De Schuld

De bel gaat. Ik sta langzaam op, terwijl ik nog steeds dacht dat ze niet zou komen, en juist daardoor neemt de spanning opeens heel snel toe. Tot dat moment wist ik niet of ik het moest doen, of ik hiermee door moest gaan, maar nu had zij haar keuze al gemaakt. En maakte ik de mijne.

Mijn broek was krap geworden toen ik de deur opende. Ze keek me niet aan en hield haar handen voor haar lichaam, alsof ze zichzelf ergens achter wilde verbergen. Het was een warme, zwoele avond. Die zou zo dadelijk heet worden. Haar outfit loog er niet om. Bewust. Dat kon niet anders. Op dat moment dacht ik nog dat het was om nog sneller klaar te zijn, maar wellicht zat er iets anders achter. Iets waar ik toen nog geen naam aan kon geven.

Ik doe twee stappen naar achteren, terwijl zij de deur achter haar dichtdoet. "Je bent gekomen..." zeg ik, en ik merk dat mijn stem wegvalt zodra de woorden mijn mond verlaten. Zij zegt niks. Net als de vorige keer kwamen we niet verder dan de gang. Alsof de rest van het huis niet bestond en alles wat ertoe deed zich tussen de voordeur en de kapstok afspeelde.

Ze gaat zitten. Langzaam. Voor me. In de gang. Op de vloer.

Ik knik alleen. Ze houdt zich aan de afspraak. Terwijl ik naar haar kijk, twijfel ik nog één keer. Een laatste moment waarop ik mezelf had kunnen tegenhouden en alsnog had kunnen besluiten dat dit een slecht idee was. Maar ik wil dit te graag.

Ik doe weer een stapje dichterbij. Langzaam rits ik m'n broek open. Ik zie dat ze heel even haar ogen dichtknijpt als ik m'n hand naar binnen laat glijden. Ik adem zwaarder. Ik hijg al zachtjes. De stilte tussen ons lijkt alleen maar groter te worden, juist doordat geen van ons iets zegt.

En als ze opkijkt, ziet ze hem.

Haar ogen worden een fractie groter. Heel even maar. Het is een kleine reactie, nauwelijks zichtbaar, maar ik zie haar wel.

Ik heb hem in de hand. Mijzelf. Hard en gezwollen.

Dat ze gekomen is. Dat ze voor me is gaan zitten. Ik kan niet anders dan keihard zijn. De werkelijkheid van het moment slaat opnieuw in. Dit gebeurt echt. Zij is hier echt.

Ze zucht.

"Ik hou me aan m'n woord," zegt ze zachtjes.

Ik laat mezelf los als zij me vastpakt. Ik haal diep adem, zie haar positioneren, en ze sluit haar ogen weer. M'n hoofd wordt leeg als zij haar mond vult. Alle gedachten die daarvoor nog door elkaar liepen, verdwijnen naar de achtergrond.

God, hij had niet gelogen...

Nicole zit voor me op haar knieën en ik kan nauwelijks bevatten dat dit echt is. We staan in de gang, waar een bijna doodse stilte hangt en niets hoorbaar is behalve de natte geluiden die voorzichtig begonnen, maar inmiddels de ruimte volledig vullen. Haar zwarte haar hangt losjes langs haar gezicht en beweegt gestaag mee met de bewegingen die ze inzet, terwijl haar hand stevig om de basis van mijn schacht rust en haar lippen strak om de gespannen huid van mijn eikel sluiten. De bewegingen volgen elkaar in een vlot tempo op. Omdat het moest. Dat was het idee. ten minste, zo was het begonnen. Toch genoot ik er meer van dan ik zou moeten, en juist dat besef maakte alles nog verwarrender. God, wat kon zij goed pijpen. Had hij toch gelijk. Ik had nooit gedacht dat het werkelijk zover zou komen.

Niet omdat ik nooit heb gedacht dat ze aantrekkelijk was. Dat zou een leugen zijn. Maar omdat ze Nicole is, de vriendin van mijn beste vriend en de vrouw die ik al jaren ken van verjaardagen, vakanties en avonden waarop zij de enige was die nog luisterde wanneer hij weer eens alleen over zichzelf praatte. Hoe vaak had hij wel niet gezegd: "Als ze pijpt, dan is ze pas mooi." Het was een van die opmerkingen die hij achteloos maakte, alsof het grappig was, alsof het iets was waar hij recht op had. Maar ik vond haar altijd al mooi. Te mooi zelfs. Al moet ik toegeven dat ze er nu inderdaad nog mooier uitzag, zo met mijn gezwollen lid in haar natte mond. Niet alleen door wat ze deed, maar door de onwerkelijkheid van het moment en doordat alle grenzen die jarenlang vanzelfsprekend waren geweest opeens niet meer bestonden.

Wanneer ze opkijkt, gebeurt dat voor het eerst. Al die tijd ging ze geconcentreerd heen en weer met gesloten ogen, dichtgeknepen zelfs, omdat ze dit liever niet deed. Dat zei ze niet, maar zo had ze gekeken. Toch was ze gekomen, had ze geknield en zoog ze nu aan me. Nu kijkt ze me zelfs aan, en er zit iets anders in haar ogen.

In haar gezicht zie ik iets wat ik niet had verwacht. Berusting? Ik weet het niet. Erkenning? Misschien. Niet om wat ze doet, maar omdat ik haar zie. Want ik keek wel al die tijd naar haar, met bewondering en verbazing, niet alleen naar de vrouw die hier voor me zat, maar ook naar de vrouw die ik dacht te kennen. De vrouw die altijd loyaal was geweest, altijd redelijk, altijd degene die de schade beperkte wanneer anderen er een puinhoop van maakten.

Haar ogen zijn helder en rustig. Er is geen schaamte meer te zien en ook geen woede. Alleen spanning. Dat wel. Maar niet de angstige vorm; de spannende vorm. De foute vorm van spanning. Een spanning die niet voortkomt uit dwang of paniek, maar uit het besef dat een grens is overschreden en niet meer teruggeplaatst kan worden.

Nicole kijkt even omlaag voordat haar blik weer naar mij teruggaat, langs mijn erectie. Haar zwarte haar hangt langs haar gezicht, door de inspanning. Ik ken dat gezicht al vijftien jaar. Verjaardagen. Vakanties. Avonden waarop hij vooral over zichzelf praatte en zij bleef luisteren.

Ze waren nooit getrouwd. Vreemd genoeg schiet die gedachte nu door mijn hoofd.

Haar hand verschuift licht. Haar grip stevig, maar tederder dan zojuist. Tintelingen schieten daar door m'n huid, en heb moeite stil te blijven staan. Ze neemt haar tijd. Alsof ze ergens anders over nadenkt.

Dat deed ze altijd.

Nicole was degene die dingen oploste voordat iemand anders doorhad dat er een probleem was. Degene die onthield wanneer iemand jarig was. Degene die opdook wanneer iemand hulp nodig had. En iemand had hulp nodig.

Misschien zit ze daarom hier. Ze had iemand geholpen. Niet ik.

Ze was mooi, natuurlijk. Sexy zelfs. Atletisch gebouwd, een mooie tint, grote donkere ogen en zwart haar. Slank, maar met een duidelijk vrouwelijk silhouet. Mooie borsten. Eigenlijk de perfecte vrouw die ik nooit zou kunnen krijgen.

Tenminste, dat had ik altijd gedacht. Nu denk ik dat niet, nu ze me pijpt.

Ze kijkt opnieuw naar me op. Heel even blijft haar blik hangen. Haar lippen vochtig en nogal altijd gespannen om mijn eikel. Ik voel haar zuigen terwijl we elkaar aankijken.

Ja, de perfecte vrouw. Maar dat was nooit het belangrijkste aan haar.

Het was haar loyaliteit. Misschien wel te veel loyaliteit...

Want ze was gekomen voor geld. Hij had een gokverslaving.

Die gedachte hangt als een schaduw tussen ons in terwijl ik naar haar kijk, terwijl ze me wat dieper neemt, en haar lange, donkere haren weer meebewegen met haar doen en laten. Haar hand beweegt steeds meer mee. Het begint steeds meer op iets anders te lijken dan waar ze voor was gekomen. En ik zie het. Ik kijk. Naar Nicole. Naar de vrouw die hier voor me zit terwijl ze eigenlijk de puinhoop van iemand anders probeert op te ruimen. Probeert weg te zuigen. En dat goddelijk doet. De angst en onzekerheid, hadden plaats gemaakt voor gedrevenheid.

En ik als goeie vriend, maakte ongenadig misbruik van deze situatie. Ik had al te veel gezegd. Dus nu zei ik zo min mogelijk. Dat leek te werken. Maar ik maakte misbruik van hun situatie.

Dat besef verdwijnt geen moment. Ik kijk naar haar en weet precies wat ik aan het doen ben. En zij nu ook.

Ik had gedacht dat ik me machtig zou voelen. In het begin was dat ook wel zo, want dat ik het durfde voor te stellen was één ding, maar toen zij aanvankelijk akkoord ging, veranderde dat gevoel onmiddellijk in iets anders. Ja, toen voelde ik iets van macht. Niet overweldigend of triomfantelijk, maar wel genoeg om me het idee te geven dat ik de situatie naar mijn hand had gezet.

Dat was ten slotte het idee geweest. Zeker toen ze haar schuld ook kwam innen, leek alles precies te verlopen zoals ik het in mijn hoofd had voorgesteld en voelde het alsof ik controle had over wat er gebeurde. Maar het was een opwelling geweest. Ik durfde iets te vragen wat ik nooit zou mogen vragen aan haar. Niet in die situatie. Na al die tijd dat we elkaar kennen.

Maar terwijl ik naar haar kijk, merk ik dat er weer iets verschuift. Ze blijft me aankijken, zonder haar blik af te wenden zoals eerder. Ze neemt me dieper in haar mond. En minder snel. Met meer aandacht. Houdt me even in haar mond. Laat me dan weer langzaam gaan. Het zijn kleine veranderingen, maar juist daardoor vallen ze op en zorgen ze ervoor dat ik anders naar haar begin te kijken. Niet als persoon of figuur. Maar naar wat ze is komen doen.

De spanning in haar gezicht wordt minder. Ik zie een kleine twinkeling als ze de natte eikel even een paar luttele seconden voor haar mond houdt en ernaar kijkt voordat ze er een bijna onschuldig likje aan geeft. "O, Nicole..." grom ik dan per ongeluk, waarna ze heel even lacht. Voordat ze zichzelf erop betrapt. Het is maar een kort moment, nauwelijks meer dan een fractie van een seconde, maar het voelt opvallend echt en onverwacht.

Alsof ze niet langer alleen bezig is met een afspraak nakomen. Zou het? Zou dit ook iets in haar losgemaakt hebben? Zo'n afspraak? Deze schuld? Want alsnog doe je dit niet zomaar. Hoe vaak ik die gedachte ook probeer weg te drukken, ze blijft terugkomen terwijl ik naar haar kijk.

Ze kijkt naar m'n eretie in haar hand. Dik en gezwollen. Alsof ze zelf probeert te begrijpen waarom ze hier nog steeds is. Is dat de reden dat ze er nog is? Gewoon een lul? Kwam ze meer tekort? Had ik het op het juiste moment gevraagd? Of was dit pure wanhoop? Ik zou het haast geloven. Maar ik ken haar langer dan vandaag. Zou het toch gaan om wat er achter die harde erectie in haar hand staat? Om mij? Of was dat mijn pure wanhoop?

Misschien probeert ze net als ik te begrijpen wanneer dit ophield een simpele afspraak te zijn en iets werd waar geen van ons vooraf echt rekening mee had gehouden.

Want hoe vaak ik mezelf ook voorhoud dat dit allemaal begon met een schuld, met geld en met een afspraak, ik weet dat dat niet helemaal waar is.

Dit begon niet hier, niet in deze gang en niet op het moment dat zij aanbelde, want al sinds ik haar ken, bewonder ik haar.

Maar mijn gedachten gaan terug naar twee maanden eerder, naar die avond waarop de bel ook ging en ik zonder enige verwachting naar de voordeur liep. Toen ik opendeed, stond Nicole daar. Alleen. En meteen zag ik dat er iets mis was.

Ook toen kwamen we niet verder dan de gang. Ook toen had ze zich gekleed zodat ik meteen niet meer helder kon nadenken. Toen vertelde ze me een geheim: dat hij gokschulden had en dat ze geld nodig had. Ze was er op gekleed. Zodat ik er wel in mee ging. En misschien stak dat ergens, want we waren vrienden. Hij en ik. Zij en ik. Hij had het verzwegen, terwijl zij blijkbaar dacht dat ze zich moest kleden om geld van mij te lenen. Na al die jaren.

Het weekend daarvoor hadden ze ruzie gehad. Hij deed er luchtig over, terwijl ik haar had zien huilen. Ik wist nu waarom. Ze verdiende beter. Was ik dat? Nee. Maar toen ik echt voelde dat ze me meer begon te verleiden, op haar eigen subtiele en bescheiden manier, kreeg ik kortsluiting.

Haar handen lagen achter in haar rug en haar borst iets naar voren terwijl ze zei: "Ik zou het je niet zomaar vragen." Maar dat had wel gekund. Waarom deed ze zo? Ik begreep het niet.

"Ik ga het niet zomaar geven," zei ik plots.

Ik schrok er zelf van, maar liet dat niet zien. Zij schrok ook, en zag mijn reactie ook niet.

"Je bedoelt...?" stamelde ze, geschrokken.

Nooit zou ik zoiets bedoelen. Niet naar haar. Naar niemand. Maar zij denkt nu van wel. Door wat ze zelf doet.

"Maar... Ik kan toch niet..."

"Pijpen..." zeg ik dan, meer een fluistering.

Ze hoort het. Ze versteent.

"Hij zegt altijd..."

Ik staar voor me uit en over haar heen. Ik zie niet goed hoe ze reageert, maar het wordt stil. Dat laatste wat ik zei. Ik begreep later dat dat de laatste druppel was in een hele volle emmer.

"Okay," zegt ze snel. "Maar meer niet."

Ik gaf geld. Ik wist niet wat ze ermee ging doen en ik vroeg het niet. Of wat ze nog meer moest doen om hem te helpen. Ik stelde geen vragen. Zij ook niet. En hem had ik er ook nooit over gehoord.

En nu zat ze hier weer in de gang. Ik was het niet vergeten, maar ik durfde haar er niet aan te herinneren. Iedere keer als we elkaar zagen, met hem er altijd bij, hing het tussen ons in. Zo ongemakkelijk zelfs dat ze me eerder vanavond gewoon een appje had gestuurd.

"Ben je thuis?"

Mijn gedachten schieten terug naar het heden.

Nu wisselt ze van hand. Ze slurpt terwijl ze zuigt. Ze neemt me nog iets dieper.

Waar was dat ongemak van eerder opeens gebleven?

Had ze gezegd het toch niet te willen, dan had ik er niks van gezegd. Maar ze ging zitten, op haar knieën, en dus had ik m'n broek geopend. Nu kon ze niet meer weg. Dat wilde ze niet. Mijn hand lag inmiddels op haar hoofd en stuurde haar heel lichtjes bij. Niet dat ze het niet goed deed, maar ik had hier duizenden keren over gefantaseerd en het voelde gewoon te goed. Daarom remde ik haar af. Dat was de bijsturing.

"Nog niet..." had ik hijgend gefluisterd toen ze plots stevig aanzette en mijn eikel vlot en snel een aantal keer diep in haar mond nam, wat al een genot was om alleen naar te kijken, laat staan om te voelen. Nicole pijpte gewoon fantastisch. Daar had hij zeker niet over gelogen.

Ze had gelachen om mijn woorden en liet mijn hand toe op haar hoofd, waarna ze zachter begon te zuigen en haar tempo vertraagde. Ze kuste meer de buitenkant en likte langs de schacht. Allemaal dingen die mij hard hielden en opgewonden maakten, maar mij nog niet zouden laten komen. Weer wisselde ze even van hand, waarna ze naar de natte paal keek. Haar kin was ondertussen nat. Zo had ik haar nog nooit gezien.

Ze was gekomen. En nu ook gebleven.

Dat is het enige waar ik nog aan denk. Ik wil dat ze langer blijft. Ik wil langer genieten en beleven wat ik zo lang gemist heb. Ook wanneer ik zelf m'n eikel in haar wang duw, merk ik dat ieder klein beetje initiatief dat ik neem haar ogen iets doet oplichten, alsof ze een versie van mij ziet die ze niet kent, maar haar wel bevalt. Zoals dat voorstel waar het mee begon.

En ergens denk ik dat ze meer wil. Hier. Of later. Dat ze de rest helemaal vergeten is. Mijn vingers grijpen een keer wat steviger in haar haren als ze haar tong binnensmond laat glijden en kronkelen. Daarna laat ik haar los, omdat ik merk dat ik mezelf nauwelijks nog onder controle heb.

Ik kan eigenlijk niet meer.

Jarenlang hoorde ik hem opscheppen over haar, over hun relatie en over dingen die volgens hem vanzelfsprekend waren geworden. Hij vertelde er vaak over op een manier die me altijd had gestoord, alsof wat zij voor hem deed net zo normaal was als ademhalen en daardoor nauwelijks nog aandacht verdiende.

Tegelijk zag ik hoe zij steeds stiller werd, niet van de ene op de andere dag, maar geleidelijk, op een manier die waarschijnlijk alleen opviel als je haar al heel lang kende. Ik zag hoe ze zich aanpaste aan situaties die ze niet zelf had veroorzaakt en hoe ze zich steeds vaker neerlegde bij dingen waar ze vroeger misschien iets van had gezegd.

Ik zag ook hoe ze problemen oploste die eigenlijk de zijne waren, vaak nog voordat iemand anders doorhad dat er überhaupt een probleem bestond. Terwijl anderen verdergingen met hun dag, was zij degene die de schade beperkte, de losse eindjes aan elkaar knoopte en ervoor zorgde dat alles bleef draaien.

En hoe hij dat nauwelijks leek te merken, viel me misschien nog wel het meeste op. Niet omdat hij een slecht mens was, maar omdat hij er zo aan gewend was geraakt dat Nicole alles opving, dat hij het bijna vanzelfsprekend leek te vinden.

Ik dacht vaak dat zij meer verdiende dan wat hij haar gaf. Niet alleen op slechte momenten, maar juist op de gewone momenten, wanneer je het duidelijkst ziet wat iemand werkelijk voor een ander betekent en hoeveel daarvan ongemerkt blijft.

Maar het grappis was; ik was geen haar beter. En daarom was ze gebleven...

Ze trekt haar wangen in met het zuigen. Mijn handen heb ik in m'n zij en ik kijk puffend op haar neer. Het is aan haar. Ze legt een hand op m'n knie, en de ander blijft op m'n schacht, draait heen en weer in gevolg van haar natte mond. De natte geluiden zijn prachtig. Haar hand klikt van het speeksel. Ik hoor gok-gok-gokken als ze m'n eikel naar haar keel brengt. En die ogen staan strak op de mijne gericht. Donker en groot. Hongerig.

Ik zet mijn handen tegen de muren naast me. Hou me met moeite overeind. Ze zuigt zolang het moet. En op het juiste moment stopt ze. ''Ja...'' hijgt ze dan als laatste aanmoediging en ik zie hoe ze haar mond openhoudt, haar tong uitsteekt, en hoe mijn zaad in lange slierten uit mijn eikel schiet, zo haar mond in. Een enkel schot kaatst op haar lippen, maar eigenlijk gaat niks verloren. Ze slikt. Neemt me weer in de mond. En zuigt na. Haar ogen nog groot en donker. Ze knippert vrijwel niet, terwijl ze haast vertroetelend op mijn eikel blijft zuigen...

Ergens was ik bang me nu meteen schuldig te voelen. Maar dat is het niet. Een en al opluchting. Fysiek en mentaal. Omdat ze nog steeds blijft. Ze kust de onderkant van de eikel nog een laatste keer, mijn erectie al wat in kracht afgenomen, en vouwt mijn broek niet veel later weer dicht... Ze slikt nog een keer na. Ze is wat ongemakkelijk, omdat ik maar in ongeloof blijf kijken. Stil, hijgend. Dus staat ze langzaam op. Iets wankel. Ik pak haar arm als ze dreigt te vallen. Ze kamt haar haren naar achteren. Blaast lucht uit en ik ruik mijn zaad in haar adem. ''Zo.'' zegt ze dan alleen. Eindelijk was het gebeurd. Maar het voelt langer dan twee maanden spanning. Jaren, misschien wel. Alsof er iets afgesloten werd wat al langer speelde. Iets wat ik vaak hoopte, maar nooit in geloofde. Ik weet het niet.

Maar het grappige was; ik was geen haar beter. En daarom was ze gebleven.

Terwijl die gedachte door mijn hoofd gaat, trekt ze haar wangen in met het zuigen. Mijn handen heb ik in m'n zij en ik kijk puffend op haar neer. Het is aan haar. Ze legt een hand op m'n knie, terwijl de andere op m'n schacht blijft en heen en weer draait in het ritme van haar natte mond. De natte geluiden zijn prachtig. Haar hand klikt van het speeksel en ik hoor het ritmische geluid wanneer ze me dieper neemt. Ondertussen blijven die ogen strak op de mijne gericht. Donker en groot. Hongerig.

Ik zet mijn handen tegen de muren naast me en houd me met moeite overeind. Ze zuigt zolang het moet en lijkt precies te weten wanneer ze moet doorgaan en wanneer ze moet stoppen. Op het juiste moment stopt ze. "Ja..." hijgt ze dan als laatste aanmoediging, en ik zie hoe ze haar mond openhoudt en haar tong uitsteekt terwijl de spanning die zich al die tijd heeft opgebouwd eindelijk wordt ontladen. Een deel komt op haar lippen terecht, maar eigenlijk gaat er niets verloren. Ze slikt, neemt me weer in de mond en zuigt na. Haar ogen zijn nog steeds groot en donker. Ze knippert vrijwel niet terwijl ze haast vertroetelend doorgaat en iedere beweging bewust lijkt uit te voeren.

Ergens was ik bang me nu meteen schuldig te voelen, maar dat is het niet. Het is een en al opluchting. Fysiek en mentaal. Misschien juist omdat ze nog steeds blijft. Ze kust de onderkant nog een laatste keer, terwijl mijn erectie al wat in kracht is afgenomen, en niet veel later vouwt ze mijn broek weer dicht. Daarna slikt ze nog een keer na. Ze oogt wat ongemakkelijk, waarschijnlijk omdat ik haar alleen maar in ongeloof blijf aankijken. Stil. Hijgend.

Uiteindelijk staat ze langzaam op. Iets wankel. Ik pak haar arm wanneer ze dreigt haar evenwicht te verliezen. Daarna kamt ze haar haren naar achteren, blaast lucht uit en ik ruik mezelf nog in haar adem.

"Zo," zegt ze dan alleen.

Eindelijk was het gebeurd.

Maar het voelt langer dan twee maanden spanning. Jaren, misschien wel. Alsof er iets afgesloten werd wat al langer speelde. Iets waar ik vaak op hoopte, maar nooit echt in geloofde. Ik weet het niet.

Ik kijk naar haar en zij kijkt terug. Niemand zegt iets. De stilte die tussen ons hangt voelt niet ongemakkelijk, maar zwaar, alsof we allebei bezig zijn te begrijpen wat er zojuist is gebeurd en wat daarvan overblijft nu het moment voorbij is.

De schuld is betaald.

Dat was het idee geweest.

Een afgesloten rekening. Een eenmalige transactie. Iets wat een duidelijk begin en een duidelijk einde zou hebben, zodat we daarna allebei verder konden alsof het nooit was gebeurd.

Maar terwijl de stilte tussen ons groeit, besef ik dat we allebei weten dat het zo eenvoudig niet meer is. Dat gevoel wordt alleen maar sterker naarmate de seconden verstrijken en geen van ons de behoefte lijkt te hebben om als eerste iets te zeggen.

Niet omdat er iets romantisch is gebeurd.

Maar omdat er vanaf vandaag iets bestaat wat er gisteren niet was.

Een geheim.

Een geheim dat niet zomaar verdwijnt en dat vanaf nu tussen ons in zal staan, of we dat nu willen of niet.

En misschien nog gevaarlijker: de wetenschap dat geen van ons beiden is weggelopen. Dat er meerdere momenten zijn geweest waarop we hadden kunnen stoppen, ons hadden kunnen bedenken of alsnog een stap terug hadden kunnen zetten, maar dat geen van ons dat heeft gedaan.

Dat besef blijft hangen terwijl we elkaar aankijken.

Niet de schuld.

Niet de afspraak.

Maar dat.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!