Met haar rechterhand pompte zij een dikke, groene komkommer, die zij met boter had ingesmeerd, langzaam en diep in en uit haar grote, harige pruim. De haren eromheen waren grijs en krullerig, vochtig van het sap dat bij elke beweging naar buiten werd geperst en in dikke druppels langs haar billen en over de zitting van de stoel droop. Zij had de ogen gesloten, haar mond stond een weinig open, en uit haar keel kwamen zachte, schorre kreten die van oud, dierlijk genot getuigden. Haar linkerhand lag op haar buik, die slap en gerimpeld was, en zij kneep af en toe in een van haar slappe borsten, waarvan de tepels lang en donker waren geworden van de jaren en de kinderen die zij gezoogd had.
Zij dacht aan niets en aan alles tegelijk. Aan haar overleden man, die haar vroeger zo ruw genomen had dat zij soms pijn had gehad, maar ook genot; aan de priester die zij jaren geleden in de biechtstoel had verteld van haar zondige dromen en die haar had gezegd dat het vlees zwak was maar de geest sterk moest zijn; aan God, die zij zich voorstelde als een oude man met een lange baard die misschien wel toekeek en misschien wel afkeurde, maar die haar in elk geval niet verhinderde dit te doen. De komkommer gleed met een zuigend, nat geluid naar binnen, tot hij bijna helemaal verdwenen was, en zij duwde hem er weer uit, langzaam, genietend van de rek in haar oude, ruime schoot, van de manier waarop haar wanden zich om het harde, gladde oppervlak sloten. Haar pruim was groot, wijd open na zoveel jaren, en het haar eromheen was dicht en krullerig, en telkens wanneer zij de komkommer er diep in stak, voelde zij hoe het sap uit haar stroomde, warm en dik, en over haar billen liep.
Plotseling, zonder dat zij voetstappen had gehoord of de sleutel in het slot had horen draaien, ging de deur van de huiskamer open. De oude vrouw opende haar ogen. In de deuropening stonden haar twee kleinkinderen: Floris en Ruben, beiden achttien jaar oud, nog in hun schoolkleren, met hun tassen in de hand en hun monden een weinig open. Zij keken haar aan. Floris, de langste van de twee, met zijn blonde haar en zijn bleke gezicht, had de ogen wijd opengesperd en zijn wangen waren vuurrood geworden. Ruben, iets kleiner, donkerder van haar, staarde recht tussen haar gespreide benen, naar de dikke komkommer die half in haar harige pruim stak en naar het vocht dat erlangs droop. In hun broeken was een zwelling zichtbaar, duidelijk en onmiskenbaar, en zij stonden als versteend, niet in staat een stap te zetten of een woord uit te brengen.
De oude vrouw haalde de komkommer langzaam uit haar pruim. Er klonk een zacht, nat plopgeluid, en een straaltje helder sap volgde, dat over haar dijen liep. Zij hield de komkommer omhoog, glanzend en nat, en zij glimlachte, een trage, vermoeide glimlach die haar gerimpelde gezicht verzachtte.
“Jongens,” zei zij met een kalme stem, die slechts licht trilde van de inspanning en van het genot dat nog in haar lichaam naklonk, “jullie zijn vroeg thuis. Kom binnen en sluit de deur achter jullie. Er is geen reden om te schrikken of weg te rennen. Jullie oma is maar een oude vrouw die haar lichaam nog eens wil voelen, zoals God het haar gegeven heeft, met al zijn zwakheden en verlangens. Jullie zijn nu mannen, achttien jaar al, en het is tijd dat jullie zien wat een vrouw is, ook al is zij oud en gerimpeld.”
De jongens aarzelden. Ruben was de eerste die bewoog. Hij zette zijn tas neer, sloot de deur zachtjes en deed een stap naar voren. Floris bleef nog even staan, maar zijn ogen lieten het zicht tussen de benen van zijn grootmoeder niet los: de grote, open pruim met het grijze haar eromheen, de rode, vochtige lippen die nog trilden van de bewegingen van de komkommer, de dikke dijen die wijd gespreid waren. Uiteindelijk zette ook hij zijn tas neer en liep, met kleine, onzekere stappen, de kamer in.
“Kom dichterbij,” zei de oude vrouw. “Kijk maar goed. Dit is wat oma doet als zij alleen is en het verlangen te sterk wordt. Maar nu jullie er zijn, kunnen jullie mij helpen. Jullie hebben sterke, jonge handen en sterke, jonge lichamen. Kom, raak mij aan.”
Zij pakte Rubens hand en leidde hem tussen haar benen. Zij drukte zijn vingers tegen haar pruim, die nog nat en warm was, en zij liet hem voelen hoe de haren vochtig waren en hoe de lippen zich onder zijn aanraking openden. Ruben ademde zwaar, zijn vingers trilden, maar hij bewoog ze, voorzichtig eerst, toen steviger, en hij voelde hoe het sap over zijn hand liep. De oude vrouw kreunde zacht, een diepe, tevreden kreun, en zij duwde haar heupen een weinig omhoog, tegen zijn hand aan.
“Ja, mijn kind,” fluisterde zij. “Zo. Voel maar hoe nat oma is. Voel hoe haar oude pruim je vingers insluit. En jij, Floris, kom ook. Trek je broek open en laat oma zien wat je hebt.”
Floris gehoorzaamde als in trance. Hij maakte zijn riem los, liet zijn broek zakken en trok zijn onderbroek naar beneden. Zijn lid sprong tevoorschijn, hard, jong, met een gladde, rode eikel die al vochtig was van opwinding, en met een paar donkere haren eromheen. De oude vrouw stak haar hand uit en pakte het beet. Haar vingers, gerimpeld en met dikke aderen, sloten zich om het jonge, stijve vlees. Zij streelde het langzaam, van de basis tot de punt, en zij voelde hoe het pulseerde in haar hand.
“Mooi,” zei zij. “Zo mooi en hard. Kom dichterbij, laat oma het in haar mond nemen.”
Zij boog zich voorover, voor zover haar oude rug het toeliet, en zij nam Rubens lid in haar mond terwijl zij Floris’ lid bleef strelen. Haar lippen sloten zich om het harde vlees, en zij zoog, langzaam en diep, terwijl haar tong over de eikel gleed. Ruben kreunde hard, zijn knieën knikten, en hij zette zijn handen op haar hoofd, in haar dunne, grijze haar. De oude vrouw zoog met een ritme dat zij kende van vroeger, van de jaren waarin zij haar man had bevredigd, en zij voelde hoe het sap uit haar pruim bleef stromen, nu zonder de komkommer, alleen door de opwinding van wat zij deed en van wat er gebeurde.
Na een tijdje liet zij Rubens lid uit haar mond glijden, glanzend van haar speeksel, en zij draaide zich een weinig opzij, zodat zij ook Floris kon nemen. Zij nam hem in haar mond, diep, tot hij bijna haar keel raakte, en zij zoog hem met dezelfde langzame, ervaren bewegingen. Terwijl zij dat deed, pakte zij
Rubens hand weer en leidde hem terug naar haar pruim. Zij duwde twee van zijn vingers in haar, en zij liet hem voelen hoe wijd en nat zij was, hoe haar wanden zich om zijn vingers sloten en hoe het sap over zijn pols liep.
“Neuk mij met je vingers, jongen,” zei zij, toen zij even losliet. “Diep en hard. En jij, Floris, kom achter mij staan en duw je lid in mijn mond terwijl je broer mij vingert. Zo, ja. Precies zo.”
De jongens deden wat zij zei. Ruben knielde tussen haar gespreide benen en duwde zijn vingers diep in haar harige pruim, eerst twee, toen drie, en hij bewoog ze in en uit met een ritme dat steeds sneller werd. Het sap spatte op het kleed, en de oude vrouw kreunde luid, haar heupen bewogen mee, en zij duwde zich tegen zijn hand aan. Floris stond achter de stoel, boog zich voorover en stak zijn lid in haar mond. Zij nam hem diep, en terwijl Ruben haar vingert, zoog zij Floris met lange, natte halen, haar tong draaide om zijn eikel, en zij proefde het zoute vocht dat er al uitkwam.
Na een tijdje, toen de jongens hijgden en hun benen trilden, liet de oude vrouw Floris’ lid uit haar mond glijden en zij zei: “Nu is het genoeg met vingers en mond. Jullie moeten mij nemen zoals een man een vrouw neemt. Ruben, kom liggen op de grond, op je rug. En Floris, help oma om op hem te gaan zitten.”
Zij hielpen haar overeind. Haar benen waren stijf van het lang zitten met gespreide dijen, maar zij liet zich zakken, eerst op haar knieën, toen strak op
Rubens borst. Zij pakte zijn lid beet, richtte het omhoog en liet zich er langzaam op zakken. Haar grote, harige pruim opende zich om hem heen, nat en warm, en zij gleed naar beneden tot hij helemaal in haar zat. Zij kreunde diep, een lange, tevreden kreun, en zij bleef even zo zitten, genietend van het gevoel van het jonge, harde vlees diep in haar oude schoot.
“Ja,” fluisterde zij. “Zo diep. Zo hard. Nu beweeg je, jongen. Duw omhoog, neuk je oma.”
Ruben begon te bewegen, eerst onzeker, toen met meer kracht. Hij duwde zijn heupen omhoog, en zijn lid gleed in en uit haar pruim, die nat en ruim was, maar die zich toch om hem sloot. Het sap droop langs zijn ballen en op het kleed. De oude vrouw boog zich voorover, haar slappe borsten hingen tegen zijn borst, en zij kuste hem op de mond, een diepe, natte kus, terwijl zij zich ritmisch op hem bewoog.
Floris stond ernaast en keek, zijn lid nog hard in zijn hand. De oude vrouw draaide haar hoofd naar hem toe en zei: “Kom hier, Floris. Ga achter mij staan en duw je lid in mijn mond. Of beter nog, in mijn achterste. Ja, daar. Duw het erin, langzaam. Oma’s gat is ook nat genoeg.”
Floris gehoorzaamde. Hij knielde achter haar, spuugde op zijn vingers en maakte haar achterste nat, en toen duwde hij zijn lid langzaam tegen haar anus.
Het ging moeilijk eerst, maar met geduld en met het sap dat al overal was, gleed het naar binnen. De oude vrouw kreunde hard, een mengeling van pijn en genot, en zij duwde zich achteruit tegen hem aan, tot hij helemaal in haar zat. Nu had zij twee jonge, harde leden in zich: een in haar pruim en een in haar achterste, en zij voelde zich vol, opgevuld, en het genot was zo intens dat zij begon te trillen.
De jongens bewogen nu samen, voorzichtig eerst, toen met meer ritme. Ruben duwde omhoog in haar pruim, Floris duwde van achteren in haar gat, en de oude vrouw zat ertussenin, wiegend op hun leden, kreunend, hijgend, en zij zei telkens weer: “Ja, jongens, ja, neuk jullie oma, neuk haar harige pruim en haar nauwe gat, vul haar helemaal, kom diep in haar.”
Zij kwamen bijna tegelijk. Ruben het eerst, met een schorre kreet, en zij voelde hoe zijn zaad in haar pruim spoot, warm en dik, en hoe het zich mengde met haar eigen sap. Even later kwam Floris, diep in haar achterste, en zij voelde hoe ook zijn zaad in haar stroomde. De oude vrouw bleef zitten, trillend, en zij had haar eigen hoogtepunt, een lang, golvend orgasme dat door haar hele lichaam trok, van haar tenen tot haar hoofd, en waarbij zij een straal sap uit haar pruim spoot die over Rubens buik liep.
Zij bleven zo zitten, uitgeput, hijgend, de drie lichamen verstrengeld, het zaad en het sap dat overal zat: op hun dijen, op het kleed, op de stoel. De klok tikte verder. Buiten werd het donker.
Na een tijdje liet de oude vrouw zich van hen af glijden. Het zaad liep uit haar pruim en uit haar achterste, dik en wit, en het mengde zich met het sap op het kleed. Zij ging weer in de leunstoel zitten, wijdbeens, en zij glimlachte naar de twee jongens die op de grond lagen, hun leden nog half hard, hun gezichten rood en bezweet.
“Dat was goed, mijn kinderen,” zei zij. “Maar we zijn nog niet klaar. Jullie zijn jong en sterk, en oma wil meer. Kom, rust even uit, en dan beginnen we opnieuw. Ruben, ga in de stoel zitten. Floris, kom bij mij liggen en laat mij je lid weer hard maken met mijn mond. En daarna nemen we het andersom.”
En zo ging het verder, uur na uur, terwijl de avond viel en de nacht kwam. De jongens namen haar beurtelings, soms samen, in alle standen die zij wilden: op haar rug met gespreide benen, op handen en knieën terwijl een van hen van achteren in haar pruim neukte en de andere in haar mond, zittend op een van hen terwijl de andere van achteren in haar gat kwam, liggend op haar zij met een lid in haar pruim en een in haar hand. Zij gebruikten de komkommer weer, soms in haar pruim terwijl een van de jongens haar achterste nam, soms in haar mond terwijl zij op een lid zat. Het zaad vloeide rijkelijk, van de jongens en uiteindelijk ook van haar, in lange, trillende orgasmes waarbij zij schreeuwde en huilde van genot.
Tegen middernacht lagen zij uitgeput op het kleed, de drie lichamen naakt en glanzend van zweet en zaad. De oude vrouw lag tussen hen in, haar hoofd op Rubens borst, haar hand om Floris’ slappe lid. Het zaad droop nog uit haar pruim en haar achterste, en het haar eromheen was plakkerig en wit. Zij ademde langzaam, tevreden, en zij zei zacht: “Jullie zijn goede jongens. Jullie hebben jullie oma geholpen met haar zonde, en God zal het jullie vergeven, net als mij. Want het vlees is zwak, maar het genot is groot.”
De jongens zeiden niets. Zij waren te moe, te overweldigd. Maar hun handen lagen nog op haar lichaam, op haar borsten, op haar dijen, en af en toe knepen zij zacht in haar tepels of streelden zij het haar om haar pruim.
De nacht ging voorbij. In de vroege ochtend, toen het licht door de gordijnen sijpelde, namen zij haar nog een keer, langzaam en teder nu, een voor een, terwijl de ander toekeek en streelde. En toen zij klaar waren, hielpen zij haar overeind, wasten haar oude lichaam met een warme doek, en kleedden haar aan. Zij aten samen aan de keukentafel, stil, maar met een nieuwe, stille verstandhouding tussen hen.
En in de weken en maanden die volgden, gebeurde het telkens weer. Wanneer de ouders van de jongens weg waren, kwamen zij naar hun oma, en zij sloten de deur van de huiskamer, en zij deden wat zij die eerste dag hadden gedaan: zij namen haar, en zij liet zich nemen, en het genot was telkens nieuw en telkens hetzelfde, oud en jong tegelijk, zondig en heilig, en de komkommer lag soms nog op tafel, als een stille getuige van wat er kon gebeuren wanneer de deur openging en de kleinkinderen binnenkwamen.
De oude vrouw bad ’s avonds nog steeds, knielend naast haar bed, en zij vroeg God om vergeving voor haar zwakheid. Maar zij bad ook dat de jongens gezond zouden blijven, en dat hun zaad vruchtbaar zou zijn als zij ooit een vrouw zouden nemen, en dat God zou begrijpen dat een oud lichaam nog steeds kon verlangen en nog steeds kon geven. En de klok op de schoorsteenmantel tikte verder, dag na dag, terwijl in de huiskamer de geur van seks en zweet en zaad langzaam vervaagde, tot de volgende keer dat de deur openging en de twee achttienjarige kleinkinderen weer binnenkwamen, met hun tassen in de hand en hun leden al half hard van verwachting.
Zo ging het, en zo bleef het gaan, in stilte en in genot, tot het einde van de dagen die de oude vrouw nog restten.
Nofight (38)
Marleenb (56)
Biajuuly (34)
Boesje (34)