De ochtendzon valt schuin door de ramen van het café, waardoor Juan's gebruinde huid goudkleurig gloeit. Hij zit met zijn rug naar de muur, zijn lange zwarte haar valt als een zijden gordijn voor zijn gezicht wanneer hij zijn hoofd buigt om van zijn espresso te drinken. Zijn zwarte overhemd spant over de gespierde rondingen van zijn schouders, de mouwen opgerold tot zijn ellebogen zodat de aderen in zijn onderarmen zichtbaar zijn als blauwe rivieren onder zijn huid.
Martha zit aan de tafel tegenover hem, hoewel ze dat niet weet. Zij denkt dat ze alleen is met haar cappuccino en haar telefoon, die ze halfhartig doorbladert terwijl haar duim over het scherm glijdt. Haar roodbruine haar valt in golven over haar schouder, een losse pluk blijft hangen op de kraag van haar beige trenchcoat. Onder die coat draagt ze een losse ochtendjas, de stof zacht en versleten van veel wassen, de ceintuur strakker geknoopt dan nodig is voor iemand die alleen thuis is.
Juan kijkt naar haar. Hij kijkt altijd eerst naar de handen—haar nagels zijn gelakt in een perzikkleur die bijna helemaal is bijgewerkt, de huid rond haar knokkels droog en iets gerimpeld. Veertig, schat hij. Misschien tweeënveertig. De leeftijd waarop vrouwen beginnen te geloven dat ze onzichtbaar zijn geworden, alsof de wereld plotseling is vergeten naar hen te kijken.
Hij staat op. Zijn spijkerbroek hangt laag op zijn heupen, de zilveren gesp van zijn riem tikt tegen het tafelblad wanneer hij langsloopt. Hij laat zijn vinger over de rugleuning van haar stoel glijden, niet
aanraken maar bijna, zodat ze de luchtstroom voelt en haar schouder onwillekeurig optrekt.
"Je telefoon ligt ondersteboven," zegt hij. Zijn stem is donker, het soort klank dat lijkt te vibreren in de borstkas van de luisteraar.
Martha kijkt op. Haar ogen—groen met gouden vlekjes rond de pupil—schieten naar haar scherm, dan naar hem. Haar
lippen openen iets, een reflex van verrassing, en ze sluiten weer terwijl haar blik over zijn torso glijdt. De stof van zijn overhemd is dun genoeg zodat de contouren van zijn buikspieren zichtbaar zijn, de schaduwen tussen de spieren diep als inktvlekken.
"O," zegt ze. Haar vinger tikt tegen het glas van haar telefoon, een nervositeit die ze zelf niet lijkt te merken. "Bedankt."
Juan blijft staan. Te dicht voor een vreemde, net ver genoeg dat ze niet achteruit deint. Hij ruikt haar parfum—iets bloemigs met een ondertoon van muskus, een geur die zich nestelt in de warme plekken van het lichaam. Haar hals gloeit lichtrood waar de jas openstaat, alsof iemand daar heeft gezoend of alsof ze zich net heeft geschoren.
"Ik zie je vaker hier," zegt hij. Geen vraag. Een constatering die ruimte laat voor ontkenning, voor weglopen, voor alles wat ze zou moeten doen.
Martha's vinger stopt met tikken. Ze kijkt naar haar koffie, naar het schuim dat in spiralen aan de rand van haar kop kleeft. "Ik werk hier om de hoek. Op dinsdag en donderdag."
"En vandaag is woensdag."
Haar wangen kleuren. Het is blozen dat begint bij haar jukbeenderen en naar beneden trekt, een warmte die ze niet kan verbergen onder make-up of poeder. "Een vrije dag."
"Vrije dag," herhaalt Juan, alsof de woorden een smaak hebben die hij wil analyseren. "Je man werkt wel?"
Haar schouders trekken samen, een milliseconde van spanning die haar trenchcoat rimpelt. "Hij is op
kantoor. Tot zes uur."
Juan knikt langzaam. Zijn ogen—donkerbruin, bijna zwart in dit licht—blijven op haar gezicht terwijl zijn hand naar voren komt, zijn wijsvinger en duim de losse pluk haar uit haar kraag vissen. Hij legt hem achter haar oor. De aanraking duurt twee seconden, misschien drie. Haar ademhaling versnelt merkbaar, haar borsten bewegen onder de stof van haar ochtendjas.
"Ik heb een auto," zegt hij.
Martha staat op voordat ze zichzelf kan tegenhouden. Haar knie raakt de tafel, haar koffie schommelt in de kop zonder te morsen. Ze grijpt haar tas—bruin
leer, versleten op de hengsels—en volgt hem naar buiten zonder afscheid te nemen van het café, van haar telefoon die nog steeds ondersteboven ligt, van het leven dat ze dacht te leiden.
De rit duurt twaalf minuten. Martha kijkt uit het raam, naar de voorsteden die voorbijglijden in een waas van grijs en groen, herhaalde huizen met herhaalde tuinen en herhaalde levens. Juan rijdt met één hand aan het stuur, de andere op de versnellingspook tussen hen in, zijn pink soms strelend over de rug van haar hand wanneer hij schakelt. Ze beweegt haar vingers niet weg.
"Hoe
heet je?" vraagt ze als ze voor een rood stoplicht staan.
"Juan."
"Juan," herhaalt ze, alsof ze de klank test op haar tong. De naam klinkt vreemd in haar mond, buitenlands, iets dat niet past bij de namen in haar adresboek. Henk. Angela. De buren. Haar
moeder.
Het huis is een rijtjeshuis in een straat met vijftien identieke gevels. Bruine baksteen, witte kozijnen, een voordeur die krult in de verf op de onderste plank. Martha zoekt naar haar sleutels in haar tas, haar vingers trillend tussen de lipgloss en de bonnetjes die ze nooit weggooit.
Juan pakt de sleutels uit haar hand. Hij opent de deur, buigt zich niet om zijn schoenen uit te trekken, loopt rechtstreeks de trap op alsof hij de plattegrond al kent. Martha volgt, haar ochtendjas wapperend om haar benen, de ceintuur losgeraakt zodat de stof openslaat bij elke trede.
De slaapkamer ruikt naar lavendel en iets zoeters, naar huid die lang in bed heeft gelegen. Het dekbed is niet opgemaakt, de kussens liggen in een hoop alsof iemand er net uit is gekomen. Juan draait zich om op het moment dat Martha de deur achter zich sluit. Hij laat zijn overhemd van zijn schouders glijden, de knopen niet losgemaakt, de stof scheurend waar de druk te groot wordt.
"Je bent mooi," zegt hij, hoewel hij haar nog niet heeft gezien. Niet echt. Niet zonder de lagen van fatsoen en schaamte.
Martha's handen gaan naar de ceintuur van haar ochtendjas. De knoop is strak, haar vingers slap. Juan stapt naar voren, zijn borstkas nu bloot, de huid glanzend van het zweet dat al begint te parelen in de groeven van zijn buikspieren. Hij lost de knoop met één hand, trekt de ceintuur door de lus alsof hij een touw hanteert. De jas valt open.
Onder draagt ze niets. Haar borsten hangen zwaar, de tepels donker en reeds hard van de kou of de spanning of beide. Haar buik toont de zachte ronding van moederschap, van jaren van bijna-diëten en opgegeven fitnessabonnementen. Haar dijen glanzen waar ze tegen elkaar hebben gelegen, een vochtigheid die niet alleen van de warmte komt.
Juan trekt de jas van haar schouders. De stof blijft aan haar ellebogen hangen, gevangen in de gebogen positie waarin ze staat, alsof ze zich wil bedekken en zich tegelijkertijd wil tonen. Hij duwt haar achteruit, naar het bed, haar kuiten die tegen de matras stoten zodat ze moet vallen. Het dekbed zakt onder haar gewicht, de veren in het matras zuchtend alsof ook zij verlangen kennen.
Hij staat boven haar, zijn handen aan zijn riem. De spijkerbroek zakt, de boxershort eronder—zwart, strak—volgt. Zijn pik springt vrij, dik en donker, de aderen zichtbaar onder de huid die strak getrokken lijkt over de omvang. Martha kijkt ernaar, haar lippen geopend, haar tong die over haar onderlip glijdt zonder dat ze het merkt.
"Roodharige vrouwen zijn het wildst," zegt Juan. Hij stapt uit zijn broek, trekt haar benen open met zijn knieën, de binnenkant van haar dijen tegen zijn heupen. "Is dat waar?"
Martha antwoordt niet. Haar handen grijpen het dekbed, haar vingers verstrengeld in de stof alsof ze zich eraan vast wil klampen. Juan buigt naar voren, zijn haar een gordijn om hen beiden, zijn mond op haar hals. Hij bijt, niet
speels, het soort beet dat blauwe plekken achterlaat. Ze kreunt, een geluid dat begint in haar keel en sterft in de holte tussen haar borsten.
Hij glijdt naar binnen zonder waarschuwing. Geen vinger eerst, geen tong, geen geduldige opwarming. Martha's rug kromt, haar hoofd valt achterover tegen het kussen, haar haar spreidt zich als een waaier over de witte slopen. Hij is groot, groter dan Henk ooit is geweest, groter dan de vibrator die ze verstopt houdt in haar nachtkastje achter de panty's die ze niet meer draagt.
"Ah—ah—" stamelt ze. Haar benen trappelen tegen het dekbed, haar hakken zoeken houvast die er niet is. "Je bent zo—zo—"
"Stil," zegt Juan. Hij trekt zich terug, duwt weer naar binnen, de slappe huid van zijn buik slaat tegen haar schaambeen. "Je hoeft niets te zeggen. Je hoeft alleen maar te voelen."
En ze voelt. Ze voelt hoe hij haar opvult, hoe hij tegen iets aandrukt diep in haar buik, iets wat pijn doet en tegelijkertijd een tinteling veroorzaakt die haar tenen doet krullen. Ze voelt hoe zijn handen haar borsten grijpen, niet teder, de vingers die in het zachte vlees drukken alsof ze willen weten hoe ver ze kunnen gaan voor het echt pijn doet.
Juan pompt haar. Dat is het enige woord dat het beschrijft—een mechanische, onverbiddelijke beweging waarbij zijn heupen als een zuiger werken, in en uit, in en uit, elke stoot dieper dan de vorige. Het bed kraakt, het hoofdeinde bonkt tegen de muur, een schilderij—een print van een zeegezicht, gekocht in een verre vakantie met Henk—schommelt op zijn haakje.
"Je kutje is nat," zegt Juan. Hij zegt het als constatering, als compliment, als belediging. "Je wilt dit, he? Een vreemde die je neukt terwijl je man werkt."
Martha schudt haar hoofd, een automatische ontkenning, maar haar lichaam spreekt anders. Haar heupen komen omhoog om hem te ontmoeten, haar vagina trekt zich samen rond hem, een zuigende beweging die ze niet kan controleren. Ze is nat, nat genoeg dat het geluid van zijn stoten vochtig klinken, een obscene kletsend geluid die de kamer vult.
"Zeg het," eist Juan. Hij vertraagt, trekt zich bijna helemaal terug zodat alleen de punt van zijn pik in haar opening rust. "Zeg dat je een slet bent."
Martha's ogen zijn gesloten, haar wimpers vochtig. Ze schudt haar hoofd weer, harder deze keer, haar haar plakt aan haar voorhoofd.
Juan duwt naar binnen, één keer, diep en hard. Ze gilt, niet van pijn maar van de plotselinge volheid, van het gevoel dat hij haar uit elkaar zou kunnen scheuren als hij wilde.
"Zeg het," herhaalt hij. Zijn stem is laag, bijna fluisterend, intiemer dan elke seksuele daad. "Zeg: ik ben een slet die vreemdgaat."
"Ik—" Martha's stem breekt. Ze slikt, haar keel werkt, haar handen grijpen zijn schouders, de spieren hard als steen onder haar vingertoppen. "Ik ben een slet. Ik ben een slet die—ah—die vreemdgaat."
Juan glimlacht. Het is geen vriendelijke glimlach—het is de glimlach van een jager die zijn prooi heeft gevangen. Hij versnelt, zijn heupen een onverbiddelijk tempo dat Martha's ademhaling verkort tot hijgende happen. Ze voelt de opbouw, de spanning die zich verzamelt in haar onderbuik, een druk die groeit met elke stoot.
"Je gaat klaarkomen," zegt Juan. Geen vraag. "Je gaat klaarkomen om de lul van een vreemde."
Martha's tenen krullen, haar rug buigt als een boog, haar hoofd graaft zich in het kussen. Het orgasme komt niet als golf maar als storm, een plotselinge verlichting die haar hele lichaam verlamt en doet schokken. Ze krijst, een rauw geluid dat niets te maken heeft met taal, en voelt hoe Juan doorneukt, onverstoord door haar spasmen, zijn eigen ritme volgend.
Hij komt niet meteen. Hij wacht tot haar schokken afnemen, tot ze slap onder hem ligt, haar borsten zwoegend met elke ademhaling. Dan trekt hij zich terug, draait haar om—haar lichaam zwaar en traag als een zak zand—en trekt haar heupen omhoog zodat ze op haar knieën ligt, haar gezicht in de kussens gedrukt.
"Kijk naar jezelf," zegt hij. Hij draait de spiegel op de kaptafel, een hoek gevonden waarin ze haar eigen reflectie kan zien: haar rode haar zit in de war, haar ogen glazig, haar mond open. "Kijk wat je bent."
Hij duwt weer naar binnen, van achteren deze keer, een hoek die anders is, dieper, die iets raakt dat haar doet huiveren. Martha kijkt, kan niet niet kijken, ziet hoe haar borsten slingeren met elke stoot, ziet de spieren in zijn buik samentrekken wanneer hij zich voorbereidt op zijn eigen climax.
"Ah—ah—ah—" Het is een automatisch geluid nu, een reactie die geen bewuste gedachte meer vereist. "Je bent zo—zo stevig—ah—"
"Je kutje zuigt me leeg," zegt Juan. Zijn stem is ruw, de controle die hij eerder had verdwenen. "Je wil dat ik kom, he? Je wil mijn zaad in je."
Martha knikt, haar voorhoofd schurend tegen het kussen. "Ja—ah—ja, kom in me, alsjeblieft—"
Hij grijpt haar heupen, zijn vingers die in het vlees drukken zeker genoeg om blauwe plekken achter te laten. Drie keer, vier keer, elke stoot harder dan de vorige, en dan verstijft hij, zijn rug een boog, zijn hoofd achterover geworpen. Martha voelt het—de hete pulsering diep in haar, de vloeistof die haar vult, die uit haar loopt wanneer hij zich terugtrekt en er te veel is om te bevatten.
Juan staat op. Hij trekt zijn boxershort aan, dan zijn spijkerbroek, alsof het niets is, alsof hij net heeft gegeten of een boodschap heeft gedaan. Martha blijft liggen, haar wang tegen het kussen gedrukt, haar benen nog open, het zaad dat uit haar loopt en een vlek maakt op het witte laken.
"Je was goed," zegt hij. Hij draait zich niet om. "Voor een veertigjarige."
De voordeur beneden gaat open. Juan bevriest, zijn hand halverwege zijn riem. Martha's ogen schieten open, haar lichaam plotseling alert, adrenaline dat haar slapte verjaagt.
"Angela," fluistert ze. "Mijn dochter."
Juan trekt zijn riem dicht. Zijn gezicht vertoont geen paniek—alleen berekening, een snelle herbeoordeling van de situatie. "Hoe oud?"
"Achttien." Martha trekt het dekbed over zich heen, een reflex van bescherming die belachelijk is gezien wat net is gebeurd. "Ze komt thuis van school."
"School," herhaalt Juan. Hij glimlacht weer, diezelfde jagersglimlach. "Interessant."
Hij loopt de trap af voordat Martha kan protesteren. Ze hoort zijn zware tred op de houten treden, hoort de pauze wanneer hij de overloop bereikt, hoort dan—niets. Geen begroeting, geen verraste uitroep. Alleen stilte, gevuld met iets wat ze niet kan plaatsen.
Martha dwingt zichzelf om te staan. Haar benen trillen, haar binnenste is rauw, een gevoel van leegte en volheid tegelijkertijd. Ze trekt haar ochtendjas aan, de stof plakkend aan de plekken waar het zweet nog niet is opgedroogd. De ceintuur is ergens op de grond, ze knoopt hem niet, houdt de jas dichtgeklemd met één hand.
Beneden is het stil. Te stil. Geen geluid van de televisie, geen muziek, geen stemmen. Martha loopt naar de overloop, haar blote voeten geluidloos op het tapijt. Wat ze ziet laat haar stilstaan.
Angela staat in de woonkamer, nog in haar schooluniform—een witte blouse met een donkere rok die net boven haar knieën valt, witte kniekousen die strak om haar slanke kuiten zitten. Haar lange zwarte haar hangt los, golvend tot haar middel, haar donkere ogen wijd open terwijl ze naar Juan kijkt die tegen de deurpost leunt.
Hij heeft zijn overhemd niet dichtgeknoopt. Het hangt open, zijn borstkas nog glanzend van het zweet, de geur van seks nog aan hem klevend. Hij kijkt naar Angela alsof hij haar voor het eerst ziet, alsof ze een verrassing is die hij niet had verwacht maar wel verwelkomt.
"En dit moet de dochter zijn," zegt hij. Zijn stem is zacht, bijna teder, een contrast met wat Martha net heeft meegemaakt.
Angela's wangen kleuren. Het is een ander blozen dan dat van haar moeder—roze waar Martha rood wordt, verspreid over haar hele gezicht als een zonsverbranding. "Ik—u bent een vriend van mijn moeder?"
"Juan." Hij stapt naar voren, zijn hand uitgestoken. Angela kijkt ernaar alsof ze niet weet wat ze ermee moet, alsof handen schudden een gebruik is dat ze is vergeten. Ze legt haar vingers in de zijne—parelmoer nagellak, net aangebracht, de handen van iemand die nog nooit hard heeft gewerkt.
Juan draait haar hand, kijkt naar haar palm alsof hij daar iets kan lezen. Dan brengt hij hem naar zijn mond, kust de binnenkant van haar pols waar de huid dun is en de aderen blauw zichtbaar. Angela's adem stokt, haar borsten—klein, net beginnend—rijzen onder de witte stof van haar blouse.
"Je moeder is boven," zegt Juan. Hij laat haar hand niet los, zijn duim strelend over de pulserende ader. "Ze rust uit. Het was een... inspannende ochtend."
Martha wil roepen, wil waarschuwen, wil tussen hen in staan. Maar haar lichaam verraadt haar. De aanblik van Juan's hand op die van haar dochter, de intimiteit van het gebaar, roept iets op dat ze niet wil benoemen. Een tinteling die niet verschilt van wat ze zelf heeft gevoeld, een herkenning die schaamte zou moeten oproepen maar iets anders oproept.
Ze blijft op de overloop staan, onzichtbaar, een toeschouwer in haar eigen huis.
Angela bijt op haar lip, haar tanden wit tegen het roze vlees. "Bent u—bent u Spaans?"
"Colombiaans." Juan komt dichterbij, zijn lichaam haar ruimte binnendringend zonder haar te raken. "Maar ik woon hier al jaren. Ik ken deze buurt goed. De scholen. De meisjes die erheen gaan."
Hij zegt het zonder dubbele bodem, zonder knipoog. En toch hangt er een betekenis in de lucht, een belofte die Angela begrijpt zonder dat ze het kan verwoorden. Haar hand trilt in de zijne, een trilling die door haar hele arm trekt.
"Ik moet—" begint Angela, maar ze maakt de zin niet af. Haar ogen dwalen naar zijn borstkas, naar de plek waar zijn hart onder de huid bonst, naar de druppels zweet die nog steeds zijn buikspieren aflopen en in zijn navel verdwijnen.
"Je moet niets," zegt Juan. Hij laat haar hand los, maar alleen om zijn vinger onder haar kin te leggen, haar gezicht omhoog te tillen zodat ze hem aankijkt. "Je mag alles. Dat is het verschil tussen moeten en mogen. Weet je dat?"
Angela knikt. Haar ogen zijn groot, haar pupillen wijd in het schemerige licht van de woonkamer. "Ik weet—ik weet niet wat u—"
"Juan," corrigeert hij zacht. "Noem me Juan."
"Juan," herhaalt ze, en de naam klinkt anders in haar mond dan in dat van haar moeder—jonger, onzekerder, een naam die ze voor het eerst uitspreekt.
Juan glimlacht. Het is een andere glimlach dan die hij Martha gaf—zachter, meer geduldig, de glimlach van iemand die weet dat de jacht al voorbij is en alleen het oprapen nog resteert. "Je uniform is mooi," zegt hij. "Klassiek. Ze dragen dat nog steeds op scholen hier?"
"Ja." Angela's stem is een fluistering. "Sint-Jozef. Het is—het is streng."
"Ik hou van streng." Juan's duim beweegt over haar kaaklijn, langs haar oor, naar de haargrens waar haar zwarte lokken beginnen. "Streng betekent
discipline. Betekent dat je weet hoe je moet luisteren."
Martha ziet hoe haar dochter slikt, hoe haar keel werkt onder de druk van zijn vinger. Ze ziet ook hoe Angela's lichaam naar voren leunt, hoe haar gewicht verschuift van haar hielen naar haar tenen, hoe haar rok—kort, te kort, waarom heeft ze nooit gemerkt hoe kort?—omhoog kruipt aan de achterkant.
"Kom," zegt Juan. Hij trekt haar mee, niet ruw maar onverbiddelijk, naar de eetkamer waar de zware houten tafel staat die ze gebruiken voor kerstdiners en verjaardagen. Het marmeren schouwblad glanst in het licht dat door de gordijnen valt, het tapijt dempt hun stappen.
Hij draait haar om, zijn handen op haar heupen, en buigt haar voorover over de tafel. Angela's handen vallen op het hout, haar vingertoppen wit van de druk. Haar rok ligt nu op haar heupen, de witte onderbroek die ze draagt—katoen, kinderlijk, met een klein strikje—zichtbaar voor iedereen die zou kijken.
Martha kijkt. Ze is naar beneden gelopen, ze weet niet wanneer, staat nu in de deuropening van de eetkamer met haar ochtendjas nog steeds open, haar dijen nog steeds plakkerig van Juan's zaad. Ze zou iets moeten zeggen. Ze zou dit moeten stoppen.
Juan trekt de onderbroek naar beneden. Het strikje scheurt, een los draadje dat blijft hangen aan zijn vingernagel. Angela's kont is bleek, de huid onberoerd door de zon, de spleet tussen haar billen een donkere lijn die hij met zijn duim volgt.
"Je bent maagd," zegt Juan. Geen vraag.
Angela schudt haar hoofd, een kleine beweging, haar haar dat over de tafel valt als een gordijn. "Nee. Een keer. Met—met een jongen van school. Het was—het deed pijn."
"Dan doe ik het beter." Juan opent zijn riem, laat zijn spijkerbroek zakken. Zijn pik is nog steeds hard, nog steeds nat van Martha's vocht, de geur van seks nog duidelijk. Hij positioneert zich achter Angela, één hand op haar onderrug om haar te stabiliseren, de andere leidt zijn eikel naar haar opening.
Martha ziet hoe haar dochter zich spant, hoe haar schouders omhoog komen, hoe haar vingers in het hout krabben. Ze ziet ook hoe Juan wacht, hoe hij niet meteen duwt maar cirkelt, hoe hij haar nat maakt met wat er nog van haar moeder aan hem kleeft.
"Ontspan," zegt hij. "Of niet. Het maakt niet uit. Je kutje zal me wel accepteren."
Hij duwt. Angela gilt, een hoog geluid dat Martha herkent—ze heeft het zelf gemaakt, minder dan een uur geleden. Het geluid sterft in de kussens van de bank, in de gordijnen die ze nooit dik genoeg heeft gekocht.
"Ah—ah—u bent zo—u bent zo groot—" Angela's stem is gebroken, elk woord onderbroken door een stoot. "Uw pik—ah—is zo—zo dik—"
Juan lacht, een laag geluid in zijn keel. "Je moeder zei hetzelfde. Wil je weten hoe ze klonk?"
Angela schudt haar hoofd, dan knikt, dan schudt ze weer—ze weet niet wat ze wil, niet wat ze moet doen met deze informatie. Haar moeder, deze man, de geluiden die door de muren heen zijn gekomen terwijl ze van school liep, de vermoedens die ze had maar nooit heeft willen bevestigen.
Juan versnelt. De tafel schuift over het tapijt, een centimeter, nog een, de poten die krassen over de houten vloer onder het tapijt door. Angela's borsten slingeren onder haar blouse, de knopen die losraken een voor een, de stof die openvalt zodat haar beha zichtbaar wordt—wit, doorschijnend, de donkere vlekken van haar tepels erdoorheen.
"Kijk naar jezelf," zegt Juan. Hij draait de spiegel in hun richting, dezelfde die hij voor Martha draaide, nu gericht op Angela's gezicht. "Kijk hoe mooi je bent. Hoe gewild."
Angela kijkt. Haar ogen zijn nat, niet van tranen maar van iets anders—overweldiging, verbijstering, de herkenning van haar eigen verlangen in het spiegelbeeld. Haar mond is open, haar tong zichtbaar, haar wangen rood en vochtig.
"Ah—ah—ah—" Het is een cadans geworden, een ademhalingsritme dat synchroon loopt met zijn stoten. "Ik—ik kan niet—ah—ik ga—"
"Nog niet," zegt Juan. Hij vertraagt, trekt zich bijna terug, duwt dan weer naar binnen met een draai van zijn heupen die iets raakt dat Angela doet huiveren. "Je komt pas als ik zeg dat je mag komen. Dat is de regel. Mijn regel."
Angela knikt, haar voorhoofd tegen het hout gedrukt. Haar hele lichaam trilt, een spanning die zoekt naar een uitlaat, een orgasme dat hij tegenhoudt met niets meer dan zijn wil.
Juan's hand glijdt naar voren, onder haar buik, tussen haar benen. Hij vindt haar clitoris, een klein knopje dat hij tussen duim en wijsvinger kneedt, niet teder maar vast, een druk die grenst aan pijn maar er net niet overheen gaat.
"Smeken," zegt hij.
"Alsjeblieft—" Angela's stem is een fluistering, een schorre bede. "Laat me—ah—laat me komen—"
"Wie ben ik?"
"Mijn—" Ze aarzelt, haar ogen die in de spiegel de zijne zoeken. "Mijn
meester. Mijn—mijn alles."
Juan glimlacht. Het is de glimlach van iemand die precies krijgt wat hij wil. Hij versnelt, zijn vinger die cirkelt, zijn pik die dieper gaat dan voorheen, en Angela explodeert.
Haar orgasme is anders dan dat van haar moeder—jonger, wilder, een plotselinge stilte gevolgd door een kreet die geen woorden kent. Haar rug kromt, haar benen trappen, haar vagina trekt zich zo sterk samen dat Juan moet vechten om zich erin te houden. Ze spuit, een vloeistof die van haar dijen afloopt, de witte kniekousen doorweekt, een plas op de tafel die glanst in het licht.
"Goed zo," zegt Juan. Hij is nog niet klaar, nog steeds hard, nog steeds pompend terwijl haar orgasme afneemt en een tweede begint op te bouwen. "Nog een keer. Voor mij."
Angela kan niet meer spreken. Haar mond vormt woorden die geen geluid maken, haar ogen zijn vergroot, haar hele lichaam een instrument dat hij bespeelt. Martha ziet het, staat nog steeds in de deuropening, haar eigen hand tussen haar benen zonder dat ze het heeft gemerkt.
Juan komt met een lage kreun, een dierlijk geluid dat uit zijn de diepte van zijn keel komt. Hij drukt zich diep in haar, zijn balzak tegen haar schaamlippen, en Martha ziet de pulsering, ziet hoe zijn rugspieren samentrekken, ziet het moment waarop hij zich leegt in haar dochter.
Hij trekt zich terug. Het zaad loopt uit Angela, wit en dik, gemengd met haar eigen vocht op de tafel. Ze blijft liggen, haar lichaam zwaar en loom, haar uniform in de war, haar rok omhooggeschoven, haar blouse open.
Juan trekt zijn broek op. Hij knoopt zijn riem, trekt zijn overhemd over zijn schouders—nog steeds niet dichtgeknoopt, nog steeds onverschillig voor het fatsoen. Hij draait zich om, ziet Martha in de deuropening, en glimlacht.
"Je dochter is even lekker als jij," zegt hij. "Het
geil vloeit in de familie."
Martha's hand beweegt nog steeds tussen haar benen, een ritme dat ze niet kan stoppen. Ze wil boos zijn, wil schreeuwen, wil dit mannetje de deur uitzetten. In plaats daarvan voelt ze hoe haar eigen orgasme opbouwt, hoe de aanblik van haar dochter volgespoten op de eetkamertafel iets in haar wakker maakt dat ze niet wil benoemen.
Dan gaat de voordeur open.
Het geluid is luid, onverwacht, een sleutel die in het slot draait en een man die binnenstapt zonder te bellen. De vader en man, Henk. Martha herkent zijn zware tred, het geklep van zijn aktetas op de vloer, zijn stem die "Ik ben thuis" roept voordat hij de stilte in de eetkamer hoort.
Juan beweegt als eerste. Hij grijpt zijn schoenen—nog steeds bij de deur, waar hij ze heeft uitgetrokken—en rent. Niet naar de achterdeur, niet naar een raam, maar naar de voordeur, waar Henk net zijn jas aan het ophangen is.
Henk ziet hem. Ziet de open blouse, het zweet, de geur die de kamer binnendringt. Ziet achter hem de eetkamer, zijn dochter op de tafel, zijn vrouw in de deuropening met haar hand tussen haar benen. Het duurt een seconde, misschien twee, voordat het tot hem doordringt. Voordat de betekenis van wat hij ziet zijn brein bereikt.
Dan barst hij los.
"Jij—jij klootzak—" Henk's stem is een brul, een geluid dat Martha in twintig jaar huwelijk nog nooit heeft gehoord. Hij rent naar de keuken, zijn handen zoekend, en komt terug met het grootste mes uit de la—een koksmes, scherp genoeg om vlees te snijden, om botten te splijten.
Juan rent. Hij heeft zijn schoenen in zijn hand, zijn blote voeten slippend over de houten vloer. De voordeur staat open, hij springt de drempel over, de koude buitenlucht die zijn zweet bevriest op zijn huid.
"Kom hier!" Henk achtervolgt hem, het mes zwaaiend, zijn gezicht paars van woede. "Ik vermoord je, ik vermoord je—"
Maar Juan is sneller. Hij is altijd sneller geweest, altijd gewend aan vluchten, aan grenzen overschrijden en weer wegkomen. Hij springt in zijn auto, die nog steeds aan de overkant staat geparkeerd, en start de motor.
Angela rent achter hem aan.
Martha ziet het gebeuren alsof het in slow motion is. Haar dochter, nog steeds in haar open uniform, haar rok omhoog, haar blouse wapperend, haar benen die langs elkaar wrijven terwijl ze rent. Ze rent naar de auto, naar de man die net haar heeft geneukt, naar de onbekende man, welke haar vader wil vermoorden.
"Wacht!" roept ze, haar stem schor van het schreeuwen. "Wacht op me!"
Juan draait het raam open. Hij grijpt haar pols, trekt haar naar binnen, en ze valt half over de versnellingspook, haar kont tegen het stuur, haar benen op de passagiersstoel. Hij geeft gas, de auto schiet vooruit, en Henk—nog steeds met het mes, nog steeds brullend—staat midden op de straat terwijl ze wegrijden.
Angela huilt. Het zijn geen stille tranen maar gierende snikken, haar hele lichaam dat schokt terwijl ze probeert rechtop te komen, haar uniform recht te trekken, haar waardigheid te heroveren. Maar er is niets meer om recht te trekken. De knopen van haar blouse zijn verdwenen, de ceintuur van haar rok is ergens op de eetkamervloer achtergebleven, haar onderbroek is kapot.
"Ik wil bij je blijven," zegt ze tegen Juan. Haar stem is vastberaden, ondanks de tranen. "Ik wil—ik wil je lul weer voelen. In mijn kutje. Altijd. Opnieuw.
Juan kijkt naar haar. Zijn gezicht is rustig, de woede van de achtervolging al verdwenen, vervangen door iets wat op berekening lijkt. "Weet je wat dat betekent?"
"Dat ik van je ben." Angela knikt, haar haar dat in haar gezicht valt. "Dat ik doe wat je zegt. Dat ik—"
"Dat je mijn hoer bent," onderbreekt hij haar. Zijn stem is zacht, bijna teder. "Mijn slet. Dat ik bepaal wie je neukt, wanneer, en hoe. Dat je altijd van mij bent, maar voor mij, alles doet, gehoorzamend."
Angela slikt. Haar ogen zijn groot, haar pupillen nog steeds wijd van de adrenaline en het orgasme en het alles. "Ja," zegt ze. "Ja, dat wil ik."
Juan knikt. Hij draait een hoek om, parkeert de auto in een steeg waar niemand hen ziet, en trekt haar over de versnellingspook naar zich toe. Zijn hand grijpt haar haar, en trekt haar hoofd naar achteren zodat ze hem aankijkt.
"Zeg het dan," commandeert hij. "Zeg: ik ben je hoer, Juan. Je slet. Je eigendom."
Angela's lippen bewegen. De woorden komen eruit, gehoorzaamd, vol van een verlangen dat ze niet begrijpt maar niet kan weerstaan. "Ik ben je hoer, Juan. Je slet. Je—je eigendom."
Hij kust haar. Het is geen tedere
kus—het is een bezitneming, een merkteken, zijn tong die haar mond binnendringt en alles eist wat ze te geven heeft. Ze geeft het, gehoorzaam, gewillig, verloren.
Boven in het huis staat Henk. Hij staat nog steeds in de gang, het mes in zijn hand, zijn ademhaling zwaar en onregelmatig. De woede is gezakt, niet verdwenen maar veranderd, een kille berekening die de plaats heeft ingenomen van de hete razernij.
Hij loopt de trap op. Zijn tred is zwaar, elke trede een dreiging. De slaapkamerdeur staat open, en hij ziet haar—Martha, zijn vrouw van veertig jaar, liggend op het bed waar hij zelf nog in heeft geslapen vanochtend.
Ze is niet veranderd sinds Juan wegging. Haar ochtendjas nog steeds open, haar benen nog steeds gespreid, het zaad dat uit haar loopt en een plas maakt op het laken. Haar ogen zijn gesloten, haar borsten rijzen en dalen met haar ademhaling.
Henk staat in de deuropening. Hij kijkt naar haar, naar de vlekken op het laken, naar de geur die de kamer vult. Zijn hand om het mes verslapt, laat het vallen op het tapijt met een gedempte klap.
"Jij ook al," zegt hij. Zijn stem is koud, afstandelijk, alsof hij over het weer praat. "Slet. Je hebt je laten volspuiten."
Martha's ogen gaan open. Ze kijkt naar hem, haar echtgenoot, de man die ze heeft verraden. Er is geen schaamte in haar blik, alleen uitputting, een loomheid die door haar hele lichaam trekt.
"Ja," zegt ze. Haar stem is rauw, gebruikt, de stem van iemand die heeft geschreeuwd. "Ik ben een slet. Ik wil gewoon—gewoon geneukt worden."
Henk stapt naar voren. Zijn handen gaan naar zijn riem, de leren lus die door de gesp trekt. Zijn broek zakt, zijn boxershort volgt, en zijn pik—stijf, harder dan hij in maanden is geweest—springt vrij.
"Je kutje is vol," zegt hij. Geen vraag. Een constatering. "Maar je kontgat staat open. Dat is nog niet gevuld, he?"
Martha draait zich om. Het is een langzame beweging, loom, haar lichaam dat protesteert tegen elke verandering van positie. Ze komt op haar knieën, haar borsten die tegen het matras hangen, haar kont omhoog gestoken naar hem.
"Wat let je," zegt ze. Het is geen uitnodiging. Het is een uitdaging.
Henk grijpt haar heupen. Zijn vingers drukken in het vlees, hard genoeg om blauwe plekken achter te laten, harde klappen die op haar billen landen—één, twee, drie—tot de huid rood gloeit en ze kreunt, niet van pijn maar van iets anders.
"Ik zal je laten voelen," zegt hij. Zijn stem trilt, de controle die hij houdt broos als gebarsten glas. "Ik zal je laten voelen, hoe je geneukt moet worden, vuile slet."
Hij duwt naar binnen. Het gaat niet gemakkelijk—ze is droog, onvoorbereid, de weerstand die zijn voorhuid naar achteren trekt en een pijn veroorzaakt die ze welkom heet. Martha's rug kromt, haar hoofd achterover, haar haar een
wild rood dat over haar schouders valt.
"Ja—" stamelt ze. "Ah—ah—neuk mijn kont—laat zien—ah—dat ik een geile neukslet ben—"
Henk pompt. Het is niet het ritme van Juan—het is houterig, wanhopig, de stoten van iemand die zijn eigen waardigheid probeert te heroveren door haar te vernederen. Maar Martha antwoordt, haar lichaam dat zich opent, haar anus die zich ontspant om hem toe te laten, haar hand die tussen haar benen glijdt om haar clitoris te vinden.
"Je wilt dit," zegt Henk. Het is half vraag, half beschuldiging. "Je wilt dat ik je verneder. Dat ik je neuk als een hoer."
"Ja—" Martha's vinger cirkelt, haar orgasme alweer opbouwend, ondanks alles, ondanks de pijn, ondanks de schaamte die ergens zou moeten zijn maar niet komt. "Ja, ik ben je hoer—je slet—neuk me—ah—neuk me als de slet die ik ben—"
Henk komt met een gebrul, een geluid dat uit zijn diepste keel komt, een mengeling van woede en verlangen en verraad. Hij drukt zich diep in haar, zijn zaad dat haar darmen vult, dat eruit loopt wanneer hij zich terugtrekt en een plas maakt op haar dijen.
Martha komt ook, een derde keer, een vierde—ze is de tel kwijt—haar vinger die niet stopt met cirkelen, haar lichaam dat schokt en schokt totdat ze in elkaar zakt op het bed, het zaad van twee mannen die uit haar loopt, de geur van seks die alles vult.
Henk staat op. Hij trekt zijn broek op, zijn riem vast, alsof er niets is gebeurd. Zijn gezicht is leeg, de emotie die erop stond verdwenen achter een masker van normaal.
"Ik ga douchen," zegt hij. "Dan eten we."
Martha antwoordt niet. Ze ligt op het bed, haar lichaam open, gebruikt, vol. Ze denkt aan Juan, aan Angela in zijn auto, aan de woorden die ze heeft gezegd. Mijn hoer. Mijn slet.
Ze glimlacht. Het is een klein glimlachje, bijna onzichtbaar, de glimlach van iemand die iets heeft gevonden wat ze niet wist te zoeken, maar wel heeft gevonden, met een verlangen naar meer.
Beneden rinkelt de telefoon. Niemand neemt op.
Fliereflui (29)
Netnieuw (34)
Geiluuh (46)