Een Doodgewone Donderdagochtend

**Donderdag, 07:12**

**Mijn slaapkamer**

Ik bleef nog even liggen.

Van beneden klonk vaag gerommel uit de keuken. Kastdeurtjes. Iemand die een mok neerzette. Het huis begon langzaam wakker te worden.

Mijn telefoon lag naast me op bed.

07:12.

Vroeg genoeg om nog een paar minuten niets te doen. Of ja, niets? Ik had mezelf onder de dekens stevig in de hand en lag lekker even 'niets' te doen.

En eerlijk gezegd deed ik de laatste tijd veel te veel 'niets'. Niemand die het voor mij ging doen, dus ja.

Ik staarde naar het plafond. Maar in gedachten zag ik ze allemaal. Alle vijf. Om de beurt. Of tegelijk. Soms kreeg de ene wat meer aandacht, dan de andere. Maar niemand kwam tekort.

Een huis met zes studenten leek op papier een geweldig idee. Nieuwe mensen, gezelligheid, altijd wat te doen.

Wat niemand erbij vertelde, was dat samenwonen met meerdere aantrekkelijke vrouwen soms een verrassend effectieve manier was om jezelf eraan te herinneren dat je nog steeds single was.

Niet dat ik daar voortdurend mee bezig was.

Nou ja. Niet voortdurend.

Ik glimlachte om mezelf.

Ik was twintig. Mijn gedachten weken regelmatig af naar vrouwen. Daar was niets bijzonders aan. Iedere jongen van mijn leeftijd die beweerde dat dat niet gebeurde, of daar elke ochtend zo op handelde, loog waarschijnlijk.

Sommige huisgenoten kende ik nauwelijks.

Andere zag ik bijna dagelijks. Dat maakte de fantasieën afwisselender.

Emma bijvoorbeeld. Vrij nieuw. Iets jonger dan ik. Erg knap.

Ik hoorde opnieuw beweging beneden en vroeg me af wie er al wakker was.

De deur ging een stukje open voordat ik iets kon zeggen.

"Ben je wakker?"

Emma stak haar hoofd om de hoek.

Van alle mensen in huis was zij waarschijnlijk de laatste die ik op dat moment nodig had.

Of juist de eerste...

Ze woonde nog niet zo lang bij ons, maar ik had haar inmiddels vaak genoeg gezien om te weten dat mijn fantasie een behoorlijk accuraat geheugen had. Haar blonde haar viel los over haar schouders. Alsof ze net uit bed was gestapt en had besloten dat een borstel een probleem voor later was.

Haar blauwe ogen gleden kort door de kamer.

Daarna keek ze naar mij.

"Mooi," zei ze. "Dan hoef ik je niet uit bed te bellen."

Ik grijnsde. Ik durfde nu ook niet uit bed te stappen.

"Dat zou ook wel een beetje overdreven zijn voor een oplader."

Ze opende de deur verder.

Mijn blik bleef een fractie te lang hangen voordat ik mezelf dwong weer normaal te doen. Ik liet mezelf toen pas los, al bleef ik pijnlijk hard onder de dekens.

Het voordeel van fantasieën was dat niemand wist wat erin gebeurde.

Het nadeel was dat je daarna soms een doodnormaal gesprek moest voeren alsof je hersenen zich de afgelopen vijf minuten voorbeeldig hadden gedragen.

Emma bleef in de deuropening staan.

"Ik zoek mijn oplader," zei ze. "Ik begin te vermoeden dat dat ding benen heeft gekregen."

Ik moest lachen.

Zij ook.

En ineens was ik me weer bewust van iets wat ik eigenlijk probeerde te negeren.

Dat Emma niet alleen knap was in theorie.

Ze was knap van dichtbij ook.

"Nee, serieus," zei Emma. "Ik had hem gisterenavond nog."

Terwijl ze dat zei, keek ze de kamer rond, alsof de oplader zich elk moment tussen alle rommel kon verraden.

Daarna weer naar mij, met dezelfde ontspannen blik waarmee ze was binnengekomen.

"Ik maak je niet wakker, toch?"

"Nee," slik ik.

"Mooi."

Ze zette een stap naar binnen en liet haar blik opnieuw door de kamer glijden, alsof ze systematisch alle mogelijke plekken afging waar het ding zou kunnen liggen.

Ik bleef precies zitten waar ik zat, zonder ook maar een poging te doen om natuurlijker over te komen dan ik me voelde.

Voor zover ik wist viel dat totaal niet op, en voor zover Emma wist waarschijnlijk ook niet, maar toch had ik voortdurend het gevoel dat ik iets verborg.

Alsof er een enorm neonbord boven mijn hoofd hing waarop in knipperende letters stond:

KIJK NAAR DE IDIOOT IN BED.

Emma leek daar gelukkig weinig aandacht voor te hebben, want ze was ondertussen veel meer bezig met haar zoektocht dan met mij.

Ze keek ondertussen tussen de boeken op mijn bureau, schoof een paar titels opzij en liet haar blik langs de stapels gaan.

"Misschien heb ik hem beneden laten liggen."

Ik wees naar de wirwar van kabels op mijn bureau, waar zelfs ik allang niet meer wist welke draad waarvoor diende.

"Dan vraag je de verkeerde persoon. Als er hier iemand spullen kwijtraakt, ben ik het."

"Dat geloof ik direct."

Ze keek naar de stapel boeken naast mijn laptop en schudde haar hoofd, alsof die op zichzelf al voldoende bewijs vormde.

"Hoe leef jij eigenlijk?"

"Met improvisatie en een beetje geluk."

"Dat verklaart veel."

Ze glimlachte daarbij net iets langer dan nodig was.

Toen onze blikken elkaar kruisten, keek ze snel weer naar de boeken.

"Al moet ik toegeven," zei ze, terwijl ze een losse haarlok achter haar oor schoof, "dat het ergens ook wel charmant is."

"Mijn gebrek aan organisatie?"

Een lichte blos verscheen op haar wangen.

"Nee, nou ja... misschien een beetje."

Ze lachte zacht.

"Je weet wat ik bedoel."

Ik had geen idee wat ze bedoelde. Dat maakte het alleen maar erger.

Emma keek nog een keer over het bureau alsof haar oplader zich tussen de studieboeken had verstopt, terwijl haar blik langzaam langs stapels papier, pennen en losse notities gleed in de hoop dat ze iets over het hoofd had gezien.

"Het ding moet ergens zijn."

"Waarschijnlijk."

"Dat zeg je wel heel relaxed voor iemand die ernaast zit."

"Ik heb vertrouwen in het proces."

"Dat is geen proces. Dat is opgeven."

Ik grijnsde, al deed ik mijn best om dat zo onschuldig mogelijk te laten lijken.

Emma zette nog een stap de kamer in en keek achter mijn bureaustoel, waarna ze zich licht vooroverboog om ook daar nog even te controleren. Haar hemdje viel los. Rondingen bewogen zich vrij in die fractie, want een bh had ze nog niet aangetrokken. Mijn blik blijft er langen ophangen dan het moment duurt.

"Niets."

"Verrassend." zeg ik droog.

"Kom helpen dan."

Mijn glimlach bevroor een fractie van een seconde, omdat dat precies het verzoek was waar ik niet op zat te wachten.

"Hm?" doe ik alsof ik het niet hoor.

"Zo groot is deze kamer niet. Met twee mensen gaat het sneller."

"Ik denk dat ik hier strategisch beter zit."

"Strategisch?"

"Ja."

Emma keek me een moment aan, alsof ze probeerde te bepalen of ik serieus was of gewoon onzin uitkraamde.

"William."

"Emma."

"Waarom lig je nog steeds in bed?"

"Ik ben net wakker."

"Dat was vijf minuten geleden ook al je excuus."

Ze liep naar het voeteneind van mijn bed en keek demonstratief de kamer rond, waarbij ze haar armen kort over elkaar sloeg voordat ze opnieuw de ruimte inspecteerde. Haar borsten duwde ze tot in de perfectie omhoog. Ik weer kijken. Ze had het niet door. Hoe ik haar zag. Hoe ik nu naar haar keek. Wat ze met me deed. En waarom ik niet uit bed kon komen, wat daar allemaal mee te maken had.

"Serieus, help even zoeken."

Ik schraapte mijn keel en probeerde zo normaal mogelijk te klinken.

"Ik denk dat je hem beneden hebt laten liggen."

"Dat denk jij al sinds ik binnenkwam."

"Omdat dat waarschijnlijk zo is."

"Of omdat je geen zin hebt om op te staan."

Dat kwam gevaarlijk dicht bij de waarheid, al niet om de reden die zij dacht, en juist daarom voelde die opmerking ongemakkelijker dan hij had moeten zijn. Ik had haar oplader geleend gisteren.

Ik haalde mijn schouders op, alsof het me allemaal weinig kon schelen.

"Dat ook."

Emma schudde lachend haar hoofd, duidelijk niet onder de indruk van mijn verdediging.

"Wat ben jij lui in de ochtend."

"Dat is een van mijn meest onderschatte eigenschappen."

"Dat geloof ik direct."

Ze keek nog één keer rond, alsof ze zichzelf wilde bewijzen dat de oplader hier echt niet lag, en liet haar blik vervolgens op mij rusten.

"Nee hoor," zei ze. "Jij gaat me helpen zoeken."

Voordat ik kon reageren, zette ze een stap naar voren en greep ze de deken vast.

"Emma, wacht—"

Te laat.

Uit pure ongeduldigheid trok ze de dekens in één beweging weg.

De stilte die volgde was onmiddellijk en totaal.

Emma bevroor.

Ik ook.

Want waar zij zich duidelijk van geen kwaad bewust was geweest, werd nu in één klap pijnlijk duidelijk waarom ik zo hardnekkig in bed was blijven liggen.

Ik sliep naakt.

En daar lag ik nu, zonder enige bescherming van lakens of dekens, in al mijn glorie voor haar uitgestald.

Emma's ogen werden groot.

Heel groot.

Een paar seconden zei niemand iets.

Toen schoot haar blik omhoog naar mijn gezicht, alsof ze zichzelf eraan moest herinneren waar ze eigenlijk hoorde te kijken.

"Nog een onderschatte eigenschap..." mompelde ze, terwijl ze me nog steeds aankeek alsof ze niet helemaal zeker wist wat ze zojuist had ontdekt.

Mijn gezicht voelde alsof het in brand stond, en hoe graag ik ook had gewild dat de vloer zich zou openen om me op te slokken, dat leek helaas geen optie.

"Emma."

"Ja?"

"Kun je alsjeblieft mijn deken teruggeven?"

Ze knipperde een paar keer, alsof haar hersenen nog bezig waren de situatie in te halen en de gebeurtenissen van de afgelopen seconden op een logische manier probeerden te verwerken.

"O. Ja."

Pas toen leek ze te beseffen dat ze de deken nog steeds in haar handen had, alsof dat detail haar volledig was ontgaan door alles wat er net was gebeurd.

Met een haastige beweging gooide ze hem terug mijn kant op, duidelijk blij dat ze eindelijk iets kon doen om de situatie iets minder ongemakkelijk te maken.

"Sorry."

"Geeft niet."

"Nee, dat doet het duidelijk wel."

"Een beetje."

Emma sloeg een hand voor haar gezicht en begon vervolgens onverwacht te lachen, niet omdat ze me wilde uitlachen, maar omdat de hele situatie simpelweg te absurd was om serieus te blijven nemen.

Niet hard, zodat het niet klonk alsof ze de spot met me dreef.

Niet gemeen, waardoor het onmogelijk was om er echt boos om te worden.

Gewoon omdat de hele situatie absurd was en omdat geen van ons hierop had gerekend toen de ochtend begon.

Na een paar seconden moest ik zelf ook lachen, ondanks mijn schaamte en ondanks het feit dat ik het liefst ergens anders was geweest.

"Dit is officieel de slechtste zoektocht naar een oplader ooit."

"Dat denk ik ook."

Ze liet zich op mijn bureaustoel zakken en schudde haar hoofd, terwijl er nog steeds een glimlach rond haar mond speelde.

"Waarom zei je niet gewoon dat je niet wilde opstaan?"

"Dat probeerde ik."

"Nee. Jij deed alsof je een filosoof was die vertrouwen had in het proces."

Daar moest ik opnieuw om lachen, omdat ze er eigenlijk niet eens zo ver naast zat.

De spanning verdween langzaam uit de kamer en maakte plaats voor iets dat een stuk lichter aanvoelde.

Niet helemaal, want een deel van de ongemakkelijkheid bleef onvermijdelijk hangen.

Maar genoeg om weer normaal adem te kunnen halen en een gesprek te voeren zonder direct weg te willen kijken.

Emma keek even naar het bureau, alsof ze daar plotseling iets interessants verwachtte te vinden.

Toen weer naar mij, met een blik die zowel nieuwsgierig als geamuseerd was.

"Voor wat het waard is..."

"O nee."

"Ik snap nu wel waarom je zo moeilijk deed."

"Bedankt."

"Dat was geen oordeel."

"Dat maakt het niet beter."

Ze glimlachte, zichtbaar tevreden met haar eigen opmerking.

Deze keer bleef het stil zonder ongemakkelijk te worden, en dat was misschien nog wel het vreemdste van alles.

Voor het eerst sinds ze binnen was gekomen voelde het alsof we elkaar echt zagen. Niet als huisgenoten die toevallig dezelfde keuken deelden, maar als twee mensen die net iets te veel over elkaar hadden geleerd op een doodgewone donderdagochtend, waardoor er ongemerkt iets was veranderd in de manier waarop we naar elkaar keken.

Toen stond Emma op, alsof ze zich herinnerde waarom ze oorspronkelijk naar boven was gekomen.

"Ik ga mijn oplader beneden zoeken."

"Goed plan."

Bij de deur draaide ze zich nog één keer om, met haar hand al op de deurklink.

"En William?"

"Ja?"

"Volgende keer gewoon eerlijk zijn. Wie weet wat ik dan kom zoeken."

Daarna verdween ze de gang op en bleef ik alleen achter in mijn kamer, terwijl de stilte langzaam terugkeerde.

Met een rood hoofd, dat waarschijnlijk nog steeds net zo opvallend was als een paar minuten eerder.

En het sterke vermoeden dat deze ochtend nog lang niet voorbij was, hoe graag ik ook had gewild dat dit het einde van het verhaal was.

De deur viel zacht dicht en ik bleef nog een paar seconden naar de plek kijken waar Emma zojuist had gestaan, waarna ik mezelf langzaam achterover in mijn kussen liet zakken terwijl één gedachte bleef hangen: wat een complete ramp.

Tenminste, dat was wat ik mezelf altijd had verteld dat zo'n situatie zou zijn, jarenlang zelfs, omdat ik er steeds van uitging dat als een meisje me ooit op zo'n moment zou betrappen, ze zou schrikken, lachen, weglopen en me voortaan vermijden in de keuken, of iets in die richting.

Maar dat was niet gebeurd, en misschien was dat juist waarom ik er zo verbaasd over bleef nadenken.

Sterker nog, Emma was gebleven, en hoewel ze had gelachen, ja, had ik ook gelachen, maar niet op een manier die gemeen voelde en niet op een manier waardoor ik mezelf kleiner voelde dan ik al deed.

Mijn blik bleef hangen op het plafond terwijl ik alles nog eens door mijn hoofd liet gaan, en misschien was dat nog wel het vreemdste van alles: dat er blijkbaar een verschil bestond tussen wat ik dacht dat vrouwen zagen als ze naar mij keken en wat ze daadwerkelijk zagen.

Emma had niet gereageerd alsof ik een freak was, niet alsof ik een wandelende waarschuwing was, maar gewoon alsof ik een jongen was die in een ongemakkelijke situatie terecht was gekomen, een jongen, niet meer, maar ook niet minder.

Ik blies langzaam adem uit terwijl die gedachte zich steeds verder nestelde in mijn hoofd, omdat ik me begon af te vragen of ik dingen misschien al jaren ingewikkelder maakte dan nodig was.

Dat betekende niet dat ik ineens wist hoe vrouwen werkten, verre van zelfs, want als ik daar goed in was geweest, had ik deze gesprekken waarschijnlijk niet met mezelf hoeven voeren en had ik allang meer vertrouwen gehad in situaties als deze.

Maar voor het eerst in lange tijd voelde de afstand tussen fantasie en werkelijkheid iets kleiner, alsof er ergens een deur op een kier stond, niet wijd open en niet eens half, maar gewoon genoeg om te zien dat er misschien meer mogelijk was dan ik altijd had aangenomen.

Ik dacht aan Emma, aan haar glimlach, aan hoe normaal ze uiteindelijk was gebleven en aan die laatste opmerking bij de deur, waardoor mijn mondhoeken vanzelf omhoog trokken ondanks alles wat er die ochtend was gebeurd.

Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, want één gênante ochtend maakte me nog geen expert en ik wist eigenlijk nu al dat morgen waarschijnlijk weer precies dezelfde twijfels zouden opduiken.

Waarschijnlijk zou ik mezelf opnieuw voor gek zetten, waarschijnlijk zou ik opnieuw te lang nadenken en te weinig doen, omdat dat nu eenmaal een patroon was waar ik niet zomaar vanaf kwam.

Maar misschien hoefde ik niet te wachten tot het leven vanzelf iets voor me oploste, en misschien moest ik op een gegeven moment zelf ook eens een stap zetten in plaats van steeds af te wachten wat er zou gebeuren.

Dat was een probleem voor later, want voor nu had ik belangrijkere zaken om me mee bezig te houden, zoals opstaan en daadwerkelijk iets doen.

En ergens in dit huis lag nog steeds een oplader die eigenlijk van Emma was.

-

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!