De lichten van Rotterdam Ahoy dimmen niet zomaar; ze sterven in golven, laag na laag, alsof de duisternis zelf ademt. Het publiek blijft schreeuwen, een massa van dertigduizend stemmen die Rens de Graaf niet loslaten. Hij staat op het podium, het zweet plakkerig langs zijn kaaklijn, zijn zwarte T-shirt doorweekt tegen zijn ribbenkast. De laatste gitaarriff van *Midnight in Malmö* trilt nog na in zijn polsen.
"Rotterdam!" roept hij in de microfoon, en het antwoord is een tsunami van geluid.
Hij loopt naar de rand van het podium, buigt zich voorover, laat zijn handen over de barrière glijden. Vingertippen raken de zijne, honderden, duizenden. Een meisje met roze haar huilt. Een jongen met een ‘Rocklovers’-tattoo op zijn nek schreeuwt de tekst van het nummer dat net is afgelopen. Rens voelt het in zijn buik, die oude honger — niet naar eten, niet naar slaap, maar naar dit. Naar de aanbidding. Naar het moment waarop iemand hem aankijkt alsof hij de enige bron van licht in het universum is.
"Bedankt," zegt hij, en zijn stem kraakt. "Jullie zijn waanzinnig."
Dan draait hij zich om, loopt naar de verhoging achter het drumstel, verdwijnt in de schaduwen van de backstage ruimte. De gordijnen vallen achter hem dicht en het geluid dempt tot een gedempte rommel, alsof iemand een deken over de wereld heeft gelegd.
Lars staat al te wachten, zijn iPad tegen zijn borst geklemd, zijn blik op de klok gericht. "Vijfentwintig minuten," zegt hij. "Lang genoeg om te laten merken dat je ze mist, kort genoeg om niet vergeten te worden."
Rens knikt, veegt met zijn pols over zijn voorhoofd. De adrenaline zit nog in zijn benen, dat trillende gevoel alsof hij elk moment zou kunnen rennen of springen of schreeuwen. "Iemand?"
"Natuurlijk." Lars glimlacht, die professionele glimlach die alles en niets belooft. "Kleedkamer B. Blond, achttien, helemaal jouw type. Ze heeft drie uur gewacht."
"Naam?"
"Dat weet je morgenochtend toch niet meer?"
Rens lacht, een kort, hees geluid. Hij volgt Lars door de gangen van Ahoy, beton en kabels en de geur van verbrande lampen. Overal hangen posters van hemzelf — vijf jaar jonger, een andere haarkleur, dezelfde blik in zijn ogen alsof hij een
geheim kent dat niemand anders mag horen.
Kleedkamer B is kleiner dan de hoofdkleedkamer, opzettelijk zo. Geen ramen, één bank, een spiegel met lampen eromheen die nog branden. De warmte van twintig mensen hangt er nog, de geur van parfum en zweet en iets zoetigs — vanille, misschien, of de resten van iemands haarlak.
Ze zit op de bank, haar benen over elkaar geslagen, een telefoon in haar hand die ze niet echt bekijkt. Blond, ja, zo blond dat het bijna wit is in het felle licht. Haar haar valt over haar schouders in golven die te perfect lijken om natuurlijk te zijn. Ze draagt een zwarte jurk, kort, met ruches aan de zoom die rimpelen als ze opkijkt.
Haar adem stokt. Haar vingers spreiden zich over het scherm van haar telefoon, alsof ze iets vast wil houden.
"Rens," zegt ze, en haar stem is hoger dan hij verwacht, bijna kinderlijk.
"Dat ben ik." Hij leunt tegen de deurpost, zijn armen over elkaar. De adrenaline maakt hem brutaal,
speels. "En jij bent?"
"Fleur." Ze slikt zichtbaar, haar keel bewegend onder de dunne huid. "Fleur van Dijk. Ik... ik heb alle albums. De EP's ook. Die met de rode hoes, *Bloed en Stroom*, die heb ik in vinyl. Eerste persing."
Rens loopt naar de spiegel, begint zijn polsbandjes los te maken. Een voor een, langzaam, zodat ze kan kijken. "Eerste persing," herhaalt hij. "Die zijn zeldzaam."
"Ik weet het." Ze staat op, wankelt even op haar hoge hakken — zwart, dunne bandjes om haar enkels. "Ik heb er tweehonderd euro voor betaald. Op Marktplaats. Ik was veertien, ik had al een jaar gespaard."
Hij draait zich om. Ze is dichterbij gekomen dan hij dacht, een meter misschien, anderhalve. Hij kan de warmte van haar voelen, of misschien is dat de kamer zelf, de elektriciteit in de muren. Haar ogen zijn blauw, een lichtblauw dat bijna doorschijnend is, en ze kijken niet naar zijn gezicht maar naar zijn handen, die nog steeds bezig zijn met de laatste polsband.
"Veertien," zegt hij. "Nu ben je?"
"Achttien." Ze zegt het alsof het een bekentenis is, alsof ze zich ervoor moet verontschuldigen. "Ik ben achttien geworden in maart. Stier. Ik ben een Stier."
"Stieren zijn koppig."
"Stieren weten wat ze willen."
Rens glimlacht. Het is een echte glimlach dit keer, een die iets losmaakt in zijn borstkas. "En wat wil jij, Fleur van Dijk?"
Ze beweegt haar
lippen, maar er komt geen geluid. Haar handen vinden elkaar voor haar buik, vingers die knopen maken in de stof van haar jurk. "Ik wil..." Ze slikt weer. "Ik wil weten hoe het voelt. Om hier te zijn. Met jou. Na een concert. Ik wil..." Ze haalt diep adem, haar schouders stijgend onder het dunne materiaal. "Ik wil alles."
Het woord hangt tussen hen, zwaarder dan de vochtige lucht.
Rens laat de laatste polsband vallen. Het
leer klettert tegen de betonnen vloer. Hij stapt naar voren, één stap, twee, en nu staat hij dicht genoeg om de parfum te ruiken — iets bloemigs, jasmijn misschien, gemengd met de scherpe geur van haar zenuwen. Haar ogen flitsen naar zijn borstkas, dan omhoog, dan weer omlaag.
"Alles," zegt hij, en het is geen vraag.
"Alles," herhaalt ze, en haar stem trilt op de laatste lettergreep.
Hij brengt zijn hand omhoog, laat zijn vingertoppen langs haar kaaklijn glijden. Haar huid is warm, iets te warm, en onder zijn aanraking gaan haar ogen dicht. Ze ademt uit, een langgerekte ademhaling die haar borstkas laat zakken. Hij voelt de spanning in haar nek, de manier waarop ze haar kin iets omhoog tilt, zich aanbiedt.
"Je hebt drie uur gewacht," zegt hij.
"Ja."
"Waarvoor?"
Ze opent haar ogen. Het licht vangt iets in haar blik, iets hongerigs en bang tegelijk. "Voor dit."
Hij buigt zich naar voren. Ze beweegt niet, staat stil, onbewogen — en dan, op het laatste moment, tilt ze haar gezicht naar het zijne. Hun lippen raken elkaar. Haar lippen zijn zacht, gebarsten in het midden, en ze smaken naar de lipgloss die ze heeft opgedaan en weer heeft afgelikt. Hij voelt haar huiveren, een kleine trilling die begint in haar schouders en door haar hele lichaam trekt.
Hij trekt zich terug, net genoeg om haar gezicht te kunnen zien. Haar wangen zijn rood, niet het rood van schaamte maar het rood van bloed dat sneller stroomt. "Je ziet me," zegt ze, en het klinkt als een wonder.
"Ik zie je," bevestigt hij.
Ze brengt haar handen omhoog, aarzelt, laat ze dan op zijn borst rusten. Haar vingers spreiden zich over het vochtige katoen van zijn T-shirt, voelen de contouren van zijn ribben, het kloppen van zijn hart. "Je hartslag," zegt ze. "Die is snel."
"Dat komt door jou."
Ze lacht, een kort, bijna verdrietig geluid. "Nee. Dat komt door het concert. Door de adrenaline. Door..." Ze zoekt naar woorden, haar blik over zijn gezicht dwalend. "Ik wil dat het door mij komt."
Rens pakt haar pols, draait haar hand om zodat haar palm tegen zijn hart ligt. "Voel je dat?"
Ze knikt, haar ogen weer op de plek waar hun huid elkaar raakt.
"Dat is voor jou." Het is een leugen, of misschien is het waar — op dit moment, in deze kamer, met dit meisje dat hem aankijkt alsof hij haar heeft gered van iets waarvan ze de naam niet kent, voelt het als waarheid.
Ze stapt dichterbij. Haar lichaam raakt het zijne, haar borsten tegen zijn borstkas, haar heupen tegen zijn heupen. Ze is kleiner dan hij, moet haar hoofd achterover buigen om hem aan te kunnen kijken, en dat doet ze, haar ogen groot en vochtig. "Mag ik?" vraagt ze, en ze kijkt omlaag, naar de gulp van zijn jeans.
Rens zegt niets. Hij laat zijn handen zakken, vangt de zoom van zijn T-shirt, trekt het over zijn hoofd. Het vochtige katoen plakt even aan zijn huid, laat dan los. Hij gooit het op de bank, ziet haar ogen over zijn torso dwalen — de tatoeages, de schaarse haartjes op zijn borst, de spieren die trillen van de inspanning van twee uur zingen.
"Je bent..." Ze ademt uit. "Je bent mooier dan op foto's."
"Foto's liegen."
"Nee." Ze schudt haar hoofd, haar haren wiegend over haar schouders. "Foto's vertellen de helft. Jij..." Ze brengt haar hand omhoog, laat haar vingertoppen over zijn buik glijden, de lijn volgen van zijn buikspieren naar de band van zijn jeans. "Jij bent meer."
Hij voelt zijn ademhaling versnellen, niet van het concert nu, niet van de adrenaline, maar van de zachtheid van haar aanraking, van de manier waarop ze hem bekijkt alsof ze elk detail wil onthouden. Haar vingers vinden de knoop van zijn jeans, aarzelen, trekken dan los. De rits daalt met een geluid dat te luid lijkt in de kleine kamer.
Ze kijkt omlaag. Haar lippen gaan van elkaar, een kleine opening, en hij ziet haar tong even verschijnen, de punt vochtig makend. "Ik heb dit nooit gedaan," zegt ze, en haar stem is nauwelijks hoorbaar. "Niet zo. Niet met..."
"Met wie?"
"Met iemand die ik..." Ze stopt, haar wangen nog roder. "Met iemand die ik bewonder."
Rens brengt zijn hand omhoog, laat zijn vingers door haar haren glijden. Het is zacht, fijn als zijde, en het ruikt naar haar shampoo, iets met citrus en iets warmers, vanille misschien. "Je hoeft niets te doen," zegt hij. "We kunnen praten. We kunnen—"
"Nee." Ze schudt haar hoofd, haar haren glijden door zijn vingers. "Ik wil. Ik wil dit." Ze kijkt op, haar ogen vochtig maar vastberaden. "Laat me."
Ze knielt. Het is een soepele beweging, alsof ze het heeft geoefend, hoewel ze zei dat ze dit nooit had gedaan. Haar knieën raken de betonnen vloer, en ze maakt geen geluid bij de aanraking met de kou of de hardheid. Haar handen vinden zijn heupen, duwen zijn jeans omlaag, zijn boxershort mee. Hij stapt eruit, één voet, dan de andere, en staat nu naakt voor haar, zijn kleren in een hoop om zijn enkels.
Ze kijkt. Haar ogen gaan over hem heen, van zijn borstkas naar zijn buik, naar zijn heupen, naar wat er tussen zijn benen hangt. Het is zacht nog, na het concert, na de inspanning, de adrenaline die langzaam wegebt. Maar onder haar blik voelt hij iets veranderen, een tinteling die begint in zijn onderbuik en zich verspreidt.
"Je bent..." Ze brengt haar hand omhoog, laat haar vingertoppen de basis van zijn lul
aanraken. Het is een lichte aanraking, bijna niets, maar hij voelt het in zijn tenen. "Je bent zwaar," zegt ze. "Zwaarder dan ik dacht."
Hij lacht, een kort, hees geluid. "Dat zeggen ze allemaal."
Ze glimlacht, een flits van iets ondeugends in haar ogen. Dan buigt ze zich voorover, haar haren vallen als een gordijn om haar gezicht, en ze kust de top. Het is een zachte
kus, bijna teder, en hij voelt haar lippen trillen tegen zijn huid.
"Mag ik?" vraagt ze weer, en deze keer wacht ze niet op antwoord.
Ze opent haar mond. Haar lippen omklemmen de top, warm en vochtig, en ze zuigt zacht, een zuigbeweging die hem doet huiveren. Haar tong komt omhoog, likt langs de onderkant van de glanzende pik, en hij voelt de textuur ervan, de kleine oneffenheden, de warmte.
Ze houdt hem in haar hand, de basis stevig omklemd, en begint te bewegen. Haar hoofd gaat op en neer, langzaam eerst, alsof ze het ritme zoekt. Hij kijkt naar beneden, ziet haar haren wiegen, haar schouders bewegen onder de dunne stof van haar jurk. Haar ogen zijn dicht, haar wimpers donker tegen haar wangen, en ze lijkt ergens ver weg, ergens diep in zichzelf.
Hij groeit in haar mond. Hij voelt het gebeuren, de bloedtoename, het zwellen, de druk tegen haar lippen die steeds strakker wordt. Haar mond wordt wijder, haar kaak ontspant zich, en ze past zich aan, neemt meer van hem op. Haar tong werkt onder hem, een constante druk die hij voelt in zijn buik, in zijn benen, in zijn tenen.
"Fleur," zegt hij, en zijn stem is ruwer dan hij bedoelt.
Ze antwoordt niet. Ze zuigt harder, haar wang holler wordend, en hij hoort het geluid nu, dat natte, vochtige geluid van lippen en tong en huid. Haar hand beweegt aan de basis, een draaiende beweging die de huid strak trekt, en hij voelt de druppel vocht dat uit de top komt, die ze opvangt met haar tong, die ze wegslikt of weglikt, hij weet het niet.
Hij brengt zijn hand omhoog, laat zijn vingers door haar haren glijden, niet sturend, alleen maar aanrakend. Ze reageert op zijn aanraking, haar bewegingen worden langzamer, meer bewust, alsof ze wil dat hij elke seconde voelt.
De eerste seconde: haar lippen om de top, warm en zacht, de druk minimaal, bijna vragend.
De tweede seconde: haar tong die de opening vindt, die likt, die proeft, die hem doet huiveren.
De derde seconde: haar hand die strakker knijpt, die omhoog glijdt, die de huid meeneemt.
De vierde seconde: haar mond die wijder wordt, die lager zakt, die meer van hem neemt.
De vijfde seconde: het geluid, dat natte, vochtige geluid dat de kamer vult.
De zesde seconde: haar ogen die openen, omhoog kijken, hem vangen in haar blik.
De zevende seconde: de glans in die ogen, het weten, het willen.
De achtste seconde: haar hand die zijn ballen vindt, die ze vasthoudt, die ze weegt.
De negende seconde: de zachtheid daar, de kwetsbaarheid, het contrast.
De tiende seconde: haar vingertoppen die strelen, die cirkels trekken, die hem doen kreunen.
En zo verder, seconde na seconde, haar mond die hem opbouwt en weer laat zakken, die hem naar de rand brengt en hem daar houdt, die speelt met de grens tussen genot en iets meer. Hij voelt zijn knieën trillen, zijn handen die zich in haar haren sluiten, niet trekkend, alleen maar vasthoudend.
"Fleur," zegt hij weer, en dit keer is het een waarschuwing.
Ze hoort het. Ze vertraagt, haar bewegingen worden lichter, bijna uitdagend, en hij voelt de druk zakken, de dreiging van een orgasme die wegebt. Ze kijkt omhoog, haar mond nog om hem heen, en haar ogen lachen. Ze weet wat ze doet. Ze heeft dit misschien niet gedaan, niet zo, maar ze weet het.
Ze laat hem los met een zacht, vochtig geluid. Haar lippen zijn rood, gezwollen, en er zit glans op haar kin die ze niet wegveegt. "Je bent groot," zegt ze, en haar stem is hees. "Groter dan... groter dan ik had gedacht."
"Je dacht erover?"
"Altijd." Ze brengt haar hand omhoog, veegt haar mond met de rug van haar hand af, een gebaar dat onbedoeld erotisch is. "Als ik naar je luisterde. Als ik naar je keek. Ik dacht..." Ze slikt. "Ik dacht aan hoe het zou voelen. Om jou in mijn mond te hebben. Om je te voelen groeien. Om te weten dat ik dat bij je doet. Dat ik jou... dat ik jou hard maakt."
Rens voelt zijn hart bonken, een zwaar, duidelijk ritme in zijn borstkas. Hij is volledig hard nu, zijn lul die omhoog wijst, de aderen zichtbaar, de huid strak en glanzend. Ze kijkt ernaar, haar ogen groot, haar tong die over haar onderlip glijdt.
"Ik wil meer," zegt ze. "Ik wil alles."
Hij pakt haar pols. Het is een snelle beweging, instinctief, en hij voelt haar hartslag onder zijn vingertoppen, snel als een vogel die gevangen zit. Hij trekt haar omhoog, haar lichaam dat soepel meegeeft, en voor ze kan reageren, voor ze kan vragen, duwt hij haar tegen de muur.
Het is een kale muur, beton, koud tegen haar rug. Ze hijgt, haar ogen wijd, haar handen die naar zijn schouders grijpen voor houvast. Hij kust haar, hard deze keer, geen tederheid maar honger, zijn tong die haar mond vindt, die proeft wat hij daar achter heeft gelaten, zijn eigen smaak gemengd met de hare.
"Je bent zo..." zegt ze tussen zijn kussen door, maar hij laat haar niet uitspreken. Hij kust haar weer, zijn handen die haar jurk omhoog trekken, die haar dijen vinden, die de warmte daar voelen. Ze draagt niets eronder, geen slipje, geen beha, alleen huid en hitte.
"Wacht," zegt ze, maar ze tilt haar been, haar knie die zijn heup vindt, die hem dichter trekt.
Hij zoekt met zijn hand, vindt haar, vochtig en open en zo warm dat hij kreunt. Ze kreunt met hem mee, een diep, hol geluid dat uit haar borstkas komt. Hij glijdt met zijn vingers door haar spleet, niet binnendringend, alleen maar aanrakend, voelend, en ze trilt tegen hem, haar hele lichaam een algehele huivering.
"Nu," zegt ze. "Alsjeblieft. Nu."
Hij pakt haar dijen, tilt haar op, haar rug die tegen de muur schuurt. Ze slaat haar benen om zijn middel, haar enkels die achter zijn rug sluiten, en hij voelt zichzelf daar, tegen haar opening, de hitte die hem omhult.
"Kijk naar me," zegt hij.
Ze doet het. Haar ogen, dat lichtblauw, vinden de zijne, en hij ziet zichzelf daarin, klein en vervormd maar duidelijk. Hij duwt naar binnen.
Het is strak. Strakker dan hij verwacht had, strakker dan de meeste, en hij voelt haar huiveren, haar adem stokken, haar vingernagels die in zijn schouders graven. Hij wacht, gedeeltelijk in haar, het verlangen om verder te gaan vechtend met het verlangen om dit moment te laten duren.
"Meer," zegt ze, en haar stem is een fluistering, een smeekbede. "Geef me meer."
Hij duwt dieper. Haar hoofd valt achterover, tegen de muur, haar hals bloot en wit in het felle licht. Hij kust daar, bijt zacht, voelt haar polsslag onder zijn lippen. Hij trekt zich terug, bijna helemaal, en duwt dan weer naar binnen, een langzame, volledige stoot die hen allebei doet kreunen.
"Je voelt..." zegt ze, maar ze kan de woorden niet vinden.
"Jij ook," zegt hij, hoewel het geen antwoord is.
Hij vindt een ritme, niet snel, niet langzaam, maar iets daartussen, iets dat hen allebei dicht bij de rand houdt. Haar benen
klemmen om hem heen, haar hielen die in zijn onderrug drukken, hem dieper drijven. Haar handen grijpen zijn haar, trekken erin, en het doet pijn maar het is een goede pijn, een pijn die hij voelt in zijn lul, die hem harder maakt.
"Rens," zegt ze, en het is een gebed, een vloek, een naam die alles betekent en niets. "Rens, Rens, Rens."
Hij antwoordt met zijn lichaam, met zijn heupen die tegen haar slaan, met de slappe geluiden van vlees dat vlees raakt. De muur trilt, of misschien is hij dat, zijn eigen hartslag die door het beton gaat. Ze is nat, zo nat, en elke stoot maakt een geluid, dat vochtige, soppende geluid van seks dat niet kan liegen.
"Je bent zo strak," zegt hij, en het zijn de eerste woorden die hij sinds lang heeft gesproken, zijn stem hees en vreemd. "Zo warm. Zo..."
"Ik weet het," zegt ze, en ze lacht, een gek, hoog geluid. "Ik voel het. Ik voel jou. Overal. In me. Om me heen. Rens, je bent..."
Ze stopt, haar ogen die dichtknijpen, haar mond die openvalt in een stilte schreeuw. Hij voelt het, de spanning in haar, de spieren die zich om hem heen sluiten, die rimpelen, die hem vasthouden alsof ze nooit meer willen laten gaan.
"Kom," zegt hij, en het is een bevel, een verzoek, een belofte. "Kom voor me, Fleur. Laat me voelen."
Ze doet het. Het is geen geleidelijke opbouw maar een plotselinge breuk, een golf die haar overspoelt en haar laat schudden. Haar benen klemmen harder, haar rug kromt tegen de muur, en ze schreeuwt, een rauw, ongefilterd geluid dat de kleine kamer vult en waarschijnlijk door de muren heen dringt. Hij voelt haar komen, de pulserende golven, het natter worden, het trekken aan hem alsof ze hem wil meenemen.
Hij houdt zich in, moeizaam, zijn kaak gespannen, zijn handen die haar dijen vastgrijpen. Hij wacht tot ze klaar is, tot haar ademhaling iets minder hijgt, tot haar ogen weer openen, glazig en ver weg.
"Nog," zegt ze, en het is nauwelijks hoorbaar. "Nog een keer. Alsjeblieft. Neuk me nog een keer."
Hij trekt zich terug, bijna helemaal, en kijkt naar haar, naar waar ze open is, naar het glanzen van haar kutlippen op zijn lul. Het is een obscene aanblik, prachtig en ruw, en hij voelt zijn eigen orgasme naderen, een zwaarte in zijn ballen, een tinteling in zijn ruggengraat.
Hij duwt weer naar binnen, en deze keer is het harder, minder gecontroleerd. Ze kreunt, een diepe, dierlijke klank, en haar hoofd valt naar voren, haar voorhoofd tegen zijn schouder. Hij ruikt haar haar, haar zweet, de geur van haar die nu ook de geur van hen is, gemengd, verward.
"Harder," zegt ze, en haar stem is gedempt tegen zijn huid. "Alsjeblieft. Harder."
Hij geeft haar wat ze wil. Zijn heupen slaan tegen de hare, een snel, meedogenloos ritme dat de adem uit haar longen slaat. Hij voelt het bouwen, de druk, de onvermijdelijkheid, en hij weet dat hij niet lang meer kan, dat hij zichzelf niet kan tegenhouden.
"Ik ga..." zegt hij, een waarschuwing, een smeekbede.
"Ja," zegt ze. "Ja, alsjeblieft. In me. Alles. Geef me alles."
De eerste puls komt, een samentrekking die van diep in hem komt, van zijn tenen, van zijn buik, van zijn ziel. Hij voelt zichzelf spuiten, een hete, natte stroom die haar vult, die eruit loopt bij elke volgende stoot, die over zijn lul glijdt, over haar dijen, naar beneden druipt. Het is eindeloos, golf na golf, en hij kreunt, een diep, hol geluid dat uit zijn borstkas komt.
Ze voelt het. Haar handen grijpen zijn gezicht, dwingen hem om naar haar te kijken, en haar ogen zijn wijd, verbaasd, alsof ze nooit had verwacht dat het zo zou zijn, dat hij zo zou zijn. "Je komt," zegt ze, en het is een constatering, een wonder. "Je komt in me. Rens de Graaf. Je komt in me."
Hij kan niet antwoorden. Hij kan alleen maar beven, zijn heupen die nog bewegen, die nog steeds stoten, die elk restje uit hem persen. Hij voelt zich leeg worden, geledigd, uitgeput, en tegelijkertijd vol, gevuld met iets dat hij niet kan benoemen.
Ze laat haar benen zakken, haar voeten die de vloer vinden, en hij steunt tegen haar, zijn voorhoofd tegen de hare, zijn ademhaling die langzaam kalmeert. Ze is nat tussen hen, van haar, van hem, van alles, en het koelt snel in de kamerlucht.
"Je zak," zegt ze, en ze lacht, een zacht, vermoeid geluid. "Die is leeg."
"Ja." Hij trekt zich terug, voelt het verlies, de leegte, en kijkt omlaag naar waar hij nog half hard is, naar de druppels die aan de top hangen. "Ja, die is leeg."
Ze brengt haar hand omhoog, laat haar vingers over zijn lul glijden, door de natheid die er nog zit. Ze brengt ze naar haar mond, proeft, en haar ogen gaan dicht, alsof ze iets memorabels ervaart. "Jij," zegt ze. "En ik."
Hij kust haar, zacht nu, teder, een afscheid en een belofte tegelijk. Haar lippen zijn warm, vochtig, en ze kust hem terug, haar handen die zijn gezicht vasthouden.
"Ik aanbid je," zegt ze, en het is geen overdrijving, geen fanpraat, maar iets diepers, iets dat ze zelf niet begrijpt. "Maar nu..." Ze kijkt omlaag, naar waar hij hangt, nog steeds indrukwekkend, nog steeds zijn lid. "Nu aanbid ik dit óók."
Ze knielt weer, zonder te worden gevraagd, en hij voelt haar mond, warm en zacht, die de laatste druppels opneemt, die hem schoonlikt, die hem aanbidt op een manier die woorden te boven gaat. Hij kijkt naar beneden, naar haar blonde haar, naar de manier waarop ze hem vasthoudt, niet als object maar als heiligdom, en hij weet dat dit moment zich in zijn geheugen zal branden, lang na dat de tour voorbij is, lang na dat hij, Fleur van Dijk haar naam, is vergeten.
De lichten buiten flikkeren, een signaal dat Lars hem zoekt, dat de wereld weer begint. Maar hier, in deze kamer, met dit meisje die hem aankijkt alsof hij haar god is en haar demon, blijft de tijd stil staan.
"Bedankt," zegt ze, en het is absurd, het is perfect.
Rens lacht, echt lacht, en trekt haar omhoog, naar zijn borst, waar ze thuishoort, waar ze altijd had willen zijn. "Dank je," zegt hij, en hij meent het. "Dank je, Fleur."
Buiten begint de wereld weer te draaien. Maar hier, in dit moment, zijn ze alleen, twee lichamen die elkaar hebben gevonden in de chaos van licht en geluid, die iets hebben gemaakt dat groter is dan het concert, groter dan de roem, groter dan alle woorden die ooit over liefde zijn geschreven.
Haar hand vindt de zijne, haar vingers die door de zijne glijden, en ze houden elkaar vast terwijl de kamer langzaam afkoelt, terwijl het zweet droogt, terwijl de realiteit terugkruipt.
Maar voor nu, nog even, zijn ze alleen.
Voor nu, nog heel even, is dit genoeg.
Lokstertje (28)
Newinde (53)
DiaraGreen (34)
Opzzoek (50)