Hanneke zat die zaterdagochtend aan de keukentafel, het zonlicht viel schuin door het raam naar binnen en tekende een gouden rechthoek op het formica blad.
Ze was tweeënvijftig, haar lichaam nog altijd stevig maar met de zachte zwaarte die de jaren brengen, borsten die iets lager hingen dan vroeger, heupen die breder waren geworden, een buik die zich niet meer helemaal plat liet trekken.
Haar man, Karel, las de krant zoals hij dat al dertig jaar deed: met een lichte frons, alsof het nieuws hem persoonlijk beledigde. Hij slurpte van zijn koffie, zette het kopje neer met een tikje dat haar irriteerde, en mompelde iets over het weer. “Mooi weertje vandaag. Misschien de auto wassen.”
Ze knikte, maar haar gedachten waren elders. Het was altijd elders de laatste jaren. Karel was een goede man, dat moest ze toegeven. Betrouwbaar, voorspelbaar als een oude klok, met zijn vaste routes door het huis, zijn slippers die hij ’s avonds naast de bank zette, zijn commentaar op het journaal.
Maar de
lust was weggeëbd, of beter gezegd: nooit echt aanwezig geweest. Niet zoals zij het zich had voorgesteld toen ze jong was, toen ze nog geloofde dat een man een vrouw kon doen vergeten dat ze bestond uit vlees en verlangen en eenzaamheid.
Ze stond op, waste de kopjes af, voelde het warme water over haar handen stromen. In de spiegel van het keukenkastje ving ze een glimp op van zichzelf. Haar gezicht was nog mooi, vond ze, met die diepe lijnen rond de ogen die vertelden van gelach en verdriet. Ze dacht aan de weekendtas die boven in de kast lag, verstopt achter de winterdekens.
Daarin zat het andere leven. Hannah.
Het was een naam die ze zelf had gekozen, jaren geleden, toen de onrust te groot werd. Hannah klonk harder, losser, als een vrouw die zich niet hoefde te verantwoorden.
Op doordeweekse dagen was ze Hanneke, de vrouw van Karel, die boodschappen deed bij de Albert Heijn, die de was vouwde en ’s avonds een aflevering van een detectiveserie keek.
Maar op zonnige weekenddagen, als Karel ging golfen of naar zijn broer, werd ze Hannah. Dan trok ze de kleren aan die haar lichaam benadrukten: een strakke blouse die haar borsten omhoog duwde, een rok die kort genoeg was om de blikken te trekken, geen ondergoed daaronder.
Ze reed naar het bos, het grote dennenbos buiten de stad, waar de paden kronkelden en de schaduwen diep waren, en waar mannen kwamen die wisten wat ze zochten.
Vandaag was zo’n dag. Karel vertrok om elf uur, gaf haar een
zoen op de wang, rook naar aftershave en de muffe geur van zijn trui.
“Tot vanmiddag, lieverd.” Ze keek hem na door het raam, hoe hij de oprit af reed, en voelde een mengeling van schuld en opwinding die haar al jaren vertrouwd was. Schuld omdat ze loog, omdat ze hem bedroog met vreemden.
Opwinding omdat ze wist wat er komen ging.
Ze ging naar boven, trok de tas tevoorschijn. Ze douchte lang, liet het water over haar lichaam stromen, zeepte haar borsten in, haar buik, het zachte vlees tussen haar benen.
Ze keek naar zichzelf in de badkamerspiegel terwijl ze zich afdroogde. Haar schaamhaar was grijs doorschoten, maar ze liet het zo.
Het hoorde bij haar leeftijd, bij haar verlangen om gezien te worden zoals ze was: een vrouw van vlees en bloed, geen meisje meer. Ze trok een witte blouse aan, zonder bh, zodat haar tepels vaag zichtbaar waren onder de stof. Een donkere rok tot net boven de knieën, makkelijk op te tillen.
Schoenen met een lage hak, geschikt voor het bos. Een beetje make-up, rood op de
lippen, wat mascara. Hannah keek terug uit de spiegel, met een glimlach die Hanneke zelden had.
Ze reed de stad uit, het landschap opende zich, velden en bosranden. De zon stond hoog, het was warm voor juni, de lucht rook naar dennen en aarde. Op de
parkeerplaats aan de rand van het bos zette ze de auto neer, ver van de andere voertuigen.
Ze bleef even zitten, handen op het stuur, en ademde diep. Dit was het moment van overgave. Het moment waarop de saaie Hanneke vervaagde en Hannah naar voren trad, met haar honger, haar openheid.
Ze stapte uit en liep het pad op, haar tas over de schouder. Het bos was stil, op het geritsel van bladeren na en het verre geluid van vogels. De zon viel door de kruinen, maakte gouden vlekken op de naalden.
Ze wandelde langzaam, voelde de warmte op haar huid, de lichte bries die onder haar rok kroop en haar naakte geslacht streelde. Na een kwartier kwam ze bij de open plek die ze kende, een plek waar paden samenkwamen en mannen soms rondhingen, ogenschijnlijk wandelend, maar met die bepaalde blik.
De eerste die ze zag was een man van een jaar of veertig, stevig gebouwd, in een joggingpak. Hij knikte haar toe. Ze bleef staan, leunde tegen een boom, liet haar blik over hem glijden. Geen woorden in het begin. Dat was het ritueel. Hij kwam dichterbij, rook naar zweet en aftershave. “Mooie dag,” zei hij, zijn stem laag.
“Ja,” antwoordde ze. “Mooie dag om buiten te zijn.”
Zijn hand raakte haar arm aan, toen haar heup. Ze liet het toe. Hannah liet altijd toe. Ze draaide zich om, leunde met haar handen tegen de boomstam, tilde haar rok op. Geen ondergoed.
Haar billen waren bleek in het zonlicht, de spleet ertussen vochtig van verwachting. Hij gromde goedkeurend, trok zijn broek naar beneden. Ze voelde zijn vingers eerst, ruw, tastend over haar kut en haar kontgat. Hij spuugde, wreef het speeksel uit. Toen kwam hij in haar, in haar kut, met een stoot die haar naar adem deed happen.
Het was geen tederheid. Het was gebruik. Precies wat ze wilde. Ze duwde terug, voelde hoe hij haar vulde, hoe zijn ballen tegen haar aan sloegen.
De zon brandde op haar rug, de boomstam was ruw onder haar handen. Hij neukte haar met korte, harde stoten, zijn handen grepen haar heupen vast. Ze kreunde zacht, een diep, dierlijk geluid dat uit haar borst kwam. Toen hij kwam, spoot hij diep in haar, ze voelde het warme vocht naar buiten lopen langs haar dijen.
Hij trok zich terug, mompelde iets, ritste zijn broek dicht en liep weg zonder om te kijken.
Hannah bleef even staan, liet het sperma langs haar benen sijpelen. Ze voelde zich levend. Gebruikt, maar levend.
Ze liep verder, dieper het bos in. Haar rok hing weer op zijn plaats, maar ze voelde de nattigheid, de geur van seks die om haar heen hing. Bij een bankje langs het pad zat een oudere man, grijzend haar, leesbril op. Hij keek op toen ze naderde.
Ze ging naast hem zitten, sloeg haar benen een beetje over elkaar zodat de rok omhoog schoof.
“Warm vandaag,” zei ze.
Hij glimlachte, een beetje verlegen eerst. Maar de blik in zijn ogen veranderde. Hij legde een hand op haar knie, schoof hem omhoog. Ze spreidde haar benen iets. Zijn vingers vonden haar natte kut, gleden erin. Twee vingers, toen drie.
Ze leunde achterover, sloot haar ogen, liet de zon op haar gezicht schijnen terwijl hij haar vingerde. Hij was voorzichtig, bijna eerbiedig, alsof hij niet kon geloven dat een vrouw als zij dit wilde.
Ze kwam klaar op zijn vingers, een zachte, golvende climax die haar lichaam deed trillen.
Daarna knielde ze voor hem neer op de naalden. Ze nam zijn pik in haar mond, die al stijf was, met aderen en een beetje grijs schaamhaar. Ze zoog hem, likte de eikel, nam hem diep tot in haar keel. Hij kreunde, legde zijn hand op haar hoofd, maar duwde niet.
Toen hij kwam, slikte ze een deel door, liet de rest over haar kin lopen. Ze veegde het af met haar vingers en likte die schoon, terwijl ze hem aankeek.
De middag vorderde. Ze liep verder, ontmoette een derde man, jonger deze keer, een fietser die zijn fiets tegen een boom had gezet. Hij wilde haar kont.
Ze bukte zich over een omgevallen boomstam, spuugde zelf op haar gat en voelde hoe hij binnendrong, langzaam eerst, toen harder. De pijn was er, maar ook het genot, het gevoel gevuld te zijn, genomen te worden op een manier die Karel nooit zou begrijpen.
Hij neukte haar gat tot hij klaarkwam, diep in haar darmen. Ze bleef liggen, hijgend, terwijl hij wegging.
Tussen de ontmoetingen door zat ze soms alleen, op een zonnig plekje, rok omhoog, vingers in zichzelf. Ze dacht aan haar leven, aan de stilte thuis, aan Karels voorspelbare aanrakingen ’s avonds in bed, meer gewoonte dan
passie.
Hier was ze Hannah, een lichaam dat diende, dat genoot van het dienen. De zon zakte langzaam, de schaduwen werden langer, maar de warmte bleef hangen.
Laat in de middag ontmoette ze nog twee mannen tegelijk. Ze stonden te praten bij een kruising van paden. Ze liep op hen af, glimlachte. Ze begrepen het meteen. Een van hen, een stevige kerel met baard, trok haar blouse open, nam haar tepels in zijn mond terwijl de ander achter haar kwam, zijn vingers in haar kut en gat tegelijk.
Ze liet zich op haar knieën zakken, zoog de een terwijl de ander haar van achteren nam. Ze wisselden, gebruikten haar mond, haar kut, haar kont.
Ze lag uiteindelijk op haar rug op een plaid die een van hen had uitgespreid, benen wijd, terwijl ze om de beurt in haar kwamen. Sperma liep uit alle gaten, over haar buik, haar borsten. Ze kwam meerdere keren, harde, bevrijdende orgasmes die haar lieten schreeuwen, zachtjes, tussen de bomen.
Toen de zon laag stond, kleedde ze zich aan. Haar lichaam was moe, plakkerig, vol sporen. Ze liep terug naar de auto, langzaam, genietend van het gevoel. In de auto veegde ze zich zo goed mogelijk schoon met tissues, trok andere kleren aan.
Hannah trok zich terug. Hanneke kwam terug.
Thuis zat Karel al te wachten. “Leuke wandeling gehad?” vroeg hij.
“Ja,” zei ze, en ze glimlachte. “Heerlijk in de zon.”
Ze kuste hem op de wang, rook nog vaag de geur van vreemde mannen op haar huid, maar hij merkte het niet. Later die avond, toen hij sliep, lag ze wakker, staarde naar het plafond.
Het verlangen was gestild, voor even. Maar ze wist dat het volgende weekend weer zou komen. Hannah wachtte altijd. In het bos, onder de zon, tussen de dennen, waar ze zichzelf kon verliezen en vinden tegelijk.
Officemada (52)
SanneJulia (43)
FrenkeG (30)