Door: Gene2971
Datum: 14-06-2026 | Cijfer: 9.8 | Gelezen: 357
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 11 minuten | Lezers Online: 12
Trefwoord(en): Eerste Keer, Pijpen,
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 11 minuten | Lezers Online: 12
Trefwoord(en): Eerste Keer, Pijpen,
Dit verhaal speelt zich op de kop dertig jaar geleden af, op een avond die begon als een gewone rit naar huis, maar eindigde als een herinnering die nooit meer uit mijn hoofd is verdwenen.
Ik had juist gedaan met werken. De avond was donker, zwaar en benauwd. De lucht hing vol elektriciteit, alsof de hemel elk moment open kon scheuren.. Ik stapte in mijn auto, moe maar klaar om naar huis te rijden, toen de eerste bliksemflits de baan wit verlichtte.
Niet veel later brak het onweer los. Regen kletterde zo hard tegen de voorruit dat mijn ruitenwissers amper konden volgen. De straatlichten spiegelden op het natte asfalt en alles voelde een beetje onwerkelijk.
Toen zag ik hem.
Een man langs de kant van de weg, doorweekt, zijn jas dicht tegen zich aangedrukt. Zijn duim omhoog, maar met weinig hoop in zijn ogen. Ik reed eerst voorbij, vertraagde… en stopte dan toch.
Hij stapte snel naar de auto en boog zich naar het raam.
“Rijdt u toevallig richting station?” vroeg hij.
Zijn stem was laag, vriendelijk, een beetje bibberend van de kou. Ik keek naar hem. Hij was knap op een ruwe manier. Nat haar, donkere ogen, brede schouders onder die doorweekte jas.
“Nee maar stap maar in,” zei ik. “Ik denk dat er zo laat geen treinen meer rijden maar ik zal er langs rijden ”
Hij glimlachte dankbaar en ging naast mij zitten. De auto vulde zich met de geur van regen, koude lucht en iets van hem dat ik niet meteen kon plaatsen. We reden een tijdje zwijgend, alleen het geluid van de regen en de motor tussen ons in.
Onderweg vertelde hij dat hij 21 jaar was en was buitengezet door zijn vader omdat hij uit de kast was gekomen . Ik voelde iets in mij verschuiven. Misschien was het de storm. Misschien de late avond. Misschien gewoon zijn blik telkens hij naar mij keek.
Aangekomen aan het station reed er zoals ik dacht geen enkele trein meer ...ik zag de treurnis in zijn ogen
“Ge kunt bij mij even opwarmen,” zei ik uiteindelijk. “Douchen, iets drinken… en morgen zien we wel verder.”
Hij keek mij aan. Iets langer dan nodig.
“Dat zou ik graag willen.”
Thuis aangekomen droop hij letterlijk op de vloer. Ik gaf hem een handdoek en wees naar de badkamer.
“Douche is daar. Pak uw tijd.”
Hij knikte, maar bleef even staan.
“Bedankt,” zei hij zacht.
Even later hoorde ik het water lopen. Ik zat in de zetel, maar mijn gedachten waren niet rustig. De storm buiten werd heviger. Donder rolde over het huis, maar binnen voelde het alsof er iets anders aan het opladen was.
Toen hij riep dat hij geen droge kleren had, stond ik op en liep naar de badkamer met een T-shirt en short. De deur stond op een kier. Damp kwam naar buiten. Hij stond daar, achter het glas van de douche, zijn lichaam half zichtbaar door de stoom.
Ik wou de kleren neerleggen en weggaan, maar hij keek naar mij.
“Ge moet niet meteen weg,” zei hij.
Mijn hart sloeg sneller.
“Zeker?” vroeg ik.
Hij schoof de douchedeur een stukje open. Het warme water liep over zijn borst en schouders. Zijn blik was direct, zonder schaamte.
“Zeker.”
Ik stapte dichterbij. Eerst aarzelend. Dan niet meer.
Onze monden vonden elkaar alsof we al uren wisten dat dit ging gebeuren. Zijn natte handen trokken mij dichter tegen hem aan. De warmte van de douche, zijn lichaam, de spanning van de avond… alles werd te veel om nog tegen te houden.
Kleren verdwenen haast vanzelf. Ik stapte bij hem onder de douche en voelde meteen zijn handen over mijn rug gaan. Zijn kus werd dieper, hongeriger. We stonden tegen elkaar aan, huid op huid, terwijl buiten de donder kraakte alsof de wereld even stil moest zijn voor ons.
Hij zakte langzaam voor mij door zijn knieën. Zijn ogen bleven op de mijne gericht. Er zat geen twijfel in hem. Alleen verlangen.
Wat daarna gebeurde, was puur. Heet. Onverwacht. Zijn mond, zijn handen, het water dat over ons heen stroomde… Ik voelde hoe alle spanning van die avond zich opbouwde tot ik mij niet meer kon inhouden en toen ik klaarkwam, deed hij dat alsof hij het echt wilde.
Hij keek mij aan, nog altijd op zijn knieën, maar deze keer was er iets speels in zijn blik. Alsof hij voelde dat ik ook meer wilde, maar niet goed durfde.
Ik slikte even.
“Mag ik… jou eens pijpen?” vroeg ik zacht.
Hij glimlachte, maar niet spottend. Eerder warm, geruststellend.
“Is het je eerste keer?”
Ik knikte. Mijn hart bonsde. Ik voelde mij zenuwachtig, bijna onhandig, maar tegelijk was er een verlangen dat sterker was dan mijn twijfel.
“Ja,” zei ik eerlijk. “Maar ik wil het wel.”
Hij streelde met zijn hand langs mijn gezicht.
“Doe maar rustig. Niets moet.”
Die woorden maakten iets los in mij. Ik zakte langzaam voor hem neer. Het warme water liep over mijn schouders terwijl ik hem vastnam. Eerst voorzichtig, zoekend, alsof ik mijn eigen schaamte moest overwinnen. Ik proefde hem, voelde hoe zijn lichaam reageerde, hoe zijn adem zwaarder werd.
Hij legde zijn hand zacht in mijn haar, zonder te duwen, zonder druk. Alleen aanwezig. Dat maakte het veiliger. Intiemer.
Hoe langer ik bezig was, hoe minder onzeker ik werd. Ik hoorde aan zijn ademhaling dat hij genoot, en dat gaf mij vertrouwen. Het was vreemd nieuw, maar tegelijk opwindend. Ik wilde hem voelen, hem proeven, hem geven wat hij mij daarnet had gegeven.
“Ik ga komen.” fluisterde hij hees. ”
Ik keek even naar hem op. Hij wilde zich terugtrekken, maar ik hield hem voorzichtig tegen.
“Het is goed,” zei ik zacht.
Hij hapte naar adem. Zijn lichaam spande zich aan, zijn hand trok iets harder door mijn haar, en toen kwam hij klaar in mijn mond. Ik schrok even van de warmte, van de smaak, van hoe echt en dichtbij het allemaal was. Ik proefde zijn zaad en slikte, niet omdat ik moest, maar omdat ik op dat moment voelde dat ik hem volledig wilde toelaten.
Hij trok mij overeind en kuste mij meteen. Die kus was anders dan ervoor. Dieper. Dankbaarder. Alsof we allebei wisten dat er net iets verschoven was.
“Je weet niet wat je met mij doet,” fluisterde hij tegen mij.
Voor ik iets kon zeggen, zakte hij weer voor mij neer. Deze keer was hij minder voorzichtig. Zijn mond vond mij opnieuw, warmer, zekerder, alsof hij mij wilde belonen voor wat ik net had gedaan. Ik steunde met mijn hand tegen de natte muur van de douche en liet mijn hoofd achterover zakken.
Alles aan hem maakte mij gek. Zijn mond. Zijn handen. Zijn blik telkens hij naar mij opkeek.
Na een tijdje kwam hij weer recht. Zijn borst ging snel op en neer. Hij nam mijn gezicht tussen zijn handen en keek mij recht aan.
“Wil je mij neuken?” vroeg hij zacht.
Mijn adem stokte.
“Ben je zeker?”
Hij knikte. “Ja. Ik wil jou voelen.”
We gingen naar de slaapkamer. Niet gehaast, maar met die spanning tussen ons die niet meer te stoppen was. Hij ging op bed liggen en trok mij naar zich toe. Ik voelde zijn handen over mijn rug glijden, zijn benen rond mij, zijn mond tegen mijn hals.
Omdat het voor ons allebei intens was, deden we het rustig. Voorzichtig. Met aandacht voor elkaar. Ik vroeg nog eens of alles goed was, en hij trok mij dichterbij.
“Ja,” fluisterde hij. “Blijf bij mij.”
Toen ik langzaam bij hem binnenkwam, voelde ik hoe zijn lichaam zich eerst aanspande en daarna ontspande. Hij sloot zijn ogen, beet zacht op zijn lip en hield mij stevig vast. Ik bewoog traag, zoekend, niet om zomaar te nemen, maar om samen dat moment te voelen.
Zijn adem werd zwaarder. Zijn vingers grepen in mijn schouders. Telkens als ik twijfelde, keek hij mij aan met een blik die zei dat hij mij daar wilde hebben. Dichtbij. Helemaal.
Het was mijn eerste keer met een man op die manier, maar het voelde niet verkeerd. Het voelde spannend, warm en veel intiemer dan ik ooit had verwacht. Alsof de storm buiten ons allebei had losgemaakt van alles wat we normaal verborgen hielden.
Toen het intenser werd, trok hij mij dichter tegen zich aan.
“Niet stoppen,” fluisterde hij.
Ik verloor mij in hem. In zijn lichaam, zijn stem, zijn handen op mijn rug. Alles kwam samen: de regen, de nacht, de douche, zijn smaak nog op mijn tong, zijn verlangen onder mij.
Nadien bleven we dicht tegen elkaar liggen. Geen van ons zei meteen iets. Alleen onze ademhaling vulde de kamer.
Hij legde zijn hoofd tegen mijn borst.
“Dat was niet zomaar iets,” zei hij zacht.
Ik streelde door zijn natte haar en keek naar het raam, waar de regen nog altijd tegen tikte.
“Nee,” fluisterde ik. “Voor mij ook niet.”
En ergens wist ik toen al dat dit geen gewone nacht meer was. Dit was een herinnering die dertig jaar later nog altijd even helder zou voelen.
Die nacht sliep hij niet op de zetel.
Hij bleef bij mij in bed. Eerst nog pratend, lachend om hoe absurd dit allemaal was begonnen. Een lifter in een onweer. Geen treinen meer. Een douche. En dan wij twee, alsof de storm ons naar elkaar had geduwd.
Maar het bleef niet bij die ene nacht.
Hij bleef het hele weekend.
We aten samen, dronken koffie, keken films zonder echt te kijken. Soms zaten we gewoon naast elkaar, soms lagen we weer tegen elkaar aan alsof we elkaar al jaren kenden. Er was iets vrij aan hem. Iets waardoor ik mij minder moest verstoppen voor wat ik voelde of verlangde.
Maandag reed ik hem naar huis, helemaal tot in het Noorden van Nederland .
De rit was rustiger dan die eerste avond. Geen onweer meer. Geen regen. Alleen een zachte stilte tussen ons, gevuld met alles wat we niet goed wisten te zeggen.
Toen we voor zijn huis stopten, bleef hij nog even zitten.
“Dat weekend vergeet ik nooit,” zei hij.
Ik keek naar hem en glimlachte.
“Ik ook niet.”
Hij boog zich naar mij toe en kuste mij nog één keer. Traag. Warm. Alsof hij iets achterliet dat langer zou blijven dan alleen herinnering.
Daarna stapte hij uit.
Ik zag hem naar zijn voordeur lopen. Nog één keer draaide hij zich om en stak zijn hand op.
En ik wist: soms verandert een onweer niet alleen de lucht.
Soms verandert het ook iets in uzelf.
Ik had juist gedaan met werken. De avond was donker, zwaar en benauwd. De lucht hing vol elektriciteit, alsof de hemel elk moment open kon scheuren.. Ik stapte in mijn auto, moe maar klaar om naar huis te rijden, toen de eerste bliksemflits de baan wit verlichtte.
Niet veel later brak het onweer los. Regen kletterde zo hard tegen de voorruit dat mijn ruitenwissers amper konden volgen. De straatlichten spiegelden op het natte asfalt en alles voelde een beetje onwerkelijk.
Toen zag ik hem.
Een man langs de kant van de weg, doorweekt, zijn jas dicht tegen zich aangedrukt. Zijn duim omhoog, maar met weinig hoop in zijn ogen. Ik reed eerst voorbij, vertraagde… en stopte dan toch.
Hij stapte snel naar de auto en boog zich naar het raam.
“Rijdt u toevallig richting station?” vroeg hij.
Zijn stem was laag, vriendelijk, een beetje bibberend van de kou. Ik keek naar hem. Hij was knap op een ruwe manier. Nat haar, donkere ogen, brede schouders onder die doorweekte jas.
“Nee maar stap maar in,” zei ik. “Ik denk dat er zo laat geen treinen meer rijden maar ik zal er langs rijden ”
Hij glimlachte dankbaar en ging naast mij zitten. De auto vulde zich met de geur van regen, koude lucht en iets van hem dat ik niet meteen kon plaatsen. We reden een tijdje zwijgend, alleen het geluid van de regen en de motor tussen ons in.
Onderweg vertelde hij dat hij 21 jaar was en was buitengezet door zijn vader omdat hij uit de kast was gekomen . Ik voelde iets in mij verschuiven. Misschien was het de storm. Misschien de late avond. Misschien gewoon zijn blik telkens hij naar mij keek.
Aangekomen aan het station reed er zoals ik dacht geen enkele trein meer ...ik zag de treurnis in zijn ogen
“Ge kunt bij mij even opwarmen,” zei ik uiteindelijk. “Douchen, iets drinken… en morgen zien we wel verder.”
Hij keek mij aan. Iets langer dan nodig.
“Dat zou ik graag willen.”
Thuis aangekomen droop hij letterlijk op de vloer. Ik gaf hem een handdoek en wees naar de badkamer.
“Douche is daar. Pak uw tijd.”
Hij knikte, maar bleef even staan.
“Bedankt,” zei hij zacht.
Even later hoorde ik het water lopen. Ik zat in de zetel, maar mijn gedachten waren niet rustig. De storm buiten werd heviger. Donder rolde over het huis, maar binnen voelde het alsof er iets anders aan het opladen was.
Toen hij riep dat hij geen droge kleren had, stond ik op en liep naar de badkamer met een T-shirt en short. De deur stond op een kier. Damp kwam naar buiten. Hij stond daar, achter het glas van de douche, zijn lichaam half zichtbaar door de stoom.
Ik wou de kleren neerleggen en weggaan, maar hij keek naar mij.
“Ge moet niet meteen weg,” zei hij.
Mijn hart sloeg sneller.
“Zeker?” vroeg ik.
Hij schoof de douchedeur een stukje open. Het warme water liep over zijn borst en schouders. Zijn blik was direct, zonder schaamte.
“Zeker.”
Ik stapte dichterbij. Eerst aarzelend. Dan niet meer.
Onze monden vonden elkaar alsof we al uren wisten dat dit ging gebeuren. Zijn natte handen trokken mij dichter tegen hem aan. De warmte van de douche, zijn lichaam, de spanning van de avond… alles werd te veel om nog tegen te houden.
Kleren verdwenen haast vanzelf. Ik stapte bij hem onder de douche en voelde meteen zijn handen over mijn rug gaan. Zijn kus werd dieper, hongeriger. We stonden tegen elkaar aan, huid op huid, terwijl buiten de donder kraakte alsof de wereld even stil moest zijn voor ons.
Hij zakte langzaam voor mij door zijn knieën. Zijn ogen bleven op de mijne gericht. Er zat geen twijfel in hem. Alleen verlangen.
Wat daarna gebeurde, was puur. Heet. Onverwacht. Zijn mond, zijn handen, het water dat over ons heen stroomde… Ik voelde hoe alle spanning van die avond zich opbouwde tot ik mij niet meer kon inhouden en toen ik klaarkwam, deed hij dat alsof hij het echt wilde.
Hij keek mij aan, nog altijd op zijn knieën, maar deze keer was er iets speels in zijn blik. Alsof hij voelde dat ik ook meer wilde, maar niet goed durfde.
Ik slikte even.
“Mag ik… jou eens pijpen?” vroeg ik zacht.
Hij glimlachte, maar niet spottend. Eerder warm, geruststellend.
“Is het je eerste keer?”
Ik knikte. Mijn hart bonsde. Ik voelde mij zenuwachtig, bijna onhandig, maar tegelijk was er een verlangen dat sterker was dan mijn twijfel.
“Ja,” zei ik eerlijk. “Maar ik wil het wel.”
Hij streelde met zijn hand langs mijn gezicht.
“Doe maar rustig. Niets moet.”
Die woorden maakten iets los in mij. Ik zakte langzaam voor hem neer. Het warme water liep over mijn schouders terwijl ik hem vastnam. Eerst voorzichtig, zoekend, alsof ik mijn eigen schaamte moest overwinnen. Ik proefde hem, voelde hoe zijn lichaam reageerde, hoe zijn adem zwaarder werd.
Hij legde zijn hand zacht in mijn haar, zonder te duwen, zonder druk. Alleen aanwezig. Dat maakte het veiliger. Intiemer.
Hoe langer ik bezig was, hoe minder onzeker ik werd. Ik hoorde aan zijn ademhaling dat hij genoot, en dat gaf mij vertrouwen. Het was vreemd nieuw, maar tegelijk opwindend. Ik wilde hem voelen, hem proeven, hem geven wat hij mij daarnet had gegeven.
“Ik ga komen.” fluisterde hij hees. ”
Ik keek even naar hem op. Hij wilde zich terugtrekken, maar ik hield hem voorzichtig tegen.
“Het is goed,” zei ik zacht.
Hij hapte naar adem. Zijn lichaam spande zich aan, zijn hand trok iets harder door mijn haar, en toen kwam hij klaar in mijn mond. Ik schrok even van de warmte, van de smaak, van hoe echt en dichtbij het allemaal was. Ik proefde zijn zaad en slikte, niet omdat ik moest, maar omdat ik op dat moment voelde dat ik hem volledig wilde toelaten.
Hij trok mij overeind en kuste mij meteen. Die kus was anders dan ervoor. Dieper. Dankbaarder. Alsof we allebei wisten dat er net iets verschoven was.
“Je weet niet wat je met mij doet,” fluisterde hij tegen mij.
Voor ik iets kon zeggen, zakte hij weer voor mij neer. Deze keer was hij minder voorzichtig. Zijn mond vond mij opnieuw, warmer, zekerder, alsof hij mij wilde belonen voor wat ik net had gedaan. Ik steunde met mijn hand tegen de natte muur van de douche en liet mijn hoofd achterover zakken.
Alles aan hem maakte mij gek. Zijn mond. Zijn handen. Zijn blik telkens hij naar mij opkeek.
Na een tijdje kwam hij weer recht. Zijn borst ging snel op en neer. Hij nam mijn gezicht tussen zijn handen en keek mij recht aan.
“Wil je mij neuken?” vroeg hij zacht.
Mijn adem stokte.
“Ben je zeker?”
Hij knikte. “Ja. Ik wil jou voelen.”
We gingen naar de slaapkamer. Niet gehaast, maar met die spanning tussen ons die niet meer te stoppen was. Hij ging op bed liggen en trok mij naar zich toe. Ik voelde zijn handen over mijn rug glijden, zijn benen rond mij, zijn mond tegen mijn hals.
Omdat het voor ons allebei intens was, deden we het rustig. Voorzichtig. Met aandacht voor elkaar. Ik vroeg nog eens of alles goed was, en hij trok mij dichterbij.
“Ja,” fluisterde hij. “Blijf bij mij.”
Toen ik langzaam bij hem binnenkwam, voelde ik hoe zijn lichaam zich eerst aanspande en daarna ontspande. Hij sloot zijn ogen, beet zacht op zijn lip en hield mij stevig vast. Ik bewoog traag, zoekend, niet om zomaar te nemen, maar om samen dat moment te voelen.
Zijn adem werd zwaarder. Zijn vingers grepen in mijn schouders. Telkens als ik twijfelde, keek hij mij aan met een blik die zei dat hij mij daar wilde hebben. Dichtbij. Helemaal.
Het was mijn eerste keer met een man op die manier, maar het voelde niet verkeerd. Het voelde spannend, warm en veel intiemer dan ik ooit had verwacht. Alsof de storm buiten ons allebei had losgemaakt van alles wat we normaal verborgen hielden.
Toen het intenser werd, trok hij mij dichter tegen zich aan.
“Niet stoppen,” fluisterde hij.
Ik verloor mij in hem. In zijn lichaam, zijn stem, zijn handen op mijn rug. Alles kwam samen: de regen, de nacht, de douche, zijn smaak nog op mijn tong, zijn verlangen onder mij.
Nadien bleven we dicht tegen elkaar liggen. Geen van ons zei meteen iets. Alleen onze ademhaling vulde de kamer.
Hij legde zijn hoofd tegen mijn borst.
“Dat was niet zomaar iets,” zei hij zacht.
Ik streelde door zijn natte haar en keek naar het raam, waar de regen nog altijd tegen tikte.
“Nee,” fluisterde ik. “Voor mij ook niet.”
En ergens wist ik toen al dat dit geen gewone nacht meer was. Dit was een herinnering die dertig jaar later nog altijd even helder zou voelen.
Die nacht sliep hij niet op de zetel.
Hij bleef bij mij in bed. Eerst nog pratend, lachend om hoe absurd dit allemaal was begonnen. Een lifter in een onweer. Geen treinen meer. Een douche. En dan wij twee, alsof de storm ons naar elkaar had geduwd.
Maar het bleef niet bij die ene nacht.
Hij bleef het hele weekend.
We aten samen, dronken koffie, keken films zonder echt te kijken. Soms zaten we gewoon naast elkaar, soms lagen we weer tegen elkaar aan alsof we elkaar al jaren kenden. Er was iets vrij aan hem. Iets waardoor ik mij minder moest verstoppen voor wat ik voelde of verlangde.
Maandag reed ik hem naar huis, helemaal tot in het Noorden van Nederland .
De rit was rustiger dan die eerste avond. Geen onweer meer. Geen regen. Alleen een zachte stilte tussen ons, gevuld met alles wat we niet goed wisten te zeggen.
Toen we voor zijn huis stopten, bleef hij nog even zitten.
“Dat weekend vergeet ik nooit,” zei hij.
Ik keek naar hem en glimlachte.
“Ik ook niet.”
Hij boog zich naar mij toe en kuste mij nog één keer. Traag. Warm. Alsof hij iets achterliet dat langer zou blijven dan alleen herinnering.
Daarna stapte hij uit.
Ik zag hem naar zijn voordeur lopen. Nog één keer draaide hij zich om en stak zijn hand op.
En ik wist: soms verandert een onweer niet alleen de lucht.
Soms verandert het ook iets in uzelf.
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Lkkrhenk (38)
PatrickDic (57)