamelt hij, maar zijn lichaam reageert op commando: zijn huid siddert, zijn hart bonkt, en zelfs voor hij de volgende zucht uitblaast, voelt hij vingers zich om zijn gulp sluiten. De rits klikt langzaam. Iedere tand lijkt geteld. Zijn boxer wordt omlaag getrokken, zijn stijve lul valt slap tegen zijn dij, maar rekt zich meteen uit zodra koele onzichtbare vingers zich om zijn schacht sluiten.

Tegelijk verdwijnt Henny’s katoenen topje. Geen geritsel, geen ruk—het is er simpelweg niet meer. Haar huid tintelt, haar borsten wegen plotseling zwaarder. Ze voelt een adem over haar sleutelbeen, een tong die haar hals likt, scherp als een obsidiaan mes. Ze gilt bijna, maar het geluid verandert in een hijgende “unnhh” als een tweede paar handen, of derde, of vierde, zich om haar middel vouwt en haar broekje in één vloeiende beweging naar beneden trekt. De stof scheurt zachtjes, een sissend geluid boven het gedempte gebonk van haar hart. Vingers—veel, te veel—schuiven tussen haar bilnaad, aaien haar dij, spreiden haar lipjes zonder toestemming. Ze voelt de vochtige gloed van haar eigen geil, haar clit klopt als een klein dier dat wil ontsnappen. “O god, wat—ah!” stottert ze, maar de vingers zijn al binnen in haar, langzaam, kronkelend, alsof ze haar willen strelen van binnen.

Xander’s knieën trillen. De hand om zijn pik beweegt hemelwaarts, een soepele, natte pomp. Het is een mond, beseft hij, een hete, zuigende mond die precies weet waar hij gevoelig is. De tong draait om zijn eikel, likt de zenuwen onder zijn glansende eikel. Maar zijn armen zitten klem, alsof touwen van lucht hem vastbinden. Hij kan niet zien, maar hij voelt: een tweede tong over zijn ballen, lippen die eraan zuigen, tanden die voorzichtig knabbelen. “F-fuck, wat is dit?” Hij hijgt, zijn hoofd valt achterover, zijn blonde krullen plakken aan zijn bezwete huid. Een hete adem streelt de binnenkant van zijn dijen. Dan, zonder waarschuwing, glijdt er iets over zijn lul, een vochtig, bloedheet gat dat hem in één ruk tot aan de basis opslokt. Xander gilt, zijn stem breekt in een kreet die klinkt als “Ah-ah-uuunnhh!” Zijn heupen schieten vooruit, maar onzichtbare handen duwen hem terug tegen de koude muur. De onbekende kut, of wat het ook is, begint te bewegen—op en neer, langzaam, dan sneller, alsof de duisternis zelf hem berijdt.

Henny’s lichaam trilt. Haar rug kromt, haar kontje trilt in een onzichtbare greep. Iets beukt in haar kutje, een staaf van hitte en druk die haar vult tot haar baarmoedermond. Het voelt groter dan Xander ooit is, harder, ongenadiger. De eerste stoot is een waarschuwing, de tweede een belofte. Ze gilt van genot, haar stemgeluid ketst tegen de stenen: “Ah! J-ja, daar!” Vingers—niet de hare—wrijven over haar clit, snel, ruw, alsof ze een vuur willen maken van haar vlees. Ze voelt een tweede vinger, smaller, glijden naar haar kontgaatje. Er is geen tijd om te protesteren; de druk bouwt, een vinger schiet naar binnen, dan worden het twee. Anaal en vaginaal tegelijk—ze voelt zich openscheuren, maar het is precies wat ze nodig had. “Oooh, ik—ik—” Haar adem stokt, ze hijgt kort, snel, haar borsten shaken met elk gebonk. Een mond zuigt haar linkerborst, een tong vlecht rond haar tepel, trekt hem lang uit haar ronde vlees. Haar Cup D heeft nooit zoveel aandacht gekregen op één enkel moment. Ze voelt melk die er niet is borrelen onder de huid.

Xander’s lul wordt gereden alsof het een ruiter op een marathon is. De onbekende schede trekt hem naar binnen, perst hem, schrokt hem op en spuugt hem weer uit. Zijn stoten botsen tegen de lucht, zijn ballen klapperen tegen iets wat niet te zien is. De zuigkracht is onrealistisch sterk, alsof er duizend monden meewerken aan zijn genot. Een tong, of iets als een tong, plooit onder zijn eikel, duwt tegen zijn plasgaatje. “F-fuck, niet—ah!” Maar hij voelt het al komen: een lading diep van binnen, een stoomketel van piksap dat kookt en omhoog schiet. Zijn keel schiet open: “Unnnhhh—ik kom!” Een grotorgel van een kreet barst uit zijn borst. Zaad spuit in stralen, maar in plaats van op een buik of in een mond, verdwijnt het alsof het in een bodemloze put giet. Hij komt en komt, zijn knieën klappen tegen de grond. Zijn lul wordt niet losgelaten; er wordt pulserend aan gezogen, het slurpt het laatste beetje uit zijn ruggengraat.

Henny voelt haar orgasme als een stortvloed. De vingers in haar kontje draaien, een knop die niet bestaat wordt ingedrukt. Een elektrisch schok giert van haar anus naar haar clit, naar haar ogen. “Ah-ah-ow! I-Ik ga—help! help—ah-ah-ah!” Haar stem breekt, ze gilt gloeilamp-glas brekend hoog. Haar kut spast, klemt zich om de onzichtbare staaf, spuit een straal sappen die haar dijen natspetteren. Het geluid is nat, obscene: splek-splek-splek tegen oude stenen aan. Haar hele lichaam schokt alsof ze een exorcisme ondergaat. Haar borsten trillen, haar kale kut klapt open en dicht. Een tweede golf volgt, en een derde, korter, scherper. Ze valt bijna, maar handen houden haar overeind, spreiden haar benen wijd, laten de laatste druppels uit haar lopen.

Even is er niets, alleen het natte geklop van hun eigen hart in hun oren. Dan valt er een straaltje licht door een kier bovenin. De zon schuift in de juiste hoek, een gouden sikkel die de kamer doorsnijdt. Hetzelfde stof dat hun kleren verslond, spuugt ze nu uit: Xanders T-shirt ligt verfrommeld, zijn broek op een hoop, zijn sportschoenen meters uit elkaar. Henny’s topje hangt aan een wig in de muur alsof het daar altijd hing. Haar slipje is een natte vlag die haar enkels nat striemt. Geen handen, geen vingers, geen monden. De lucht ruikt naar zeezout, muskus en bloed. Op de vloer glinsteren plassen slijm met een parelmoer gloed.

Henny hijgt, kijkt naar Xander. Zijn lul hangt slap maar nog dik, glanst van het speeksel en de onbekende nectar. Haar eigen dijen zijn bezaaid met druppels, haar clit klopt nog na. Ze voelt zich… gelouterd, alsof ze een bad in vuur en ijs heeft genomen. Xander kijkt haar aan, zijn pupillen groot als klokskuipen. Een traan van puur genot blinkt in zijn ooghoek. Ze lacht—eerst een schor reptielengekuch, dan een uitbarsting van zuiver gekreun. “Nog een keer?” fluistert ze, haar stem schraapt en klinkt sexy tegelijk.

Hij hoeft niet te antwoorden. Zijn hand vindt de hare en samen strompelen ze naar het licht. De tempel leeft nog, dat weten ze nu. En ze zullen terugkomen.

Dat is zeker, ze willen meer voelen en genieten.

Trefwoord(en): Verlangen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!